wtorek, 17 listopada 2026

17 listopada 2026 roku - Patryk Daniel Garkowski

 










17 listopada 2026 roku - Patryk Daniel Garkowski

  Niedawno rozpoczęła się emisja trzeciego sezonu arcyciekawego, widowiskowego, fantastycznego serialu pt.: "Władca Pierścieni: Pierścienie Władzy". Obejrzałem już, jak na razie, cztery odcinki trzeciego sezonu tego serialiku fantasy. Pragnę przedstawić tutaj moje refleksje, spostrzeżenia, przemyślenia, dotyczące tych odcinków serialu, już udostępnionych widzom, wyemitowanych. Szczególną uwagę w tym wpisie blogowym pragnę poświęcić dwóm postaciom: bohaterowi realistycznemu/prawdopodobnemu Theo, którego egzystencja podlega obecnie, w trzecim sezonie serialiku, nader dramatycznym przemianom, jak również pięknemu, walecznemu Celebornowi - postaci fantastycznej, mężowi  Galadrieli.   
  Oto akcja trzeciego sezonu rzeczonego serialu rozgrywa się, ma miejsce aż pięć lat po wydarzeniach ukazanych w drugim sezonie. Upływ czasu dostrzec można, gdy uwzględni się zarówno sytuację polityczną, militarną w przedstawionym świecie, jak i również zmiany w fizycznym wyglądzie bohaterów, w ich sposobach postępowania. Pięć lat to dla człowieka okres stosunkowo długi, a dla elfa, istoty długowiecznej, to zapewne zaledwie króciutka, niewielka chwilka egzystencjalna. Zresztą w trzecim sezonie podjęto tę problematykę, ponieważ ukazano odmienne doświadczanie upływu czasu przez przedstawicieli różnych gatunków czy też ras Śródziemia.
  Oto możemy zaobserwować, jak zwiększa się militarna potęga Saurona i jego krainy Mordoru. Jego siły, składające się zarówno z orków, jak i poddanych mu ludzi, działają aktywnie, są posłuszne okrutnemu władcy Sauronowi. Wojska tego pozbawionego serca i empatii przywódcy dokonują kolejnych podbojów i niszczą istniejący porządek, budzą przerażenie wśród ludności, przynoszą śmierć, cierpienie, zniewolenie. Nasilenie, zintensyfikowanie brutalności w trzecim sezonie serialu jest dla mnie szczególnie widoczne. Oto śmierć jest w trzecim sezonie zjawiskiem częstym, wszechobecnym, towarzyszącym zarówno walczącym wojownikom, jak i zwyczajnym ludziom, zwykłym, bezbronnym istotom. 
  Warto pamiętać, że Sauron jeszcze nie wykuł Jedynego Pierścienia, który ma mu zapewnić dominację, władzę nad pozostałymi tak zwanymi Pierścieniami Władzy. Obserwujemy zatem pewien etap dochodzenia do wielkiej potęgi w przypadku Saurona. Zło rozprzestrzeniające się w świecie przedstawionym - w Śródziemiu - nie osiągnęło jeszcze swej ostatecznej, zamierzonej przez Saurona postaci. Wyrobiony, wykonany przez Saurona pierścień okazał się niewypałem, ponieważ kiedy pewien ork musiał ten pierścień założyć, to ów poddany spalił się, uległ spopieleniu.
  Jedną z najbardziej interesujących dla mnie, a jednocześnie najbardziej tragicznych postaci serialu okazuje się Theo - chłopiec, młodzieniec znany widzom z poprzednich sezonów. Obecnie, w sezonie trzecim, jest on wyraźnie starszy, to młody mężczyzna. Ma on długie, niefajne włosy. Jest dojrzalszy biologicznie i bardziej męski, ale równocześnie kolosalnie zbrzydł. Nie jest już tak przystojny jak niegdyś, dawniej - w sezonie pierwszym i drugim. Oto wraz z upływem pięciu lat zaszły w jego organizmie naturalne zmiany rozwojowe, związane z przechodzeniem ku dorosłości. Pragnę zauważyć, że zmieniła się diametralnie jego aparycja, zmienił się wielce jego wygląd buzi. Theo nie wygląda już na tak przystojną personę, tak ładnie, jak w dwóch poprzednich sezonach. Jego twarz utraciła swój dawniejszy, chłopięcy wdzięk, stała się brzydsza. Przeobrażeniu jego fizjonomii twarzy towarzyszy również głęboka przemiana życiowego położenia młodzieńca, jego osobowości. 
  Początkowo Theo pracuje jako robotnik, przy wyrębie drzew, w Pelargirze - kolonii znajdującej się pod kontrolą, pod władzą ekspansywnego Númenoru. Warunki życia oraz wykonywania prac (związanych z pozyskiwaniem drewna) nie są tam dobre, godne ani przyjemne. Bardzo niepokojąco przedstawia się sytuacja ludzi zatrudnionych przy wyrębie drzew, a Theo należy właśnie do tej grupy ludzi. Oto robotnicy, którzy nie wykonują swych obowiązków właściwie, dostatecznie szybko, poddawani są fizycznemu karaniu. Otrzymują oni cięgi w plecy, a zatem bolesne uderzenia w te części ciała. Takie postępowanie stanowi przykład okrutnego traktowania ludności pracującej, robotniczej. Zamiast spawiedliwego, godnego traktowania robotników, zamiast zapewniania godziwych, właściwych warunków pracy i bytowania, stosowana jest okrutna przemoc wobec tych biednych ludzi. Ciało ludzkie staje się przedmiotem, celem karzących oddziaływań; w kolonii tej wymusza się posłuszeństwo, wydajność i dyscyplinę poprzez stosowanie bolesnych uderzeń - fizycznych kar.
  Oto młody mężczyzna Theo funkcjonuje w rzeczywistości, w której ciężka praca fizyczna, podporządkowanie i przemoc splatają, łączą się ze sobą. Nic dziwnego, że tak bardzo chce on odmienić swe życie, swój los i wraz z grupką ludzi decyduje się udać do mrocznego Mordoru, bezpośrednio do Saurona - kuszącego wręczaniem ludziom magicznej biżuterii - tytułowych Pierścieni Władzy, które zniewalają umysły ich nosicieli. Theo pragnie wyrwać się ze swego niezadowalającego go położenia, chce on polepszyć swój los, swą marną egzystencję. Theo, doświadczający ucisku, złego traktowania, zwrócił się jednak o pomoc do jeszcze potężniejszego ciemiężyciela - do Saurona rządzącego Mordorem. Mroczny władca nie liczy się wcale ze swoimi poddanymi, nie liczy się z życiem poszczególnych orków. 
  Przedstawiono, zademonstrowano w tym sezonie serialu okoliczności przybycia Thea do Mordoru. Najpierw młodzieniec podnosi z ziemi list, będący wezwaniem do przybycia na ziemie Saurona. Wezwanie to nie jest przeznaczone dla niego, nie jest skierowane do prostego robotnika, toteż Theo nie posiada żadnego upoważnienia, aby na jego podstawie uczestniczyć w planowanym spotkaniu. Mimo to Theo postanawia wykorzystać nadarzającą się sposobność, okazję - on wraz z grupką innych prostych ludzi udaje się do Saurona, do Mordoru. 
