wtorek, 17 listopada 2026

17 listopada 2026 roku - Patryk Daniel Garkowski

 










17 listopada 2026 roku - Patryk Daniel Garkowski

  Niedawno rozpoczęła się emisja trzeciego sezonu arcyciekawego, widowiskowego, fantastycznego serialu pt.: "Władca Pierścieni: Pierścienie Władzy". Obejrzałem już, jak na razie, cztery odcinki trzeciego sezonu tego serialiku fantasy. Pragnę przedstawić tutaj moje refleksje, spostrzeżenia, przemyślenia, dotyczące tych odcinków serialu, już udostępnionych widzom, wyemitowanych. Szczególną uwagę w tym wpisie blogowym pragnę poświęcić dwóm postaciom: bohaterowi realistycznemu/prawdopodobnemu Theo, którego egzystencja podlega obecnie, w trzecim sezonie serialiku, nader dramatycznym przemianom, jak również pięknemu, walecznemu Celebornowi - postaci fantastycznej, mężowi  Galadrieli.   
  Oto akcja trzeciego sezonu rzeczonego serialu rozgrywa się, ma miejsce aż pięć lat po wydarzeniach ukazanych w drugim sezonie. Upływ czasu dostrzec można, gdy uwzględni się zarówno sytuację polityczną, militarną w przedstawionym świecie, jak i również zmiany w fizycznym wyglądzie bohaterów, w ich sposobach postępowania. Pięć lat to dla człowieka okres stosunkowo długi, a dla elfa, istoty długowiecznej, to zapewne zaledwie króciutka, niewielka chwilka egzystencjalna. Zresztą w trzecim sezonie podjęto tę problematykę, ponieważ ukazano odmienne doświadczanie upływu czasu przez przedstawicieli różnych gatunków czy też ras Śródziemia.
  Oto możemy zaobserwować, jak zwiększa się militarna potęga Saurona i jego krainy Mordoru. Jego siły, składające się zarówno z orków, jak i poddanych mu ludzi, działają aktywnie, są posłuszne okrutnemu władcy Sauronowi. Wojska tego pozbawionego serca i empatii przywódcy dokonują kolejnych podbojów i niszczą istniejący porządek, budzą przerażenie wśród ludności, przynoszą śmierć, cierpienie, zniewolenie. Nasilenie, zintensyfikowanie brutalności w trzecim sezonie serialu jest dla mnie szczególnie widoczne. Oto śmierć jest w trzecim sezonie zjawiskiem częstym, wszechobecnym, towarzyszącym zarówno walczącym wojownikom, jak i zwyczajnym ludziom, zwykłym, bezbronnym istotom. 
  Warto pamiętać, że Sauron jeszcze nie wykuł Jedynego Pierścienia, który ma mu zapewnić dominację, władzę nad pozostałymi tak zwanymi Pierścieniami Władzy. Obserwujemy zatem pewien etap dochodzenia do wielkiej potęgi w przypadku Saurona. Zło rozprzestrzeniające się w świecie przedstawionym - w Śródziemiu - nie osiągnęło jeszcze swej ostatecznej, zamierzonej przez Saurona postaci. Wyrobiony, wykonany przez Saurona pierścień okazał się niewypałem, ponieważ kiedy pewien ork musiał ten pierścień założyć, to ów poddany spalił się, uległ spopieleniu.
  Jedną z najbardziej interesujących dla mnie, a jednocześnie najbardziej tragicznych postaci serialu okazuje się Theo - chłopiec, młodzieniec znany widzom z poprzednich sezonów. Obecnie, w sezonie trzecim, jest on wyraźnie starszy, to młody mężczyzna. Ma on długie, niefajne włosy. Jest dojrzalszy biologicznie i bardziej męski, ale równocześnie kolosalnie zbrzydł. Nie jest już tak przystojny jak niegdyś, dawniej - w sezonie pierwszym i drugim. Oto wraz z upływem pięciu lat zaszły w jego organizmie naturalne zmiany rozwojowe, związane z przechodzeniem ku dorosłości. Pragnę zauważyć, że zmieniła się diametralnie jego aparycja, zmienił się wielce jego wygląd buzi. Theo nie wygląda już na tak przystojną personę, tak ładnie, jak w dwóch poprzednich sezonach. Jego twarz utraciła swój dawniejszy, chłopięcy wdzięk, stała się brzydsza. Przeobrażeniu jego fizjonomii twarzy towarzyszy również głęboka przemiana życiowego położenia młodzieńca, jego osobowości. 
