środa, 11 listopada 2026

Charakterystyka herbu szlacheckiego Garko - Patryk Daniel Garkowski

 



Charakterystyka herbu szlacheckiego Garko - Patryk Daniel Garkowski

Herb szlachecki Garko składa się z dwóch elementów składowych:

1) z tarczy - obramowanej złotem i mającej jedno, pojedyncze pole o purpurowej/fioletowej tynkturze (barwie),

2) z korony - złotej i wysadzanej zielonymi kamieniami szlachetnymi.

Oto w purpurowym polu znajduje się sześć brzuchatych, dwuusznych, pozbawionych pokryw naczyń kuchennych/konsumpcyjnych, złotych/wykonanych ze złota, wysadzanych zielonymi, oszlifowanymi kamieniami szlachetnymi - szmaragdami; oto każde z tych naczyń zawiera w sobie po sześć zielonych szmaragdów. Reprezentacyjne, bogato zdobione obiekty, przedmioty są z wyglądu identyczne, takie same względem siebie. U góry, do tarczy posiadającej jedno, pojedyncze, purpurowe pole, przylega złota korona otwarta, z heraldycznymi motywami liliowymi, ozdobiona zielonymi szmaragdami o różnych kształtach. Dwa centralnie usytuowane w koronie szmaragdy wyznaczają pionową oś symetrii w całym szlacheckim herbie rodu Garko.   

Oto w skład zwężającej się ku dołowi tarczy obwiedzionej/obramowanej złotem wchodzi jedno, pojedyncze pole - o barwie purpurowej/fioletowej. W tarczy tynkturą zatem okazuje się purpura.

W polu owym znajduje się sześć złotych naczyń dwuusznych - garnków/garnców albo czar, które zachwycają, które ozdobiono zielonymi szmaragdami (dopracowanymi, starannie obrobionymi elementami jubilerskimi). Naczynia owe ułożono w następującym układzie przestrzennym (zaczynając od góry): 1 - 2 - 2 - 1. 

Oto złote garnki bądź brzuchate czary zostały rozmieszczone symetrycznie - pomiędzy nimi można poprowadzić dwie osie symetrii - jedną oś pionową i jedną oś poziomą. To zatem kompozycja symetryczna. Układ naczyniowy okazuje się rytmiczny - jedno naczynie bowiem (godło) pojawia się sześciokrotnie. Przedstawione w herbie garnki/garnce albo czary nie łączą się ze sobą uchwytami.  Uchwyty tych reprezentacyjnych, drogocennych i przepięknych naczyń okazują się łukowato wygięte. Każde ukazane, przedstawione pojedyncze naczynie, wykonane ze szczerego złota, zostało ozdobione sześcioma zielonymi, drogocennymi szmaragdami o kształtach sześciokątów. Nie są to zwyczajne, pospolite naczynia o funkcji użytkowej/praktycznej. O ich funkcjach: ozdobnej, estetycznej i reprezentacyjnej świadczy wszakże zastosowany materiał, czyli złoto. Brzuchate, złote obiekty, przedmioty, pozbawione górnych pokryw, zawierają w sobie części dolne, stykające się z podłożem, toteż tak zwane stopy, które wydają się zaokrąglone.   

Obecne w tarczy identyczne, takie same elementy - naczynia - mogą odnosić się do zasobności, do gromadzenia zasobów, dóbr, do gościnności, uczynności oraz do prospołeczności przedstawicieli tegoż wysoko postawionego rodu. A wiadomo przecież, że dalecy przodkowie, mogący posługiwać się rozpatrywanym, poddanym tu opisowi herbem, wspomagali ludzi biednych, ubogich i potrzebujących pomocy, cierpiących i skrzywdzonych, w tym dzieci, młodych mężczyzn, jak również młode kobiety. Wznosili, organizowali, zakładali szpitale i przytułki.

Z herbem łączy się legenda o sześciu przybyszach, którzy byli wielce, bezbrzeżnie spragnieni i głodni, potrzebowali pomocy, tymczasowego schronienia. Oto pomoc została im niezwłocznie, natychmiast udzielona. Zapewniono tym ludziom gościnę. A bez udzielenia, ofiarowania pomocy legendarni ci ludzie mogliby umrzeć bardzo prędko, zważywszy na okoliczności.