  Theo nie udaje się do Mordoru samotnie, towarzyszy mu niewielka grupa prostych ludzi, pragnących poprawy swojego położenia, losu. W zamian za owe, tytułowe, pierścienie przybysze gotowi są wzniecić bunt przeciwko dominacji Númenoru. Można oznajmić, że proponują oni Sauronowi swoistą transakcję polityczną: otrzymanie Pierścieni Władzy, nadprzyrodzonej, wielkiej mocy w zamian za podjęcie działań destabilizujących istniejący porządek ludzkiej władzy. Jednakże Sauron nie zamierza obdarować wszystkich przybyłych prostych ludzi. On postanawia, że tylko jeden z ubiegających się o pierścień przybyszy otrzyma upragniony, pożądany, magiczny przedmiot, dar, a będzie nim zwycięzca śmiertelnego pojedynku. Tam, na miejscu, Theo musi pojedynkować się, walczyć na śmierć i życie ze swymi towarzyszami podróży. Zgodnie z wolą Saurona tylko jedna osoba ma otrzymać magiczny pierścień, zmieniający jego nosiciela/powiernika w sługę, w niewolnika. Ludzie muszą zatem walczyć między sobą na śmierć i życie. Ostatecznie Sauron pomaga Theo - zabija, przebija bronią jego konkurenta. Dlatego Sauron zdecydował się zaingerować w tym pojedynku - uratował on Thea, ponieważ dostrzegł na ręce przegrywającego właśnie młodzieńca znak po magicznym artefakcie. Zaintrygowało to bardzo dążącego do stworzenia Jedynego Pierścienia przywódcę.
  Jest to sytuacja moralnie odrażająca. Pragnący odmienić własny los człowiek zostaje postawiony przed koniecznością zabijania innych ludzi, którzy przecież także przybyli do Mordoru z nadzieją na poprawę własnej egzystencji. Pozbawiony serca i dobroci, okrutny, niegodziwy Sauron doprowadza do sytuacji, w której nieszczęśnicy stają się swoimi wzajemnymi wrogami. 
  Sauron wymusza również od posłańców z Rhûn, by walczyli oni pomiędzy sobą - oto finalnie, w konfrontacji, wygrywa człowiek o imieniu Khamûl. Staje się po założeniu magicznego pierścienia zarówno pozbawiony szpetoty, ran, klątwy nałożonej przez Czarodzieja, długowieczny, silny, potężny, jak i również staje się on po prostu niewolnikiem Saurona - natychmiast po założeniu pierścienia już musi mu służyć, wykonywać jego polecenia, rozkazy wszelkie. 
  To samo dotyczy Thea - on także po założeniu pierścienia staje się niewolnikiem Saurona i przeistacza się w tak zwanego Nazgnagôla (czyli w sługę Saurona, sługę Pierścienia Władzy, który jeszcze nie jest upiorem zwanym Nazgûlem). Od razu po założeniu poszczególnych pierścieni ich ludzcy nosiciele zachowują swoje wspomnienia, osobowości, ale muszą wykonywać wszystkie polecenia Saurona, muszą być posłuszni jego woli. Mogą mieć jeszcze wewnętrzne rozterki i nie są jeszcze straszliwymi upiorami. Cechują się ludzką aparycją, fizjonomią. A zatem to jeszcze nie upiory w chwilę po założeniu pierścieni.    
  Ostatecznie Theo otrzymuje, przyjmuje Pierścień Władzy (to oczywiście przedmiot fantastyczny/nieprawdopodobny/nierealistyczny w tym przedstawionym, ciekawym, rozbudowanym wielce świecie). Lecz oto upragniony przedmiot nie przynosi mu prawdziwego wyzwolenia, szczęścia. Przeciwnie, ta magiczna biżuteria staje się narzędziem zniewolenia, uzależnienia, podporządkowania woli. Już Theo musi służyć Sauronowi, kiedy nosi na dłoni zapewniający nadnaturalne właściwości posiadaczowi pierścień. 
  W trzecim sezonie przedstawione zostają początki przemieniania obdarzonych magicznymi Pierścieniami Władzy ludzi w istoty określane mianem Nazgnagôli. Są to sługi Saurona, sługi pierścieni. Otrzymane, założone magiczne te przedmioty wywierają na ich nosicieli potężny wpływ magiczny, eliminują czy znacząco ograniczają wolną wolę, samodzielność, pozwalają Sauronowi sprawować nad ludzkimi istotami kontrolę. 
  Theo pragnął wolności, niezależności, poprawienia własnej sytuacji, tymczasem w wyniku przyjęcia pierścienia stał się on niewolnikiem nowego, przerażającego pana - bezlitosnego Saurona. Chłopak chciał poprawy swego życia, pragnął przeciwstawić się dominacji Númenoru, wyzyskowi ze strony tej metropolii wyspowej, lecz znalazł się pod wpływem nowego władcy, którego zamierzenia okazują się nad wyraz złowrogie.
  Jednym z najbardziej tragicznych następstw owej przemiany Thea okazuje się śmierć elfa Arondira - Sauron nakazuje temu bohaterowi, by zabił elfa, a Theo musi słuchać swojego władcy - zatem on zabija Arondira. A przecież Arondir był znajomym Thea, był postacią ważną w życiu młodzieńca. Nie był dla Thea przypadkowym, obcym elfim wojownikiem. Pomiędzy tymi bohaterami powstała pewna więź. W poprzednich sezonach łączyły ich określone stosunki społeczne, wspólne przeżycia, doświadczenia, rozwinęła się pomiędzy tymi bohaterami emocjonalna więź. Oto Arondir pozostawał związany emocjonalnie z matką młodzieńca. I oto elf ten zostaje zabity przez Thea, działającego pod wpływem potężnej mocy pierścienia - musi on bez sprzeciwów słuchać Saurona. Jest to zdarzenie ogromnie przykre, szokujące, przejmujące. Oto Theo, dotychczas kojarzony z chłopięcym dojrzewaniem, z poszukiwaniem własnej drogi życiowej, z rozwijaniem się, z rozmaitymi trudnościami osobistymi, staje się zabójcą, wojownikiem posłusznym Sauronowi, sprawcą śmierci istoty, która nie była mu obojętna.
  Oto Theo okazuje się bohaterem serialu, który stał się ofiarą mechanizmu zniewolenia. Zabija, wyrządza innym krzywdę, albowiem wypełnia po prostu rozkazy Saurona. Nosi on pierścień, który go zniewala. Jest zatem powiernikiem straszliwego pierścienia.
  Theo pragnie poprawić swój los, uwolnić się od podporządkowania społecznego, ale wybiera drogę prowadzącą ku jeszcze straszniejszemu zniewoleniu. 
  Sauron wykorzystuje ludzkie niezadowolenie, cierpienia oraz nadzieje do realizowania własnych, zwłowrogich celów. Pierścienie, które miały przynieść obdarowanym potęgę, korzyści, okazują się jedynie środkami sprawowania nad nimi kontroli totalnej.  