  Początkowo Theo pracuje jako robotnik, przy wyrębie drzew, w Pelargirze - kolonii znajdującej się pod kontrolą, pod władzą ekspansywnego Númenoru. Warunki życia oraz wykonywania prac (związanych z pozyskiwaniem drewna) nie są tam dobre, godne ani przyjemne. Bardzo niepokojąco przedstawia się sytuacja ludzi zatrudnionych przy wyrębie drzew, a Theo należy właśnie do tej grupy ludzi. Oto robotnicy, którzy nie wykonują swych obowiązków właściwie, dostatecznie szybko, poddawani są fizycznemu karaniu. Otrzymują oni cięgi w plecy, a zatem bolesne uderzenia w te części ciała. Takie postępowanie stanowi przykład okrutnego traktowania ludności pracującej, robotniczej. Zamiast spawiedliwego, godnego traktowania robotników, zamiast zapewniania godziwych, właściwych warunków pracy i bytowania, stosowana jest okrutna przemoc wobec tych biednych ludzi. Ciało ludzkie staje się przedmiotem, celem karzących oddziaływań; w kolonii tej wymusza się posłuszeństwo, wydajność i dyscyplinę poprzez stosowanie bolesnych uderzeń - fizycznych kar.
  Oto młody mężczyzna Theo funkcjonuje w rzeczywistości, w której ciężka praca fizyczna, podporządkowanie i przemoc splatają, łączą się ze sobą. Nic dziwnego, że tak bardzo chce on odmienić swe życie, swój los i wraz z grupką ludzi decyduje się udać do mrocznego Mordoru, bezpośrednio do Saurona - kuszącego wręczaniem ludziom magicznej biżuterii - tytułowych Pierścieni Władzy, które zniewalają umysły ich nosicieli. Theo pragnie wyrwać się ze swego niezadowalającego go położenia, chce on polepszyć swój los, swą marną egzystencję. Theo, doświadczający ucisku, złego traktowania, zwrócił się jednak o pomoc do jeszcze potężniejszego ciemiężyciela - do Saurona rządzącego Mordorem. Mroczny władca nie liczy się wcale ze swoimi poddanymi, nie liczy się z życiem poszczególnych orków. 
  Przedstawiono, zademonstrowano w tym sezonie serialu okoliczności przybycia Thea do Mordoru. Najpierw młodzieniec podnosi z ziemi list, będący wezwaniem do przybycia na ziemie Saurona. Wezwanie to nie jest przeznaczone dla niego, nie jest skierowane do prostego robotnika, toteż Theo nie posiada żadnego upoważnienia, aby na jego podstawie uczestniczyć w planowanym spotkaniu. Mimo to Theo postanawia wykorzystać nadarzającą się sposobność, okazję - on wraz z grupką innych prostych ludzi udaje się do Saurona, do Mordoru. 
  Theo nie udaje się do Mordoru samotnie, towarzyszy mu niewielka grupa prostych ludzi, pragnących poprawy swojego położenia, losu. W zamian za owe, tytułowe, pierścienie przybysze gotowi są wzniecić bunt przeciwko dominacji Númenoru. Można oznajmić, że proponują oni Sauronowi swoistą transakcję polityczną: otrzymanie Pierścieni Władzy, nadprzyrodzonej, wielkiej mocy w zamian za podjęcie działań destabilizujących istniejący porządek ludzkiej władzy. Jednakże Sauron nie zamierza obdarować wszystkich przybyłych prostych ludzi. On postanawia, że tylko jeden z ubiegających się o pierścień przybyszy otrzyma upragniony, pożądany, magiczny przedmiot, dar, a będzie nim zwycięzca śmiertelnego pojedynku. Tam, na miejscu, Theo musi pojedynkować się, walczyć na śmierć i życie ze swymi towarzyszami podróży. Zgodnie z wolą Saurona tylko jedna osoba ma otrzymać magiczny pierścień, zmieniający jego nosiciela/powiernika w sługę, w niewolnika. Ludzie muszą zatem walczyć między sobą na śmierć i życie. Ostatecznie Sauron pomaga Theo - zabija, przebija bronią jego konkurenta. Dlatego Sauron zdecydował się zaingerować w tym pojedynku - uratował on Thea, ponieważ dostrzegł na ręce przegrywającego właśnie młodzieńca znak po magicznym artefakcie. Zaintrygowało to bardzo dążącego do stworzenia Jedynego Pierścienia przywódcę.