Olśniewający, dostojny i majestatyczny herb szlachecki rodu Garko zachwyca wzrok. Obfituje on w szczegóły niezwiązane z wojną, ze zbrojnymi konfliktami, potyczkami. Jako element godłowy figuruje przedmiot codziennego użytku - naczynie kuchenne czy też konsumpcyjne. 

Centrum pola o purpurowej tynkturze okazuje się puste, niezapełnione, tak samo jak tarczowe trzy obrzeża - puste, jedynie zabarwione, są: lewy górny róg tarczy, prawy górny jej róg, a także dół tej części herbu. Identyczne, złote czary albo garnki/garnce tak zostały usytuowane w obrębie przestrzeni tarczowej, że nie stykają się one ze sobą wcale, zupełnie - są one zatem odseparowane od siebie nawzajem.    

Tarczę ową wieńczy złota korona wysadzana szmaragdami o różnych kształtach. Cechuje się ona heraldycznymi motywami liliowymi. To korona otwarta, a nie zamknięta. Jako symbol, odnosi się ona do dostojeństwa, majestatu oraz do wielkości, potęgi całego szlacheckiego rodu, zajmującego wysoką społeczną pozycję w przeszłości. Korona rzeczona symbolizuje dostojeństwo, a także władzę.

Można zatem stwierdzić, że w konstrukcji herbu szlacheckiego Garko ważną funkcję pełnią zdobienia jubilerskie (herb obfituje bowiem w kamienie szlachetne szmaragdy, pełno jest ich w poddanym charakterystyce wytworze plastycznym). Również ważną funkcję pełni w całym herbie (znaku plastycznym) liczba 6. W tarczy bowiem znajduje się sześć złotych garnków/garnców/czar, a każde z tych naczyń zawiera w sobie po sześć szmaragdów. Na dodatek szmaragdy w godłach ulokowane, zawarte okazują się sześciokątnymi figurami geometrycznymi. Tutaj liczba sześć może się odnosić do sześciu cnót, zalet, pozytywnych cech charakteru dostojników przynależących do rodu.

W herbie mamy do czynienia z trzema występującymi w nim barwami: z kolorem złotym, z kolorem purpurowym/fioletowym, a także z kolorem zielonym. Kolory te współgrają ze sobą. Złoty i fioletowy/purpurowy stanowią bez wątpienia barwy królewskie, kolory władzy. O ile zaś kolor złoty i zielony stanowią barwy ciepłe, to kolor fioletowy/purpurowy stanowi barwę zimną. Dzięki zastosowaniu takiej właśnie kolorystyki powstało interesujące z plastycznego punktu widzenia zjawisko barwnego kontrastu. Prócz tego w przedstawieniu, w obiekcie zastosowano światłocień. I na ten aspekt należy, warto zwrócić uwagę w analizie.

Oto dalecy przodkowie, zaliczający się do rzeczonego rodu, mogli zajmować się rzemiosłem, przede wszystkim garncarstwem. Z tą możliwą rodową przeszłością historyczną korespondują obecne w herbie szczerozłote garnki/garnce czy też czary - o bogatej jubilerskiej ornamentyce. Naczynia te są stanowczo przedmiotami reprezentacyjnymi, ozdobnymi - nie są przeznaczone absolutnie do korzystania z nich, do picia z nich płynów, chociażby smakowitych, pożywnych i sycących zup. A zatem obecne w godle elementy plastyczne nawiązują czy mogą nawiązywać do odległej przeszłości szlacheckiego rodu.

Oto cały herb szlachecki pasuje pięknie do nazwiska: Garkowski - z tym nazwiskiem, czyli z tą nazwą, herb owy harmonizuje wyśmienicie.







Chaos w Konstytucyjnym Trybunaliku - Patryk Daniel Garkowski

 




wtorek, 10 listopada 2026

(całość piosenki) Chaos w Konstytucyjnym Trybunale - Patryk Daniel Garkowski

Chaos w Konstytucyjnym Trybunale

Patryk Daniel Garkowski


W Konstytucyjnym Trybunale

trwa straszny chaos i zamieszanie.


Chaos, chaos i zamieszanie

w Konstytucyjnym Trybunale.


W Konstytucyjnym Trybunale

trwa straszny chaos i zamieszanie.