  Ludzie, otrzymawszy od Saurona magiczne pierścienie, zyskują niezwykłe własciwości, jakich nie posiadali wcześniej. Po raz pierwszy założywszy te artefakty magiczne, zaczynają podlegać procesowi przeobrażania, obejmującego zarówno ich ciała, jak i psychikę, wolę, sposób postrzegania otaczającej rzeczywistości, a także stosunek do Saurona. Ludzie, który dopiero co założyli te zniewalające ich pierścienie, nadal posiadają swoje ludzkie ciała, zachowują własne wspomnienia, osobowości i przynajmniej pewien zakres wolnej woli oraz samodzielności w podejmowaniu decyzji, kiedy nie są skrępowani bezpośrednimi rozkazami Saurona. Otrzymane, noszone pierścienie wiążą ich egzystencje z Sauronem. Czarodziejskie pierścienie są w możności zapewniać ich posiadaczom, nosicielom chociażby niezwykłą, nadnaturalną siłę. Zapewniają te pierścienie wieczne życie i eliminują procesy starzenia. Wśród zwyczajnych ludzi, podatnych na starzenie się, na degradację biologiczną, nieuchronność śmierci, na choroby i cierpienia takie właściwości pierścieni mogą wzbudzać ogromne zainteresowanie. A Sauron to perfidnie, podle wykorzystuje. 
  Przecież człowiek, który ma organizm słaby, schorowany czy okaleczony albo dotknięty klątwą oszpecającą całe ciało, może pragnąć zdrowia i sił, witalności, regeneracji. Zaś człowiek pozbawiony politycznego znaczenia może łaknąć potęgi, marzyć o niej. Człowiek obawiający się śmierci może naturalnie pragnąć przedłużenia swojego żywota poza zwyczajne, typowe granice tyczące się ludzkiej egzystencji. Oto Sauron doskonale wykorzystuje owe pragnienia, obiecuje ludziom możliwości, właściwości oraz zdolności, których dotychczas nie posiadali. Demonstruje, przedstawia pierścienie jako bezcenne dary, podczas gdy w istocie stanowią one złowrogie narzędzia służące realizacji jego własnych, egoistycznych zamierzeń. Sauron nie dba o innych ludzi, o inne istoty humanoidalne, w tym nie dba, nie troszczy się o swoich poddanych orków.
  Khamûl to jeden z ludzi, który otrzymuje pierścień od Saurona. Posiadał on ciało dotknięte straszliwą klątwą, oszpecone. Klątwę zaś rzucił na niego i jego przodków  Czarodziej. To przekleństwo obciążało późniejsze pokolenia, pozostawiając na ciałach tych ludzi szpecące rany, pęcherze. Dlatego nosili oni maski na twarzach i szczelnie okrywali swoje ciała. Khamûl miał choćby ręce o wyglądzie nader odrażającym, nieprzyjemnym. Widoczne uszkodzenia jego skóry nadawały jego ciału wygląd istoty ciężko dotkniętej cierpieniem. Lecz kiedy mężczyzna zakłada magiczny pierścień na palec, to od razu, natychmiast rozpoczyna się uzdrowienie, rewitalizacja, gwałtowna przemiana tego człowieka, związana jednakowoż z boleściami, z cierpieniem. Widoczne wcześniej uszkodzenia skóry zaczynają ustępować, znikają, ciało nagle posiada normalny, zdrowy wygląd, choćby ręce są normalne i nieoszpecone, także twarz jest normalna i nieoszpecona ranami, pęcherzami. Oto człowiek dotknięty odrażającymi wytworami skórnymi, którego na przykład ręce, twarz nosiły ślady działania klątwy, staje się nagle mężczyzną o zdrowym wyglądzie ciała, o zdrowej, nieoszpeconej twarzy i o zdrowych, nieoszpeconych dłoniach. Dokonuje się natychmiastowo odnowienie jego cielesnej powłoki. Dawne wytwory skórne, będące oznakami klątwy, znikają pod wpływem magicznego przedmiotu, czyli pierścienia. Warto jednak pamiętać, że przemiana tego mężczyzny nie następuje w sposób całkowicie bezbolesny. Khamûl doświadcza cierpienia. Magiczna moc pierścienia przeniknęła całą jego egzystencję, oddziaływała na jego ciało, przekształciła wielce jego istnienie. 
  Nazgnagôle należą do dwóch sfer rzeczywistości jednocześnie: do świata materialnego, dostępnego zwyczajnym istotom oraz do nadnaturalnego wymiaru istnienia. I ludzki organizm, ciało nosiciela pierścienia musi przystosować się do funkcjonowania w tych dwóch światach, sferach. 
  Zdumiewająca jest również obietnica niekończącego się, wiecznego życia. Oto człowiek, który wcześniej musiał liczyć się z własną śmiertelnością, otrzymuje perspektywę istnienia trwającego wiecznie, a przynajmniej znacznie dłużej, aniżeli pozwalają na to naturalne właściwości ludzkiego organizmu. To z pewnością kuszące. Nie dziwi wcale, że różni ludzie tak pragnęli, tak pragną tych pierścieni. Ale czy nieśmiertelność, za którą trzeba zapłacić utratą wolności i wolnej woli rzeczywiście jest dobrym, pięknym darem? To co zewnętrznie wygląda na dobrodziejstwo, dobro, stanowi jedynie element zniewolenia istoty ludzkiej pierścień noszącej, posiadającej. 
  Zważyć trzeba - przedstawiona przemiana Khamûla nie oznacza, iż każdy człowiek, który otrzymał i nosi Pierścień Władzy, musi stać się fizycznie piękniejszy. Uzdrawiający skutek obserwujemy wyraźnie właśnie w jego konkretnym przypadku, ponieważ artefakt uwalnia tego człowieka od następstw klątwy magicznej, rzuconego przekleństwa. W przypadku innych obdarowanych ludzi otrzymana moc może ujawniać się w odmienny sposób, na przykład pierścień może zapewniać moc oddziaływania na innych ludzi, zapewniać moc wpływania na innych słownie, ustnie. Odziany w ciemny pancerz jeden z ludzkich nosicieli pierścieni, kiedy walczy z Galadrielą, to pokazuje ogromną siłę fizyczną, ogromne, niezwykłe zdolności bojowe, nadludzkie umiejętności w walce. To groźny wojownik, którego samo opancerzenie może wzbudzać ogromne, kolosalne przerażenie. 
  Nie można zapominać, iż ludzie noszący te zniewalające ich pierścienie, nadal mają swoje wspomnienia, swoje osobowości, nadal mogą doświadczać wewnętrznych rozterek, obaw, emocji. Nie są oni całkowicie bezwolnymi narzędziami, jednakże bezpośrednio wyrażone rozkazy Saurona muszą po prostu wykonywać, spełniać, urzeczywistniać. Nie od razu są to upiory. To świadczy o tym, że przemiany ludzkich nosicieli pierścieni to w istocie procesy rozłożone w czasie. To nie są od razu po założenu pierścieni upiory. Nadal mają ci nosiciele, posiadacze, powiernicy pierścieni ludzkie twarze i ludzkie sposoby zachowywania się, przeżywają właściwe dla ludzi emocje i jak ludzie oni reagują. Najpewniej stopniowo, w czasie będą tracili oni swe ludzkie cechy czy raczej resztki swych ludzkich cech.  