  Jest to sytuacja moralnie odrażająca. Pragnący odmienić własny los człowiek zostaje postawiony przed koniecznością zabijania innych ludzi, którzy przecież także przybyli do Mordoru z nadzieją na poprawę własnej egzystencji. Pozbawiony serca i dobroci, okrutny, niegodziwy Sauron doprowadza do sytuacji, w której nieszczęśnicy stają się swoimi wzajemnymi wrogami. 
  Sauron wymusza również od posłańców z Rhûn, by walczyli oni pomiędzy sobą - oto finalnie, w konfrontacji, wygrywa człowiek o imieniu Khamûl. Staje się po założeniu magicznego pierścienia zarówno pozbawiony szpetoty, ran, klątwy nałożonej przez Czarodzieja, długowieczny, silny, potężny, jak i również staje się on po prostu niewolnikiem Saurona - natychmiast po założeniu pierścienia już musi mu służyć, wykonywać jego polecenia, rozkazy wszelkie. 
  To samo dotyczy Thea - on także po założeniu pierścienia staje się niewolnikiem Saurona i przeistacza się w tak zwanego Nazgnagôla (czyli w sługę Saurona, sługę Pierścienia Władzy, który jeszcze nie jest upiorem zwanym Nazgûlem). Od razu po założeniu poszczególnych pierścieni ich ludzcy nosiciele zachowują swoje wspomnienia, osobowości, ale muszą wykonywać wszystkie polecenia Saurona, muszą być posłuszni jego woli. Mogą mieć jeszcze wewnętrzne rozterki i nie są jeszcze straszliwymi upiorami. Cechują się ludzką aparycją, fizjonomią. A zatem to jeszcze nie upiory w chwilę po założeniu pierścieni.    
  Ostatecznie Theo otrzymuje, przyjmuje Pierścień Władzy (to oczywiście przedmiot fantastyczny/nieprawdopodobny/nierealistyczny w tym przedstawionym, ciekawym, rozbudowanym wielce świecie). Lecz oto upragniony przedmiot nie przynosi mu prawdziwego wyzwolenia, szczęścia. Przeciwnie, ta magiczna biżuteria staje się narzędziem zniewolenia, uzależnienia, podporządkowania woli. Już Theo musi służyć Sauronowi, kiedy nosi na dłoni zapewniający nadnaturalne właściwości posiadaczowi pierścień. 
  W trzecim sezonie przedstawione zostają początki przemieniania obdarzonych magicznymi Pierścieniami Władzy ludzi w istoty określane mianem Nazgnagôli. Są to sługi Saurona, sługi pierścieni. Otrzymane, założone magiczne te przedmioty wywierają na ich nosicieli potężny wpływ magiczny, eliminują czy znacząco ograniczają wolną wolę, samodzielność, pozwalają Sauronowi sprawować nad ludzkimi istotami kontrolę. 
  Theo pragnął wolności, niezależności, poprawienia własnej sytuacji, tymczasem w wyniku przyjęcia pierścienia stał się on niewolnikiem nowego, przerażającego pana - bezlitosnego Saurona. Chłopak chciał poprawy swego życia, pragnął przeciwstawić się dominacji Númenoru, wyzyskowi ze strony tej metropolii wyspowej, lecz znalazł się pod wpływem nowego władcy, którego zamierzenia okazują się nad wyraz złowrogie.
  Jednym z najbardziej tragicznych następstw owej przemiany Thea okazuje się śmierć elfa Arondira - Sauron nakazuje temu bohaterowi, by zabił elfa, a Theo musi słuchać swojego władcy - zatem on zabija Arondira. A przecież Arondir był znajomym Thea, był postacią ważną w życiu młodzieńca. Nie był dla Thea przypadkowym, obcym elfim wojownikiem. Pomiędzy tymi bohaterami powstała pewna więź. W poprzednich sezonach łączyły ich określone stosunki społeczne, wspólne przeżycia, doświadczenia, rozwinęła się pomiędzy tymi bohaterami emocjonalna więź. Oto Arondir pozostawał związany emocjonalnie z matką młodzieńca. I oto elf ten zostaje zabity przez Thea, działającego pod wpływem potężnej mocy pierścienia - musi on bez sprzeciwów słuchać Saurona. Jest to zdarzenie ogromnie przykre, szokujące, przejmujące. Oto Theo, dotychczas kojarzony z chłopięcym dojrzewaniem, z poszukiwaniem własnej drogi życiowej, z rozwijaniem się, z rozmaitymi trudnościami osobistymi, staje się zabójcą, wojownikiem posłusznym Sauronowi, sprawcą śmierci istoty, która nie była mu obojętna.