Chaos, chaos i zamieszanie

w Konstytucyjnym Trybunale.


Ta instytucja czeka na naprawę.

Teraz w niej panuje straszne zamieszanie.


Ta instytucja prosi o naprawę.

Teraz w niej panuje wstrętne zamieszanie.





(całość piosenki) Czemu niektórzy noszą noże?! Patryk Daniel Garkowski

 














Czemu niektórzy noszą noże?!
Patryk Daniel Garkowski

Czemu niektórzy noszą noże?!
Ja bardzo, bardzo noży się boję.
Ja bardzo, bardzo noży się boję.
Dlaczego niektórzy noszą noże?!

Noże, noże są nader ostre!
Noże, noże są również groźne!
Noże, noże, noże, noże
ostre, ostre, ostre, ostre!

Jednak niektórzy chłopacy je noszą!
Oni do swoich szkół je przynoszą!
I z ich pomocą kolegom grożą!
Myślą, że z nimi to oni tam rządzą...

Czemu niektórzy noszą noże?!
Ja bardzo, bardzo noży się boję.
Ja bardzo, bardzo noży się boję.
Dlaczego niektórzy noszą noże?!

Nie można przynosić noży do szkoły.
Wie o tym każdy chłopaczek mądry.

Noże, nożyki są wielce ostre!
Noże, nożyki są bardzo groźne!


środa, 14 października 2026

(całość wpisu dziennikowego) 14 października 2026 roku - Patryk Daniel Garkowski

 


14 października 2026 roku - Patryk Daniel Garkowski

   Dnia 14 października 2026 roku ponownie wybrałem się do sosnowego lasu. Tym razem przyniosłem ze sobą materiały, żeby na miejscu, już w lesie, zrobić prowizoryczne, tymczasowe stoisko grzybowe, pomocowe, informacyjne. 

   Oto postanowiłem udzielać pomocy ludziom - poprzez udzielanie im wartościowych informacji na temat grzybów, zasobów leśnych, zasobów leśnego runa. Chociaż aż tak bardzo nie znam się na grzybach krajowych, to chciałem po prostu pomagać ludziom, zbieraczom grzybów. Jednocześnie przyniosłem ze sobą wagę, żeby kontrolować, ile grzybów zebrali poszczególni obywatele. Nie może być tak, że jeden, pojedynczy grzybiarz zbierze, pozyska, odetnie zbytnio wiele grzybków, ponieważ wówczas nie starczyłoby rzeczonych zasobów, dóbr leśnych dla innych ludzi. Postanowiłem, że gdyby ktoś zebrał zbyt wiele grzybów, za dużą ich ilość, to udzielę takiej personie natychmiast słownego upomnienia, taką osobę pouczę ja łagodnie.

   Gdy już skonstruowałem, wykonałem prowizoryczne, ale solidne, tekturowe, różowe stoisko grzybowe, przez pewien czas rozkoszowałem się ciszą leśnego zbiorowiska. Bardzo lubię samotność. 

   W pewnym momencie przechodził blisko mnie jakiś chłopiec - w wieku około osiemnastu albo dziewiętnastu lat, który zebrał bardzo wiele, zanadto wiele grzybków. Był on ubrany w przylegające do ciała, czarne spodnie dresowe oraz w czarną kurtkę. Wyglądał mi na łotra, bandytę, kryminalistę. Trzymał on koszyk z wikliny. Z kolei nóż miał schowany i tej ostrej rzeczy nie widziałem wówczas.

- Stój, grzybiarzu! - krzyknąłem, a on usłyszał.

- O co chodzi? - zapytał eksploatator, niszczyciel leśnego runa.

   Po upływie kilkunastu sekund ten młodzieniec stał już przy mnie, przy moim przepięknym stanowisku.

- Mój kochany, ja muszę teraz sprawdzić, czy nie pozyskałeś, czy nie zebrałeś zbyt dużej ilości grzybków! Proszę, ty zechciej mi odpowiedzieć, dlaczego zbierałeś w ogóle grzyby? Czy nie powinieneś ty być w kochanej szkółce? Czemu ty w ogóle zainicjowałeś proces grzybobrania? 

- A chuj cię to, ty kurwo.