  Oto Pierścienie Władzy jawią się zatem jako przedmioty, artefakty o dwoistej naturze - zarazem są złe, złowrogie, zniewalające, wymuszają posłuszeństwo wobec Saurona, jak i równocześnie wywierają dobroczynne działanie, zapewniają życie wieczne, siłę, witalność. Chociaż mogą uleczyć oszpecone, zniszczone ciało i zapewnić potężną siłę fizyczną, bojową, chociaż mogą przedłużać w nieskończoność życie nosicieli, to nie gwarantują ani prawdziwej wolności, ani moralnego dobra, ani wewnętrznego spokoju. Odbierają wolność, przez te pierścienie noszące je persony stają się niewolnikami Saurona i muszą go słuchać cały czas. Ludzie, którzy otrzymali od Saurona pierścienie i zaczęli je nosić, choć uzyskali nadnaturalną potęgę, moc, niezwykłe właściwości cielesne, to utracili to, co ogromnie cenne - własną wolę, niezależność, możliwość samodzielnego decydowania o sobie.   
  Historia Thea pokazuje, unaocznia, iż pragnienie odmiany, poprawienia własnego życia, losu może doprowadzić młodego człowieka do czynów, których następstwa okażą się straszliwe i nieodwracalne.         
  Inną istotną w trzecim sezonie postacią, której pragnę poświęcić niemało uwagi w tym wpisie blogowym, jest Celeborn - elf, mężczyzna będący małżonkiem Galadrieli. Oto w trzecim sezonie możemy wreszcie bliżej poznać tego przystojnego bohatera, którego nieobecność w dwóch poprzednich sezonach mogła dziwić, dawać się we znaki, budzić u widzów ciekawość, zaintrygowanie. Galadriela - żona owego elfa - to jedna z najważniejszych postaci w serialu, a jej egzystencja nie sprowadza się przecież tylko i wyłącznie do prowadzenia walk, do wykonywania niebezpiecznych misji. Choć to elfka odważna, wojownicza, to także, również i cierpiąca na samotność bohaterka, miłości pragnąca kobieta z krwi i kości. Posiada ona osobistą historię uczuciową, wspomnienia, pragnienia. Utraciła zarówno brata swojego, jak i męża. 
  W trzecim sezonie okazuje się jednak, że Celeborn żyje i jest trzymany w lochach, w strasznych, nieludzkich warunkach, mianowicie w twierdzy orków usytuowanej na północy. Kiedyś Galadriela pokochała Celeborna; tych dwojga połączyła miłość. W trzecim sezonie dowiadujemy się, w jakich okolicznościach doszło do poznania Galadrieli i Celeborna. Widz otrzymuje możliwość spojrzenia na ich wzajemną, rozwijającą się relację, na ich stosunki. Przywołanie sceny dotyczącej ich poznania się, pierwszego spotkania - to retrospekcja - czyli odniesienie się do przeszłości, do fabuły, do wspomnienia czy większej ilości wspomnień. 
  Z kolei teraźniejszość tych dwojga naznaczona jest straszną wojną, cierpieniem i samotnością, nieustanną działalnością złowrogiego Saurona.
  Celeborn to nie tylko mąż elfki Galadrieli, ale to również odrębna osoba, posiadająca własne doświadczenia, własny charakter, własne emocje i własną życiową historię. Dobrze, że piękny, bardzo bogaty w szczegóły serialik tę postać w ogóle ukazał, wyeksponował. Dowiadujemy się w trzecim sezonie, jakie jest dramatyczne, ciężkie położenie tego bohatera płci męskiej, elfa. Oto ten mężczyzna, przez długi czas uznawany przez Galadrielę za utraconego na zawsze, zostaje odnaleziony w niezwykle nieprzyjaznym dla elfów miejscu, w orkowej twierdzy, gdzie przez długi czas doświadczał niewoli. Jest on więziony przez orków, brutalnie traktowany. Celeborn przebywa w lochu, ale zostaje z nich uwolniony.   
  Wieloletnie pozbawienie wolności stanowi doświadczenie nader ciężkie, wyniszczające, pozbawiające jednostkę możliwości decydowania o własnej egzystencji. Niewola oznacza przecież ograniczenie swobody przemieszczania się, narzucanie warunków bytowych, oddzielenie od bliskich i zerwanie codziennych społecznych więzi. Celeborn, pomimo przynależności gatunkowej (to wszakże długowieczny, dostojny, mądry, inteligentny elf), nie jest istotą niezdolną do cierpienia. Jego elfia natura nie sprawia przecież, że więzienie, rozłąka czy osamotnienie tracą znaczenie. Warto rozważyć, jak takie doświadczenia mogły wpłynąć na jego psychikę, na jego charakter. Czy mężczyzna pozostaje taki sam jak przed uwięzieniem, przed rozłąką z Galadrielą? Czy przeżyte cierpienia zmieniły jego stosunek do otaczającego świata? Czy powrót do ukochanej kobiety, ponowna z nią relacja - czy to może przynieść elfowi poczucie bezpieczeństwa, szczęścia, stabilizacji? Może następne odcinki te wszystkie materie, kwestie wyjaśnią dogłębnie.
  Czekam na następne odcinki tego pięknego serialiku z niecierpliwością! 
  Elfi małżonkowie (czyli Galadriela i Celeborn) ponownie znajdują się blisko siebie po bardzo długiej, bolesnej rozłące... Ich ponowne spotkanie następuje jednak w warunkach, okolicznościach dalekich od spokoju, ciepła społecznego, w warunkach, okolicznościach dalekich od stanu bezpieczeństwa. Nie mogą oni po prostu rozpocząć beztroskiego wspólnego życia, ponieważ wokół nich nadal rozciąga się przestrzeń opanowana przez groźne, niepzyjacielskie siły. Grozi im śmierć. Znajdują się w twierdzy wroga. Czyha na nich bezlitosny Sauron, orkami rządzący twardą ręką. 
  W mojej ocenie wprowadzenie wątku dotyczącego Celeborna wzbogaca serialik. Ten wątek przesycony uczuciowością, romantyzmem postrzegam jako bardzo wartościowy. Dzięki obecności tego wątku, postać Galadrieli ma możliwość ujawnienia nowych aspektów osobowości, elementów. Zaś sam Celeborn może stać się ważnym bohaterem w serialu nie tylko z uwagi na swój związek małżeński.
  Celeborn wnosi do serialu ciekawą problematykę. Oto jego pojawienie się pozwala ukazać Galadrielę nie tylko jako waleczną przedstawicielkę elfickiej rasy/efickiego gatunku, ale także jako kobietę kochającą, tęskniącą, doświadczającą samotności, rozłąki, wzruszeń. Losy tych małżonków sygnalizują, że nawet pośród wojen, podbojów oraz okrucieństw istnieją uczucia, wspomnienia, a także społeczne więzi.