  Oto Theo okazuje się bohaterem serialu, który stał się ofiarą mechanizmu zniewolenia. Zabija, wyrządza innym krzywdę, albowiem wypełnia po prostu rozkazy Saurona. Nosi on pierścień, który go zniewala. Jest zatem powiernikiem straszliwego pierścienia.
  Theo pragnie poprawić swój los, uwolnić się od podporządkowania społecznego, ale wybiera drogę prowadzącą ku jeszcze straszniejszemu zniewoleniu. 
  Sauron wykorzystuje ludzkie niezadowolenie, cierpienia oraz nadzieje do realizowania własnych, zwłowrogich celów. Pierścienie, które miały przynieść obdarowanym potęgę, korzyści, okazują się jedynie środkami sprawowania nad nimi kontroli totalnej.  
  Ludzie, otrzymawszy od Saurona magiczne pierścienie, zyskują niezwykłe własciwości, jakich nie posiadali wcześniej. Po raz pierwszy założywszy te artefakty magiczne, zaczynają podlegać procesowi przeobrażania, obejmującego zarówno ich ciała, jak i psychikę, wolę, sposób postrzegania otaczającej rzeczywistości, a także stosunek do Saurona. Ludzie, który dopiero co założyli te zniewalające ich pierścienie, nadal posiadają swoje ludzkie ciała, zachowują własne wspomnienia, osobowości i przynajmniej pewien zakres wolnej woli oraz samodzielności w podejmowaniu decyzji, kiedy nie są skrępowani bezpośrednimi rozkazami Saurona. Otrzymane, noszone pierścienie wiążą ich egzystencje z Sauronem. Czarodziejskie pierścienie są w możności zapewniać ich posiadaczom, nosicielom chociażby niezwykłą, nadnaturalną siłę. Zapewniają te pierścienie wieczne życie i eliminują procesy starzenia. Wśród zwyczajnych ludzi, podatnych na starzenie się, na degradację biologiczną, nieuchronność śmierci, na choroby i cierpienia takie właściwości pierścieni mogą wzbudzać ogromne zainteresowanie. A Sauron to perfidnie, podle wykorzystuje. 
  Przecież człowiek, który ma organizm słaby, schorowany czy okaleczony albo dotknięty klątwą oszpecającą całe ciało, może pragnąć zdrowia i sił, witalności, regeneracji. Zaś człowiek pozbawiony politycznego znaczenia może łaknąć potęgi, marzyć o niej. Człowiek obawiający się śmierci może naturalnie pragnąć przedłużenia swojego żywota poza zwyczajne, typowe granice tyczące się ludzkiej egzystencji. Oto Sauron doskonale wykorzystuje owe pragnienia, obiecuje ludziom możliwości, właściwości oraz zdolności, których dotychczas nie posiadali. Demonstruje, przedstawia pierścienie jako bezcenne dary, podczas gdy w istocie stanowią one złowrogie narzędzia służące realizacji jego własnych, egoistycznych zamierzeń. Sauron nie dba o innych ludzi, o inne istoty humanoidalne, w tym nie dba, nie troszczy się o swoich poddanych orków.
  Khamûl to jeden z ludzi, który otrzymuje pierścień od Saurona. Posiadał on ciało dotknięte straszliwą klątwą, oszpecone. Klątwę zaś rzucił na niego i jego przodków  Czarodziej. To przekleństwo obciążało późniejsze pokolenia, pozostawiając na ciałach tych ludzi szpecące rany, pęcherze. Dlatego nosili oni maski na twarzach i szczelnie okrywali swoje ciała. Khamûl miał choćby ręce o wyglądzie nader odrażającym, nieprzyjemnym. Widoczne uszkodzenia jego skóry nadawały jego ciału wygląd istoty ciężko dotkniętej cierpieniem. Lecz kiedy mężczyzna zakłada magiczny pierścień na palec, to od razu, natychmiast rozpoczyna się uzdrowienie, rewitalizacja, gwałtowna przemiana tego człowieka, związana jednakowoż z boleściami, z cierpieniem. Widoczne wcześniej uszkodzenia skóry zaczynają ustępować, znikają, ciało nagle posiada normalny, zdrowy wygląd, choćby ręce są normalne i nieoszpecone, także twarz jest normalna i nieoszpecona ranami, pęcherzami. Oto człowiek dotknięty odrażającymi wytworami skórnymi, którego na przykład ręce, twarz nosiły ślady działania klątwy, staje się nagle mężczyzną o zdrowym wyglądzie ciała, o zdrowej, nieoszpeconej twarzy i o zdrowych, nieoszpeconych dłoniach. Dokonuje się natychmiastowo odnowienie jego cielesnej powłoki. Dawne wytwory skórne, będące oznakami klątwy, znikają pod wpływem magicznego przedmiotu, czyli pierścienia. Warto jednak pamiętać, że przemiana tego mężczyzny nie następuje w sposób całkowicie bezbolesny. Khamûl doświadcza cierpienia. Magiczna moc pierścienia przeniknęła całą jego egzystencję, oddziaływała na jego ciało, przekształciła wielce jego istnienie. 