- Ajajaj, ale nie mów tak brzydko, najmilszy chłopczyku. Kulturalny chłopaczek nie używa takiego słownictwa. Kochany chłopiec musi zachowywać się poprawnie, prawidłowo, gdy przebywa w lesie, tak, tak.

- Rozjebać ci łeb?! - zagroził arogancki grzybiarz, który bezsprzecznie się wściekł przepotwornie.

- A ile masz lat, obywatelu?

- Osiemnaście lat mam, a co, ty głupia dziwko?

- Po prostu spytałem. A więc, mój kochany, proszę, połóż swe grzyby na tej oto wadze, którą przygotowałem. Ja odmierzę, czy nie zebrałeś ich za dużo. Rozumiesz? Nie może być tak, że dla innych ludzi grzybków nie starczy - taka sytuacja byłaby niedopuszczalna, prawda?

- Co ty nie powiesz... - kpił ze mnie młody kryminalista.

   Oto chłopiec nie wykonał polecenia. Zamiast położyć na wadze swe zebrane leśne zasoby, on odłożył swój kosz, wyciągnął on nóż, po czym oznajmił groźnie, tonem nieznoszącym sprzeciwu:

- Kładź się na tym zasranym, żałosnym, ciotowatym stoisku plecami, inaczej cię zabiję moim nożem!

   Oczywiście musiałem wykonać to początkowe, padłe polecenie. Byłem bardzo, ogromnie przerażony. W każdym momencie groziła mi śmierć z wykrwawienia! 

   W dzisiejszych czasach różni chłopacy noszą ze sobą noże, co jest okropne. Czemu niektórzy noszą noże?!

   Delikatnie położyłem wagę na ziemi, tak aby nie uszkodziła się ona podczas dominacyjnej interakcji, po czym położyłem się na stoisku tak, że leżałem na nim plecami. Wyraziłem wtedy gotowość do przyklejenia, oklejenia mnie taśmą.

   Musiałem wykonywać polecenia oprawcy, słuchać go. Zależało i zależy mi na przetrwaniu na tej planecie, jak najdłużej to tylko możliwe. Ale i tak w końcu, kiedyś nadejdzie mój kres... W końcu nadejdzie kres mojej egzystencji na planecie Ziemi...

   Łotr natomiast schował swój nóż, a następnie wyciągnął klejącą, brązową taśmę i zaczął on mnie brutalnie, bez zachowania ani odrobiny delikatności, przyklejać do rzeczonego prowizorycznego stanowiska grzybowego, w taki sposób, że leżałem na tekturowym stole i nie mogłem się wkrótce, zaraz podnieść. Odczuwałem obawę, że całość się zaraz przewróci, zapadnie, a ja wraz z nią. Materiał, który chłopiec zastosował, był bardzo, straszliwie klejący. Arogancki chłopak obchodził się ze mną (czyli z jego ofiarą) bezbrzeżnie szorstko, bez zachowania ani odrobinki delikatności... On nie przejmował się, iż całość może się zapaść pod mym ciężarem.   

   Gdy już ten potwór przykleił mnie dokładnie do tymczasowego stoiska, tak że leżałem na nim plecami, przyklejony do chybotliwej tektury, to zaczął on mnie wyzywać i mnie opluwać obficie, gęstymi melami. Chłopaczek wyciągnął nóż i zaczął grozić mi, że mnie uśmierci tym przedmiotem niebawem, już wkrótce. Organizm płci męskiej nazywał mnie grzybem do zdeptania, robakiem, larwą, mumią, a także dżdżownicą. Groził, że zdepcze mnie jak purchawkę, że zmiażdży mi moją główkę, moją szyjkę swą obutą stopą. 

   Oprawca zdjął swojego jednego buta i przykładał mi go do nosa, tak abym wąchał i lizał tę ohydną rzecz osobistą. Następnie ten wielce niegodziwy, przeokropny człowiek wszedł mi na brzuszek i deptał mnie złośliwie. To była straszliwa męka. 

   Moje cierpienia fizyczne nie ustawały. Nie miały one, doprawdy, końca.

   Potem musiałem wielbić stopy straszliwego oprawcy, wąchać jego skarpetki, lizać bose stopy młodzieńca. Trwało to bardzo długo.