  Ciekawym bohaterem trzeciego sezonu okazuje się również ork Marnûkh, który sprzymierzył się z elfami, z Galadrielą i zdradził swój gatunek - orków, zdradził on Saurona. Oto stworzenie humanoidalne kojarzone przede wszystkim z brutalnością, prymitywnością, obrzydliwością, bezwzględnością, służbą zwłowrogiej potędze ujawnia zupełnie inne właściwości swojej natury. Podczas wędrówki wraz z Galadrielą i Arondirem ork Marnûkh tworzy i recytuje, oznajmia swoim dwóm towarzyszom krótki wiersz, tren o poległym orku. To pokazuje, że orkowie potrafią być wrażliwi i że potrafią tworzyć sztukę. Ork ułożył króciutki wierszyk poświęcony zmarłemu towarzyszowi, druhowi, jego śmierć nie stanowiła dla niego obojętnego faktu. Oto ów akt poetyckiej twórczości to sposób wyrażenia uczuć, sposób na zachowanie pamięci o zmarłym, sposób na nadanie szczególnego znaczenia doświadczeniu straty. Orkowie też przeżywać mogą czyjąś śmierć. Dzięki wprowadzeniu, dzięki psychicznej konstrukcji tej postaci w serialu przełamano stereotypowe wyobrażenie orka - jako istoty pozbawionej ludzkich emocji, pozbawionej zdolności głębszego przeżywania emocji, wrażliwości czy pozbawionej subtelności. Dzięki swojej poetyckiej wypowiedzi ork wyraził swój stan uczuciowy. Czyż krótki wiersz/tren poświęcony poległemu towarzyszowi z tego samego gatunku nie dowodzi, iż również przedstawiciel orkowego gatunku/orkowej rasy może odczuwać smutek, stratę, cierpienie? Czyż nie stanowi wystarczającego dowodu na to, iż nawet w środowisku przepełnionym brutalnością mogą występować właściwe dla ludzi emocje, uczucia, doznania, że może być w takim środowisku, kręgu społecznym tworzona artystyczna twórczość? 
  W trzecim sezonie możemy także przyjrzeć się początkom osady elfów zwanej Rivendell. Oto widzimy początki tej elfickiej osady. To odmienna jednostka osadnicza, to odmienne środowisko osadnicze w porównaniu z podziemnym miastem krasnoludów Khazad-dûm, które kiedyś opisałem. Przede wszystkim Rivendell nie znajduje się pod ziemią - to jedna z najbardziej oczywistych, rzucających się w oczy różnic pomiędzy tymi dwoma osadniczymi jednostkami. Ponadto w elfiej osadzie dominującym, istotnym materiałem budulcowym okazuje się drewno. A przecież w podziemnym mieście krasnoludów bardzo istotne były wydrążone w skałach groty, hale, kamienne materiały, skały. Podziemne miasto krasnoludów jest o wiele bardziej monumentalne od niedawno założonej, wspaniale oświetlanej przez naturalne światło dnia, przez słońce elfickiej osady, usytuowanej w malowniczym, pięknym otoczeniu przyrody.
  Inną jeszcze ciekawą materią, poruszoną na początku trzeciego sezonu serialu, jest upływ czasu w rodzinie krasnoluda Durina i jego małżonki krasnoludki Disy. Oto ich dzieci (potomstwo królewskiej pary) są już znacznie starsze niż w poprzednim sezonie. One urosły, rozwinęły się fizycznie, przeszły przez kolejne etapy dziecięcego dojrzewania. Postęp ich wieku wywołuje swego rodzaju zaskoczenie u Elronda, który przecież jako elf inaczej doświadcza naturalne upływanie lat. Durin oznajmia Elrondowi interesującą myśl o tym, że dla elfów oraz gór czas zdaje się wlec, podczas gdy wszystkim pozostałym ucieka. W owej pięknej wypowiedzi dostrzec można refleksję egzystencjalną, odnoszącą się do przemijania. 
  Oto góry pozostają w krajobrazie przez bardzo, bezbrzeżnie, ogromnie długi czas, podlegają one przemianom powolnym, geologicznym, całkowicie, zupełnie niedostrzegalnym podczas pojedynczego ludzkiego żywota. Elfy mogą istnieć przez niezwykle długi czas, przez bezbrzeżnie długie okresy egzystować mogą (ale choć nie starzeją się one, to mogą umierać na skutek obrażeń, morderstw, wojen). Z kolei dla ludzi, jak i dla krasnoludów już kilka lat to może być czas, okres bardzo długi. Dla tych dwóch gatunków czy ras kilkanaście bądź kilkadziesiąt lat potrafi stanowić istotną część całego żywota, calutkiej egzystencji. Zdziwienie Elronda dorastaniem dzieci Durina i Disy ukazuje odmienność perspektyw czasowych, właściwych poszczególnym gatunkom czy rasom Śródziemia.
  Zauważyłem oprócz tego, że w trzecim sezonie, w obejrzanych przeze mnie czterech odcinkach, w ogóle nie ma poruszanego wątku Harfootów (hobbitów). Twórcy serialu zrezygnowali z tego wątku zupełnie. Jest to istotna różnica w porównaniu z dwoma wcześniejszymi sezonami, w jakich to przygody przedstawicieli owej rasy stanowiły ważny serialiczny składnik, istotną część akcji.
  Jednocześnie zauważyłem, że w trzecim sezonie występuje, moim zdaniem, chyba nieco więcej elementów zabawnych, humorystycznych, komediowych niż w dwóch poprzednich sezonach. W trzecim sezonie mamy do czynienia z osobliwym kontrastem - otóż w trzecim sezonie serialu zestawiono elementy zabawne, komediowe z elementami okrutnymi, z motywem okrucieństwa oraz z motywem śmierci. Tragiczne wydarzenia, przejmujące widza, wzbudzające smutek, przerażenie, zdarzenia makabryczne, okrutne łączą się w trzecim sezonie serialu z sytuacjami zabawnymi, łagodzącymi napięcie, dramatyczny nastrój. Lecz takie kontrastowanie, zestawianie ze sobą nawzajem tragedii i komizmu może zapewniać widzom odpoczynek psychiczny, uwolnienie od nieustającego napięcia i przeżywania emocjonalnego poszczególnych wydarzeń. 
  Pragnę też zwrócić uwagę na język wypowiedzi u poszczególnych bohaterów, w tym u elfów. Określone ich wypowiedzi zawierają archaizmy, zauważyłem to. Nierzadko wypowiedzi poszczególnych postaci, choćby elfów czy krasnoludów, odbiegają od współczesnej mowy, od dzisiejszego porozumiewania się - w świecie rzeczywistym, naszym. Obecność takich środków językowych, toteż archaizmów, jak i konstrukcji archaizmowych kreuje atmosferę w fantastycznym świecie przedstawionym. Archaizowanie wypowiedzi łączy się tutaj z nieprawdopodobnością, z brakiem realizmu elementów przedstawionego świata. Stosowanie archaizmów w trzecim sezonie to zabieg artystycznie, językowo uzasadniony.
  Choć Śródziemie w trzecim sezonie to przestrzeń zła, konfliktów, okrucieństwa, podbojów, niegodziwości, to równocześnie jest to miejsce, w którym nadal obecne są przyjaźń, miłość, pamięć i nadzieja na lepszą przyszłość...
  Cztery pierwsze odcinki owego serialu zaintrygowały mnie, zainspirowały do przemyśleń. 
  Z niecierpliwością czekam na dalsze odcinki serialu, których jeszcze, w tej chwili, nie mogę obejrzeć, ponieważ ich nie udostępniono.