  Nazgnagôle należą do dwóch sfer rzeczywistości jednocześnie: do świata materialnego, dostępnego zwyczajnym istotom oraz do nadnaturalnego wymiaru istnienia. I ludzki organizm, ciało nosiciela pierścienia musi przystosować się do funkcjonowania w tych dwóch światach, sferach. 
  Zdumiewająca jest również obietnica niekończącego się, wiecznego życia. Oto człowiek, który wcześniej musiał liczyć się z własną śmiertelnością, otrzymuje perspektywę istnienia trwającego wiecznie, a przynajmniej znacznie dłużej, aniżeli pozwalają na to naturalne właściwości ludzkiego organizmu. To z pewnością kuszące. Nie dziwi wcale, że różni ludzie tak pragnęli, tak pragną tych pierścieni. Ale czy nieśmiertelność, za którą trzeba zapłacić utratą wolności i wolnej woli rzeczywiście jest dobrym, pięknym darem? To co zewnętrznie wygląda na dobrodziejstwo, dobro, stanowi jedynie element zniewolenia istoty ludzkiej pierścień noszącej, posiadającej. 
  Zważyć trzeba - przedstawiona przemiana Khamûla nie oznacza, iż każdy człowiek, który otrzymał i nosi Pierścień Władzy, musi stać się fizycznie piękniejszy. Uzdrawiający skutek obserwujemy wyraźnie właśnie w jego konkretnym przypadku, ponieważ artefakt uwalnia tego człowieka od następstw klątwy magicznej, rzuconego przekleństwa. W przypadku innych obdarowanych ludzi otrzymana moc może ujawniać się w odmienny sposób, na przykład pierścień może zapewniać moc oddziaływania na innych ludzi, zapewniać moc wpływania na innych słownie, ustnie. Odziany w ciemny pancerz jeden z ludzkich nosicieli pierścieni, kiedy walczy z Galadrielą, to pokazuje ogromną siłę fizyczną, ogromne, niezwykłe zdolności bojowe, nadludzkie umiejętności w walce. To groźny wojownik, którego samo opancerzenie może wzbudzać ogromne, kolosalne przerażenie. 
  Nie można zapominać, iż ludzie noszący te zniewalające ich pierścienie, nadal mają swoje wspomnienia, swoje osobowości, nadal mogą doświadczać wewnętrznych rozterek, obaw, emocji. Nie są oni całkowicie bezwolnymi narzędziami, jednakże bezpośrednio wyrażone rozkazy Saurona muszą po prostu wykonywać, spełniać, urzeczywistniać. Nie od razu są to upiory. To świadczy o tym, że przemiany ludzkich nosicieli pierścieni to w istocie procesy rozłożone w czasie. To nie są od razu po założenu pierścieni upiory. Nadal mają ci nosiciele, posiadacze, powiernicy pierścieni ludzkie twarze i ludzkie sposoby zachowywania się, przeżywają właściwe dla ludzi emocje i jak ludzie oni reagują. Najpewniej stopniowo, w czasie będą tracili oni swe ludzkie cechy czy raczej resztki swych ludzkich cech.  
  Oto Pierścienie Władzy jawią się zatem jako przedmioty, artefakty o dwoistej naturze - zarazem są złe, złowrogie, zniewalające, wymuszają posłuszeństwo wobec Saurona, jak i równocześnie wywierają dobroczynne działanie, zapewniają życie wieczne, siłę, witalność. Chociaż mogą uleczyć oszpecone, zniszczone ciało i zapewnić potężną siłę fizyczną, bojową, chociaż mogą przedłużać w nieskończoność życie nosicieli, to nie gwarantują ani prawdziwej wolności, ani moralnego dobra, ani wewnętrznego spokoju. Odbierają wolność, przez te pierścienie noszące je persony stają się niewolnikami Saurona i muszą go słuchać cały czas. Ludzie, którzy otrzymali od Saurona pierścienie i zaczęli je nosić, choć uzyskali nadnaturalną potęgę, moc, niezwykłe właściwości cielesne, to utracili to, co ogromnie cenne - własną wolę, niezależność, możliwość samodzielnego decydowania o sobie.   