   Na koniec młody mężczyzna zdjął spodnie, majtki i nakazał mi ssać jego rozrodczy organ. Oto penisa musiałem ssać, a jądra (jajka chłopca) lizać. Prócz tego co jakiś czas łotr odwracał się i wypinał, podstawiał mi do twarzy swoją nad wyraz jędrną, kształtną, pozbawioną owłosienia pupę, tak że musiałem lizać i całować również jego ohydny, młody, spocony odbyt. Ach, to był koszmar! Dobrze jednak, że ten chłopaczek nie zechciał, nie odczuł potrzeby zrobienia akurat wtedy kupy... Bo co wtedy by było? Otóż zdefekowałby się prosto do mojej otwartej buzi - i musiałbym to wszystko zjeść jak pies.

   Na koniec połknąłem posłusznie, niczym piesek, kundelek, jego wyemitowaną do wnętrza mojej buzi młodzieńczą, białą, bardzo obfitą spermę. Smak tej wydzieliny okazał się okropny! Prawie że zwymiotowałem od owej kleistej cieczy. 

   Uważam, że uwalnianie przez mężczyznę spermy to niszczące przyjemności, rozkosze marnotrawstwo. Kiedy w męskim rozrodczym układzie znajduje się dużo, wiele spermy, to mężczyzna może czerpać rozkosze całymi godzinami, natomiast zaraz po uwolnieniu nasienia wielkich, intensywnych rozkoszy już przeżywać nie można, tak od razu po wytrysku. Bardzo króciutka chwilka przyjemności nie jest tego warta, absolutnie. Ja w ogóle się nie masturbuję, dzięki czemu stale mogę odczuwać przyjemne napięcie, przyjemną seksualną żądzę - cały czas!    

   Po zakończeniu tych wszystkich obrzydliwych czynności młody i arogancki potwór uwolnił mnie od brązowej taśmy klejącej, pakowej, on odkleił mnie od stanowiska, zapewnił mi on swobodę, a następnie odszedł bez słowa. 

   Nigdy nie zapomnę tego okrutnego i podłego człowieka! Postanowiłem napisać o nim w mym kochanym dzienniczku, ażeby nigdy nie zapomnieć tego pozbawionego serca mężczyzny, jak również tego okropnego, koszmarnego dnia. Tutaj pragnę odnieść się do funkcji pamięciowej i wspomnieniowej wytworów, zapisów dziennikowych, a także pamiętnikowych. 

   Ach, ty łotrze podły, okrutny i bez serca! 

   Jak można być takim podłym człowiekiem?! 

   Czy ty nie masz sumienia, arogancki łotrze?!

   Moje życie to są jedynie kłujące ciernie. Droga mej egzystencji okazuje się wypełniona strasznymi, niedoprowadzającymi do szczęścia, kłującymi cierniami. Praktycznie na każdym mym kroku napotykam jakiegoś młodego, podłego, okrutnego mężczyznę, bandytę, chłopczyka...








wtorek, 13 października 2026

(całość zapisków dziennikowych) 13 października 2026 roku - Patryk Daniel Garkowski

13 października 2026 roku - Patryk Daniel Garkowski

   Dnia 13 października 2026 roku wybrałem się w podróż do rozległego lasu sosnowego po to, aby dokonać naukowej obserwacji żyjących tam organizmów grzybowych. Ciekawiło mnie, jakie grzyby spotkam w tym miesiącu, o tej porze roku, w owej leśnej przestrzeni. 

   Ja bardzo nie lubię zbierać ani spożywać naturalnie rosnących grzybów. Jedynymi tego rodzaju organizmami, jakie jadam, są pieczarki. 

   Oto pieczarki chętnie jem, kiedy są one pieczonymi składnikami pysznej pizzy albo apetycznej zapiekanki. Grzybów trujących obawiam się wielce. Natomiast uprawiane przez ludzi przemysłowo pieczarki stanowią grzyby jadalne, nie są one trujące, uważam je za apetyczne, smaczne, kiedy są, tkwią one w pizzach bądź w zapiekankach.