środa, 11 listopada 2026

(całość zapisków dziennikowych) 11 listopada 2026 roku - Patryk Daniel Garkowski


11 listopada 2026 roku - Patryk Daniel Garkowski

   Dnia 11 listopada 2026 roku pojechałem do stolicy naszego państwa - do Warszawy, żeby z odpowiedniej odległości móc zaobserwować, przeanalizować Marsz Niepodległości. Nie było mi to jednak dane... Uprowadził mnie bowiem i poniżał mnie w swym mieszkaniu pewien okrutny chłopak, dlatego nie mogłem dokonać naukowej obserwacji owego obrzydliwego ludzkiego zbiorowiska, motłochu. Zaś odpowiedni dystans to taki, w którym nie musiałbym stanowić elementu, składnika tegoż tłumu.   

   Wiem jednak, że owy pochód uczestników rozpoczął się, wyruszył w dzień Święta Niepodległości o godzinie 14.30. Frekwencja zaś wyniosła około 200-250 tysięcy osób, do 250 tysięcy person. W związku z tą uroczystością występowała duża ilość policyjnych funkcjonariuszy. 

   Marsz, złożony z bardzo wielu ludzi, miał udać się na błonia Narodowego Stadionu - to miał być ostatni etap owego pochodu. Dało się zauważyć, że różni ludzie po przejściu pewnego dystansu odłączali się, schodzili z głównej trasy Marszu Niepodległości. 

   Oto marszowe czoło dotarło na błonia Stadionu Narodowego około o godzinie 16.30. To ludzkie zgromadzenie skupiło środowiska skrajnej prawicy. Podczas przedstawionego tutaj, w tym dzienniku, Marszu Niepodległości niektórzy ludzie odpalali - wbrew zakazowi - race oraz dymne świece. Mam tu na myśli różne wyroby pirotechniczne. 

   A chociaż ja nie przyłączyłem się do pochodu, chociaż nie szedłem przy uczestnikach Marszu Niepodległości, to i tak nie czułem się w ogóle bezpiecznie. 

   Do zupełnego braku u mnie poczucia bezpieczeństwa doprowadził okrutny, arogancki, młody łajdak, który mnie uprowadził, a potem poniżał, dręczył w swoim mieszkaniu. W całej tej zawierusze, w całym tym zamieszaniu udało mu się mnie uprowadzić, zmusić mnie, żebym z nim poszedł. I nikt tego nie zauważył. 

   Nie wyobrażam sobie, jakbym mógł kroczyć, iść w takim tłoku, w takim kłębowisku ludzkich ciał, jakbym mógł stać się chwilowym elementem obrzydliwego motłochu, bezbrzeżnie licznego społecznego zbioru. Obrzydliwego, bo tak skupionego, skondensowanego, zatłoczonego. 

   Oto ciała szły przy ciałach - bardzo, niezmiernie blisko siebie. Byłoby dla mnie niemożliwością dołączyć do rzeczonego pochodu, byłoby to dla mnie straszne i bardzo obrzydliwe. Bardzo nie lubię uczestniczyć w patriotycznych zbiorowiskach oraz manifestacjach. Uwielbiam przebywać sam w domu. 

   Ale żeby móc dokonywać naukowych badań, analiz, to trzeba do ludzi jednak z domu wychodzić..., czyż nieprawda? 

   Zresztą, uważam, że na planecie Ziemi powinno być tylko jedno, pojedyncze państwo - państwo światowe - gdzie wszyscy ludzie porozumiewaliby się w pięknym, przewspaniałym języku angielskim. Oczywiście, tak nigdy się nie stanie, to jasne dla mnie. Oto nigdy na Ziemi nie powstanie takie państwo planetarne, świadczące o najwyższym możliwym poziomie rozwoju ludzkiej państwowości... W jednym, pojedynczym państwie światowym nie byłoby naturalnie uroczystości w rodzaju Święta Niepodległości. 

   Pragnąłem z maksymalnie wielkiej odległości, z odpowiednio daleka naukowo obserwować ten przeokropny, odrażający marsz, motłoch. Niestety, nie było mi to dane... Zostało mi to bowiem uniemożliwione zupełnie przez pewnego okrutnego chłopca w wieku osiemnastu albo dziewiętnastu lat. Chcę tu, w moim dzienniku, szczegółowo opisać, przedstawić, co takiego mi się stało, pragnę ja opisać, zademonstrować w mych dziennikowych zapiskach tego młodego potwora, tego oprawcę. Nigdy go nie zapomnę! Zapewniam.