  Historia Thea pokazuje, unaocznia, iż pragnienie odmiany, poprawienia własnego życia, losu może doprowadzić młodego człowieka do czynów, których następstwa okażą się straszliwe i nieodwracalne.         
  Inną istotną w trzecim sezonie postacią, której pragnę poświęcić niemało uwagi w tym wpisie blogowym, jest Celeborn - elf, mężczyzna będący małżonkiem Galadrieli. Oto w trzecim sezonie możemy wreszcie bliżej poznać tego przystojnego bohatera, którego nieobecność w dwóch poprzednich sezonach mogła dziwić, dawać się we znaki, budzić u widzów ciekawość, zaintrygowanie. Galadriela - żona owego elfa - to jedna z najważniejszych postaci w serialu, a jej egzystencja nie sprowadza się przecież tylko i wyłącznie do prowadzenia walk, do wykonywania niebezpiecznych misji. Choć to elfka odważna, wojownicza, to także, również i cierpiąca na samotność bohaterka, miłości pragnąca kobieta z krwi i kości. Posiada ona osobistą historię uczuciową, wspomnienia, pragnienia. Utraciła zarówno brata swojego, jak i męża. 
  W trzecim sezonie okazuje się jednak, że Celeborn żyje i jest trzymany w lochach, w strasznych, nieludzkich warunkach, mianowicie w twierdzy orków usytuowanej na północy. Kiedyś Galadriela pokochała Celeborna; tych dwojga połączyła miłość. W trzecim sezonie dowiadujemy się, w jakich okolicznościach doszło do poznania Galadrieli i Celeborna. Widz otrzymuje możliwość spojrzenia na ich wzajemną, rozwijającą się relację, na ich stosunki. Przywołanie sceny dotyczącej ich poznania się, pierwszego spotkania - to retrospekcja - czyli odniesienie się do przeszłości, do fabuły, do wspomnienia czy większej ilości wspomnień. 
  Z kolei teraźniejszość tych dwojga naznaczona jest straszną wojną, cierpieniem i samotnością, nieustanną działalnością złowrogiego Saurona.
  Celeborn to nie tylko mąż elfki Galadrieli, ale to również odrębna osoba, posiadająca własne doświadczenia, własny charakter, własne emocje i własną życiową historię. Dobrze, że piękny, bardzo bogaty w szczegóły serialik tę postać w ogóle ukazał, wyeksponował. Dowiadujemy się w trzecim sezonie, jakie jest dramatyczne, ciężkie położenie tego bohatera płci męskiej, elfa. Oto ten mężczyzna, przez długi czas uznawany przez Galadrielę za utraconego na zawsze, zostaje odnaleziony w niezwykle nieprzyjaznym dla elfów miejscu, w orkowej twierdzy, gdzie przez długi czas doświadczał niewoli. Jest on więziony przez orków, brutalnie traktowany. Celeborn przebywa w lochu, ale zostaje z nich uwolniony.   
  Wieloletnie pozbawienie wolności stanowi doświadczenie nader ciężkie, wyniszczające, pozbawiające jednostkę możliwości decydowania o własnej egzystencji. Niewola oznacza przecież ograniczenie swobody przemieszczania się, narzucanie warunków bytowych, oddzielenie od bliskich i zerwanie codziennych społecznych więzi. Celeborn, pomimo przynależności gatunkowej (to wszakże długowieczny, dostojny, mądry, inteligentny elf), nie jest istotą niezdolną do cierpienia. Jego elfia natura nie sprawia przecież, że więzienie, rozłąka czy osamotnienie tracą znaczenie. Warto rozważyć, jak takie doświadczenia mogły wpłynąć na jego psychikę, na jego charakter. Czy mężczyzna pozostaje taki sam jak przed uwięzieniem, przed rozłąką z Galadrielą? Czy przeżyte cierpienia zmieniły jego stosunek do otaczającego świata? Czy powrót do ukochanej kobiety, ponowna z nią relacja - czy to może przynieść elfowi poczucie bezpieczeństwa, szczęścia, stabilizacji? Może następne odcinki te wszystkie materie, kwestie wyjaśnią dogłębnie.
  Czekam na następne odcinki tego pięknego serialiku z niecierpliwością! 