   Kiedy byłem już od pewnego czasu w lesie i zdążyłem zaobserwować rosnące tam pewne grzyby, nagle napotkałem na swojej drodze jakiegoś chłopca - w wieku około osiemnastu albo siedemnastu lat. Najpewniej on wagarował, nie poszedł do szkoły, lecz nie chciałem w to za bardzo wnikać. On trzymał w swojej lewej ręce wiklinowy koszyk, w którym nie dostrzegłem jakichkolwiek grzybów zebranych, w prawej zaś ręce trzymał on nóż i powoli nim wywijał, ruszał, nie aż tak bardzo szybko. Kiedy poruszał owym ostrym narzędziem, to zasygnalizował mi, iż pragnie mnie skrzywdzić - to było dla mnie jasne, tak zinterpretowałem owe zachowanie przystojnego niegodziwca. On uśmiechał się arogancko, wydawał się wręcz podekscytowany faktem, iż napotkał obcego mu człowieka, na którym mógłby się wyżyć dogłębnie, zapewniając sobie satysfakcję, a także rozkosz.

   Młodzieniec rzeczony zbliżał się do mnie, zmniejszał dystans fizyczny pomiędzy nami. 

   A gdy już był on bardzo bliziutko mnie, to przestał ruszać swym nożem, ale nadal trzymał go w dłoni.

- Dzień dobry - od razu przywitałem się z tym cudzożywnym organizmem płci męskiej.

- Wypierdalaj z tego lasu, natychmiast! To mój rewir, to mój las, czy ty rozumiesz, ty głąbie?! - oznajmił ten szalenie agresywny chłopaczek, który wzbudził we mnie lęk.

- Każdy ma prawo tu przebywać i zbierać, obserwować grzybki, mój kochany chłopczyku - próbowałem tłumaczyć, ale bezskutecznie.

- Ty nie masz prawa tu wstępu, bo ja ci tego zabraniam! - tak mi odpowiedział owy odrażający oraz arogancki łotr, mogący w każdej chwili mnie zamordować bez żadnych świadków oraz skrupułów. 

- A jak stąd nie pójdę, to co wtedy? Co wówczas zrobisz, uczynisz, mój drogi? - zapytałem, okazując wielkie przejęcie. Nie chciałem w żadnym razie sprowokować tego młodzieńca do inicjacji przemocy fizycznej, nie, nie. Ja po prostu zapytałem go tylko.

- Skopię cię mocno! A może nawet zabiję cię moim nożem - oczywiście na sam koniec tortur i udręk... - zagroził młody, społecznie wykolejony przestępca, zamyślając się. Był on wyraźnie podekscytowany.

- Nie boję się ciebie, kochany chłopczyku! Nie wyrządziłbyś mi żadnej krzywdy, ponieważ nie jesteś aż taki zły, podły, aż tak bezbrzeżnie, kolosalnie przesiąknięty niegodziwością! A zresztą, czy ty nie powinieneś być teraz w szkółce, najdroższy?

   Czy jednak tak było w istocie? Czy ten potwór byłby w stanie uśmiercić mnie nożem? Z pewnością byłby w stanie posunąć się do takiej przeokropnej zbrodni!

   Dwie sekundy później ten przeokropny, młody człowiek schował nóż w bezpieczne miejsce - do pokrowca, do kieszeni, a następnie zaczął mnie kopać swoimi nogami. Również uderzał mnie zaciśniętymi w pięści swoimi dłońmi, ale jednak przede wszystkim kopał mnie swymi nogami. Chłopiec był wysokiego wzrostu. Uderzył mnie pięścią w brzuch kilka razy. 

   Uściślając, kopiąc mnie, ów cudzożywny organizm najczęściej wybierał za cel moją pupę. Oto ten chłopiec najczęściej kopał mnie w moją delikatną pupkę, lecz inne części mojego ciała również doznawały ataków okazującego brutalność łotra. Doprawdy, ten potwór wpadł w jakiś istny szał! 

   Choćby z otwartej dłoni uderzał on mnie mocno w moją buziulkę.

   Położyłem się na chłodnej ziemi i błagałem go o litość, o zaprzestanie tego aktu przemocy, ale on tylko się śmiał, widząc moją błagalną postawę, kpił z tego. Wyśmienicie się bawił, bez wątpienia. Dalej mnie on kopał, wchodził mi na brzuch i na moje plecy. Podstawiał mi on do lizania swoje bardzo brudne, mokre, wilgotne buty, a zwłaszcza podeszwy swojego obrzydliwego obuwia. Oto lizałem buty owego okrutnego chłopca, nie tylko podeszwy jego przeokropnych buciorów. Niegodziwy młodzieniec wchodził mi na plecy, brzuch, kazał się odkręcać, zmieniać pozycję, opluwał mnie, a także wyzywał. Przejawiał on koszmarny dynamizm.