   Oto w pewnym momencie krzyknął do mnie z daleka nieznajomy młodzieniec, stojący w jakimś mrocznym, nieoświetlonym przejściu, zaułku. Owe przejście posiada ściany z dwóch stron, a na dodatek od góry przykrywa je zabudowanie - sklepienie. 

   Pomyślałem, że chłopcu coś się stało poważnego, że potrzebuje udzielenia mu pierwszej pomocy.  

   Jednakże, w istocie, on nie potrzebował ode mnie pomocy! Oto pierwszym, poważnym celem tego wabiącego chłopca okazało się odseparowanie mnie od wielkiego zbioru społecznego, czyli od całego Marszu Niepodległości. W całej tej zawierusze nikt inny prócz mnie nie usłyszał, nie dostrzegł chłopaka. I zresztą, przecież przebywałem wtedy daleko od tłumu, zbiór ten nie zwracał na mnie żadnej, najmniejszej, jakiejkolwiek uwagi.

   Kiedy na niego spojrzałem, od razu domyśliłem się, że musi on mieć albo osiemnaście lat, albo dziewiętnaście. Ubrany był on jak członek jakiejś bojówki bądź bandy. Podobnie do harcerza, jak gdyby naprawdę nim był. Nie dowiedziałem się jednak tego... Może zalicza się on do członków jakiejś agresywnej i brutalnej organizacji, bojówki? Doprawdy ja nie wiem. Z pewnością to wykolejeniec społeczny, zdemoralizowany, młody człowiek. On wymaga resocjalizacji bezsprzecznie.

   Jeszcze pragnę się tutaj odnieść do problematyki harcerzy. Przecież oni muszą umieć, oni umieją wykonywać mocne węzły, potrafią oni wiązać dobrze, znakomicie. Kiedyś pewien chłopiec-harcerz związał mnie i zastosował takie węzły, że nie mogłem się uwolnić samodzielnie. Byłem zdany na jego łaskę! A on, ten podły człowiek, kpił sobie wtedy ze mnie, kpił, szydził z mojego położenia rozpaczliwego, on poniżał mnie, on dokuczał mi wielce. Pluł na mnie, kopał mnie, kazał mi lizać, wielbić jego buty, a także stopy, wąchać jego przepocone skarpety. 

   Powróćmy jednak do młodzieńca, który do mnie krzyczał - spotkanego w Święto Niepodległości, w Warszawie. Miał on na sobie, zapewne szorstką i niewygodną, ciemnozieloną koszulę na długi rękaw, z nieprzyjemnym do noszenia kołnierzykiem, krótkie, ciemnozielone spodenki, jak również długie, ciemnozielone skarpety, zwane getrami. Getry te były podciągnięte aż do kolan przystojnego, aczkolwiek brutalnego i okrutnego, prymitywnego organizmu. Oprócz tego chłopak miał na spodenkach założony czarny pasek - przedmiot ten niebawem stanie się diametralnie istotnym rekwizytem, w następnych scenach (dostarczy mi on wielkich fizycznych oraz psychicznych cierpień; oto zwyrodnialec, kanalia zleje, zbije mnie tym pasem brutalnie i ordynarnie). Wyprzedzając fakty, bieg zdarzeń, oznajmiam w tym miejscu zapisków, iż oto chłopak użyje tego paska do bicia mnie, nie tylko po mojej biednej pupie... 

   Pragnę również koniecznie odnieść się do butów owego młodzieńca, gdyż to istotna, ważna dla mnie materia. 

   Otóż miał on buty wysokie, wojskowe. Takie zwą się glanami. W kolorze czarnym. Były one stanowczo brudne, ja dostrzegłem zaschnięte na nich błotko. Jak gdyby ten niedbający o zmienianie skarpetek młody mężczyzna dużo poruszał się w terenie... Musiał i musi on opuszczać stolicę kraju, wyjeżdżać. Może gdzieś na wsi ćwiczy on sobie, biega, co jakiś czas? Może u tego chłopczyka zachodziła i zachodzi nadal socjalizacja zwana wyprzedzającą czy też antycypującą? - tak przez drobną chwilkę sobie rozważałem. Może on ma zamiar w przyszłości zostać żołnierzem? Ach, ten organizm płci męskiej wydał mi się osobliwy, nieprzeciętny.

   Jego założony strój bez wątpienia stanowił przejaw patriotycznej manifestacji. Ów podły chłopiec miał wbity do swojej koszuli czerwono-biały, wstrętny, odrażający kotylion, który jasno zasygnalizował mi, że ten młody łotr, przestępca przyłączy się zaraz do obrzydliwego kłębowiska ludzkich ciał, do motłochu, tłumu. 

   Nigdy bym nie chciał mieć na odzieży takiej patriotycznej ozdoby!, na pewno! Zresztą przecież takie kotyliony uszkadzają odzież, noszone ubranka. Szpilki przebijają materiały odzieżowe. I nie jestem wcale patriotą! Gdybym mógł wybrać, to wolałbym egzystować w państwie, gdzie jest, panuje język angielski, wolałbym żyć, mieszkać w Wielkiej Brytanii albo w Stanach Zjednoczonych, albo w Australii. Ale nie ma tu co gdybać, wybierać najlepszego możliwego państwa z tych trzech do życia... Ja uważam się za obywatela całego świata! Tak. 

   Sądziłem, mniemałem, że potwór przyłączy się do dużego zbiorowiska ludzkiego. Tak się jednak nie stało. Młodzieniec ten wcale nie miał, nie żywił zamiaru dołączyć do wielkiego tłumu. Być może więc jego strój cechował się funkcją wabiącą? Nie mogę tego wykluczyć. Ta kanalia cechuje się wysoką inteligencją.   

- Przepraszam pana! Czy może pan tutaj na chwileczkę podejść?! - krzyczało do mnie to ubrane jak harcerz zwierzę, żądne sprawiania bólu i żądne przeróżnych, okrutnych rozrywek. Z obawy, że coś się właśnie stało złego, przytrafiło owemu obywatelowi, jak i również po prostu ze zwykłej uprzejmości, grzeczności, postanowiłem podejść do tego uroczego, pięknego mężczyzny. Po krótkiej chwili zapytałem go:

- O co chodzi, mój drogi chłopcze?! Czy coś ci się stało? Czemu ty mnie zawołałeś?   

   Ponieważ ten młody łajdak stał w okropnie mrocznym zaułku i ponieważ udało mu się odseparować mnie całkowicie od odległego krańca, od dalekich obrzeży ludzkiego tłumu, mógł mi on teraz bez jakichkolwiek obaw, bez jakichkolwiek przeszkód zagrozić swym nożem. Oto przystojny chłopiec wyjął swój ostry nóż i skierował niebezpieczny przedmiot prosto w moją stronę - ostrzem, a następnie prędko rozkazał bardzo brutalnym i władczym tonem głosu:

- Masz iść ze mną, ty lewacka kurwo! Idziemy! Raz, dwa!