  Elfi małżonkowie (czyli Galadriela i Celeborn) ponownie znajdują się blisko siebie po bardzo długiej, bolesnej rozłące... Ich ponowne spotkanie następuje jednak w warunkach, okolicznościach dalekich od spokoju, ciepła społecznego, w warunkach, okolicznościach dalekich od stanu bezpieczeństwa. Nie mogą oni po prostu rozpocząć beztroskiego wspólnego życia, ponieważ wokół nich nadal rozciąga się przestrzeń opanowana przez groźne, niepzyjacielskie siły. Grozi im śmierć. Znajdują się w twierdzy wroga. Czyha na nich bezlitosny Sauron, orkami rządzący twardą ręką. 
  W mojej ocenie wprowadzenie wątku dotyczącego Celeborna wzbogaca serialik. Ten wątek przesycony uczuciowością, romantyzmem postrzegam jako bardzo wartościowy. Dzięki obecności tego wątku, postać Galadrieli ma możliwość ujawnienia nowych aspektów osobowości, elementów. Zaś sam Celeborn może stać się ważnym bohaterem w serialu nie tylko z uwagi na swój związek małżeński.
  Celeborn wnosi do serialu ciekawą problematykę. Oto jego pojawienie się pozwala ukazać Galadrielę nie tylko jako waleczną przedstawicielkę elfickiej rasy/efickiego gatunku, ale także jako kobietę kochającą, tęskniącą, doświadczającą samotności, rozłąki, wzruszeń. Losy tych małżonków sygnalizują, że nawet pośród wojen, podbojów oraz okrucieństw istnieją uczucia, wspomnienia, a także społeczne więzi.
  Ciekawym bohaterem trzeciego sezonu okazuje się również ork Marnûkh, który sprzymierzył się z elfami, z Galadrielą i zdradził swój gatunek - orków, zdradził on Saurona. Oto stworzenie humanoidalne kojarzone przede wszystkim z brutalnością, prymitywnością, obrzydliwością, bezwzględnością, służbą zwłowrogiej potędze ujawnia zupełnie inne właściwości swojej natury. Podczas wędrówki wraz z Galadrielą i Arondirem ork Marnûkh tworzy i recytuje, oznajmia swoim dwóm towarzyszom krótki wiersz, tren o poległym orku. To pokazuje, że orkowie potrafią być wrażliwi i że potrafią tworzyć sztukę. Ork ułożył króciutki wierszyk poświęcony zmarłemu towarzyszowi, druhowi, jego śmierć nie stanowiła dla niego obojętnego faktu. Oto ów akt poetyckiej twórczości to sposób wyrażenia uczuć, sposób na zachowanie pamięci o zmarłym, sposób na nadanie szczególnego znaczenia doświadczeniu straty. Orkowie też przeżywać mogą czyjąś śmierć. Dzięki wprowadzeniu, dzięki psychicznej konstrukcji tej postaci w serialu przełamano stereotypowe wyobrażenie orka - jako istoty pozbawionej ludzkich emocji, pozbawionej zdolności głębszego przeżywania emocji, wrażliwości czy pozbawionej subtelności. Dzięki swojej poetyckiej wypowiedzi ork wyraził swój stan uczuciowy. Czyż krótki wiersz/tren poświęcony poległemu towarzyszowi z tego samego gatunku nie dowodzi, iż również przedstawiciel orkowego gatunku/orkowej rasy może odczuwać smutek, stratę, cierpienie? Czyż nie stanowi wystarczającego dowodu na to, iż nawet w środowisku przepełnionym brutalnością mogą występować właściwe dla ludzi emocje, uczucia, doznania, że może być w takim środowisku, kręgu społecznym tworzona artystyczna twórczość? 
  W trzecim sezonie możemy także przyjrzeć się początkom osady elfów zwanej Rivendell. Oto widzimy początki tej elfickiej osady. To odmienna jednostka osadnicza, to odmienne środowisko osadnicze w porównaniu z podziemnym miastem krasnoludów Khazad-dûm, które kiedyś opisałem. Przede wszystkim Rivendell nie znajduje się pod ziemią - to jedna z najbardziej oczywistych, rzucających się w oczy różnic pomiędzy tymi dwoma osadniczymi jednostkami. Ponadto w elfiej osadzie dominującym, istotnym materiałem budulcowym okazuje się drewno. A przecież w podziemnym mieście krasnoludów bardzo istotne były wydrążone w skałach groty, hale, kamienne materiały, skały. Podziemne miasto krasnoludów jest o wiele bardziej monumentalne od niedawno założonej, wspaniale oświetlanej przez naturalne światło dnia, przez słońce elfickiej osady, usytuowanej w malowniczym, pięknym otoczeniu przyrody.