   W pewnym momencie zdjął swoje buty i podstawiał, podtykał mi je pod nos - do obwąchiwania ich wnętrza - niczym jakiemuś psu. Zarówno wąchałem jego buty od środka, jak i wówczas lizałem podstawiane mi pod nos podeszwy bucików łotra. Musiałem okazać posłuszeństwo, ponieważ groziła mi śmierć. Ten pozbawiony dobrego serca potwór nakazał mi obwąchiwać, wielbić jego czarne, wielce, ogromnie przepocone skarpetki, które miał na swoich stopach. Przez krótki czas wkładał mi swoje ohydne skarpety do buzi, co było dla mnie bardzo, ogromnie nieprzyjemnym sensorycznym doświadczeniem. Tego nie znoszę. Potrzebuję móc stale oddychać przez usta, albowiem mój nos się nierzadko zatyka.

   Na koniec oprawca pozwolił mi łaskawie wylizać jego bose, spocone stopy. Lecz to było pod sam koniec tej poniżającej mnie, dominacyjnej interakcji społecznej - jak gdyby to miała być dla mnie jakaś nagroda... Ależ to wstrętna i odrażająca była nagroda!, tak sobie pomyślałem wówczas. 

   Oznajmić w tym miejscu pragnę, iż paznokcie, okolice paznokci u stóp tego młodzieńca były aż czarne... Stwierdziłem w swych myślach, że od dawna brutalny oraz brudny chłopak swoich stóp nie mył w ogóle, wcale...   

   Co istotne, w czasie tego aktu poniżania, podczas dominacyjnych czynności chłopiec poddany opisowi miał swój nóż schowany w pokrowcu i równocześnie w kieszeni, dzięki czemu nie stresował się on tak, że nóż mnie skaleczy, że ten nóż wyrządzi mi jakąkolwiek krzywdę. Chłopiec mógł skoncentrować się na dominowaniu, na intensywnym poniżaniu mnie. A gdyby cały czas on trzymał ostry nóż w swojej dłoni, to musiałby bez przerwy uważać, żeby ta rzecz mu nie wypadła, chociażby w momencie największego emocjonalnego napięcia, w momencie czy w fazie największego podekscytowania. 

   Kiedyś, wiele lat temu, obserwowałem szpaka, który pochwycił w dziobek materiał roślinny, najpewniej do wyścielania gniazda pod daszkiem, ale w momencie, gdy wylądował przed tym gniazdem, to trzymając w dziobie ten materiał, zaczął wydawać odgłosy - i wówczas jak gdyby zapomniał o tym przyniesionym materiale wyścielającym, upuścił go, i ten materiał zleciał w dół... Choć ludzie mają znacznie bardziej rozwinięte i bardziej rozbudowane nerwowe układy, to jednak wielu z nich nie różni się aż tak bardzo od latającego ptactwa...    

   Mam tu na myśli, że ludzie potrafią tak bardzo skupiać się na swych czynnościach, że o pewnych rzeczach, sprawach mogą po prostu zapominać. Potrafią przerywać swe czynności, właśnie wykonywane, ażeby zajmować się czymś zupełnie innym.

   Zauważyłem, iż ten okrutny chłopiec miał lekko zaróżowione policzki, kiedy mnie on poniżał, dręczył, upokarzał, torturował. Ewidentnie dręczenie mnie sprawiało mu olbrzymią, niewyobrażalną przyjemność, satysfakcję. 

   Bałem się, że łotr posunie się do ostateczności - czyli że uśmierci mnie podle, bez serca, iż zmiażdży mi (wywołując mą śmierć w straszliwych mękach) głowę, a także szyję, jak gdybym był tylko grzybem, choćby purchawicą czy na przykład dorodną purchawką. 

   Po zakończeniu tej niemiłej dla mnie interakcji społecznej, młody człowiek odszedł, najprawdopodobniej opuścił on las sosnowy jak najszybciej, ażeby uniknąć odpowiedzialności mu grożącej.

   Nigdy tego łotra ja nie zapomnę. 

   Zechciałem w moim dzienniku go przedstawić, opisać.