  Inną jeszcze ciekawą materią, poruszoną na początku trzeciego sezonu serialu, jest upływ czasu w rodzinie krasnoluda Durina i jego małżonki krasnoludki Disy. Oto ich dzieci (potomstwo królewskiej pary) są już znacznie starsze niż w poprzednim sezonie. One urosły, rozwinęły się fizycznie, przeszły przez kolejne etapy dziecięcego dojrzewania. Postęp ich wieku wywołuje swego rodzaju zaskoczenie u Elronda, który przecież jako elf inaczej doświadcza naturalne upływanie lat. Durin oznajmia Elrondowi interesującą myśl o tym, że dla elfów oraz gór czas zdaje się wlec, podczas gdy wszystkim pozostałym ucieka. W owej pięknej wypowiedzi dostrzec można refleksję egzystencjalną, odnoszącą się do przemijania. 
  Oto góry pozostają w krajobrazie przez bardzo, bezbrzeżnie, ogromnie długi czas, podlegają one przemianom powolnym, geologicznym, całkowicie, zupełnie niedostrzegalnym podczas pojedynczego ludzkiego żywota. Elfy mogą istnieć przez niezwykle długi czas, przez bezbrzeżnie długie okresy egzystować mogą (ale choć nie starzeją się one, to mogą umierać na skutek obrażeń, morderstw, wojen). Z kolei dla ludzi, jak i dla krasnoludów już kilka lat to może być czas, okres bardzo długi. Dla tych dwóch gatunków czy ras kilkanaście bądź kilkadziesiąt lat potrafi stanowić istotną część całego żywota, calutkiej egzystencji. Zdziwienie Elronda dorastaniem dzieci Durina i Disy ukazuje odmienność perspektyw czasowych, właściwych poszczególnym gatunkom czy rasom Śródziemia.
  Zauważyłem oprócz tego, że w trzecim sezonie, w obejrzanych przeze mnie czterech odcinkach, w ogóle nie ma poruszanego wątku Harfootów (hobbitów). Twórcy serialu zrezygnowali z tego wątku zupełnie. Jest to istotna różnica w porównaniu z dwoma wcześniejszymi sezonami, w jakich to przygody przedstawicieli owej rasy stanowiły ważny serialiczny składnik, istotną część akcji.
  Jednocześnie zauważyłem, że w trzecim sezonie występuje, moim zdaniem, chyba nieco więcej elementów zabawnych, humorystycznych, komediowych niż w dwóch poprzednich sezonach. W trzecim sezonie mamy do czynienia z osobliwym kontrastem - otóż w trzecim sezonie serialu zestawiono elementy zabawne, komediowe z elementami okrutnymi, z motywem okrucieństwa oraz z motywem śmierci. Tragiczne wydarzenia, przejmujące widza, wzbudzające smutek, przerażenie, zdarzenia makabryczne, okrutne łączą się w trzecim sezonie serialu z sytuacjami zabawnymi, łagodzącymi napięcie, dramatyczny nastrój. Lecz takie kontrastowanie, zestawianie ze sobą nawzajem tragedii i komizmu może zapewniać widzom odpoczynek psychiczny, uwolnienie od nieustającego napięcia i przeżywania emocjonalnego poszczególnych wydarzeń. 
  Pragnę też zwrócić uwagę na język wypowiedzi u poszczególnych bohaterów, w tym u elfów. Określone ich wypowiedzi zawierają archaizmy, zauważyłem to. Nierzadko wypowiedzi poszczególnych postaci, choćby elfów czy krasnoludów, odbiegają od współczesnej mowy, od dzisiejszego porozumiewania się - w świecie rzeczywistym, naszym. Obecność takich środków językowych, toteż archaizmów, jak i konstrukcji archaizmowych kreuje atmosferę w fantastycznym świecie przedstawionym. Archaizowanie wypowiedzi łączy się tutaj z nieprawdopodobnością, z brakiem realizmu elementów przedstawionego świata. Stosowanie archaizmów w trzecim sezonie to zabieg artystycznie, językowo uzasadniony.
  Choć Śródziemie w trzecim sezonie to przestrzeń zła, konfliktów, okrucieństwa, podbojów, niegodziwości, to równocześnie jest to miejsce, w którym nadal obecne są przyjaźń, miłość, pamięć i nadzieja na lepszą przyszłość...
  Cztery pierwsze odcinki owego serialu zaintrygowały mnie, zainspirowały do przemyśleń. 
  Z niecierpliwością czekam na dalsze odcinki serialu, których jeszcze, w tej chwili, nie mogę obejrzeć, ponieważ ich nie udostępniono.