- Jak ty śmiesz tak się do mnie odzywać, młody łotrze! Myślałem, że coś ci się stało, młodzieńcze. Jakieś kuku. Po co, czemu mam iść z tobą? Dlaczego? Jak śmiesz tak się zachowywać, mój kochany chłopczyku? Dokąd mam iść wraz z tobą? - myślałem, że może chłoptaś zrezygnuje ze swojego niegodziwego zamiaru, planu, lecz myliłem się - on kontynuował swe okrutne przedsięwzięcie z najwyższą, dziką rozkoszą.

- Pójdziesz teraz grzecznie do mojego mieszkania, znajdującego się tu, niedaleko. Moich rodziców nie ma aktualnie w domu. Nie musisz się więc obawiać tych dorosłych, głupiutkich, cnotliwych organizmów. Przebywam w mej mieszkalnej jednostce zupełnie sam. Mieszkanie moje stanowi zupełnie puste.

- A gdzie są oni, mój najdroższy? Ile ty w ogóle masz lat? 

(Nawet takich bandziorów muszę zawsze pytać o wiek, kiedy dążą oni do dominacyjnych interakcji społecznych, niezależnie od tego, czy krótkotrwałych, czy długotrwałych. Leży w moim zwyczaju pytać młodych, nieznajomych, obcych mi mężczyzn o ich wiek, kiedy z nimi rozmawiam, kiedy doznają zaszczytu konwersacji ze mną, kiedy mam, żywię co do nich pewne poważne nadzieje...) 

- Mam osiemnaście lat, ty żałosny psie, kundlu i robalu. Moi rodzice wyjechali z Warszawy kilka dni temu, na wieś, ale to niech cię nie obchodzi, jasne? - wtedy to pozbawiony dobrego serca łajdak schował swój nóż do pokrowca, a następnie do kieszeni. Nie chciał on mnie zranić swą bronią wielce ostrą.  

- Mój kochany, ja chciałem teraz sobie dokonywać naukowej, socjologicznej obserwacji Marszu Niepodległości. Przeszkodziłeś mi w moich naukowych badaniach i rozważaniach. Powinieneś się wstydzić! Wstydź się, wstydź... Takie uroczystości nieczęsto się zdarzają, sam rozumiesz... Specjalnie przyjechałem do Warszawy z bardzo daleka...

- W dupie to mam, co ty chciałeś, co ty chcesz, głupi idioto! Zamknij ryj, ty lewacka szmato, bo inaczej cię skopię albo nawet zamorduję! Jeszcze zobaczę, pomyślę, co z tobą zrobię, uczynię niebawem... - rzekł tajemniczo owy potencjalny morderca.   

- Ależ nawet tak nie mów, mój kochany! Nie można grozić innym ludziom, obywatelom, nie, nie. Na pewno nie uczyniłbyś mi żadnej, jakiejkolwiek krzywdy, ty tylko tak mówisz, ty tylko tak oznajmiasz. Pozwól, że cię spytam. Czy ty jesteś harcerzem albo bojówkarzem jakimś, bandziorem przynależącym do określonej, wykolejonej społecznie grupy? Zdradź mi to prędko, bardzo cię proszę! Do jakiej organizacji, grupy ty przynależysz, o nieznajomy?

   Wtedy, nagle, ten bezbrzeżnie brutalny, arogancki chłopaczek, zapewne zafascynowany prawicową ideologią i wyznający najprawdopodobniej prawicowe wartości, systemy, kopnął mnie bardzo mocno w moją biedną pupkę! Bardzo mnie to zabolało! Ała! Wojskowe, czarne, przypominające skórzane buty owego podłego łotra stanowią bardzo solidne i ich posiadacz może dzięki nim serwować swoim ofiarom bardzo bolesne kopniaki.

   Wtedy, w konsekwencji, postanowiłem milczeć, by nie narażać się na dalsze, silne, mocarne uderzenia. Ani na nic gorszego..., oczywiście. Czasami lepiej nie mówić nic... W takiej sytuacji lepiej nie prowokować, lepiej nie denerwować bandziora, przestępcy. A chłopcy potrafią być szalenie impulsywni i działać pod wpływem chwili oraz własnych emocji. Lepiej takich organizmów nie prowokować, nie zmuszać do czynienia aktów przemocy.

   Oto szliśmy przez jakiś czas w milczeniu. Ten potwór mnie prowadził, szedł on blisko, przy mnie. Bardzo bliziutko mnie on kroczył. I po drodze brutalny, młody łotr patrzył się w swój telefon, korzystał z tego elektronicznego urządzenia. Całkiem zirytowało mnie to. Postanowiłem oznajmić ustną konstrukcję infantylistyczną:

- Jak się idzie, to nie można korzystać z telefoniku! - powiedziałem. W efekcie, po upływie około dwóch sekund, bezbrzeżnie podły oprawca kopnął mnie w moją pupinę ponownie. 

   Nie odzywałem się już więcej do tego młodego mężczyzny, póki nie zaprowadził mnie on do swojego ubogiego, obskurnego mieszkanka. Jakże jest tam biednie i okropnie! Doprawdy, nie zastałem tam żadnych luksusów. 

   W jego mieszkalnej jednostce w istocie nie było nikogo prócz nas. Byliśmy tam całkiem sami, samiutcy. Potwór miał teraz, aktualnie wspaniałą, wyśmienitą okazję, żeby mnie dręczyć, upokarzać, poniżać, by stosować zarówno przemoc fizyczną, jak i psychiczną wobec mnie... 

   Odczuwałem lęk, przerażenie. Co też mi zrobi ten niegodziwy łajdak?! Bardzo bałem się o swą egzystencję!

- A dlaczego ty w moim mieszkaniu chodzisz na dwóch nogach? Ty masz poruszać się na czworaka, lewacki kundlu! Masz również rozebrać się do naga i schować swoje okulary, żeby się nie uszkodziły jakkolwiek podczas naszej długotrwałej społecznej interakcji. Zabieram cię do mojego pokoju, czy rozumiesz? Masz być zaraz na golasa, ja czekam...

   Oto musiałem wykonać wszystkie polecenia tego brutalnego, aroganckiego bandyty. Zresztą i tak schowałbym okulary do mojego futerału, do mojego plecaczka, nawet jakby mi tego nie powiedział - to dla mnie jest oczywiste. 

   To dla mnie tak oczywiste, jasne, że po prostu nie wspominam o tej prostej, elementarnej czynności w moich różnych dziennikowych zapiskach. Na mojej drodze życia często spotykam, napotykam tego rodzaju młodych łotrów, bandziorów i kiedy przychodzi już czas na poniżanie mnie, to od razu chowam moje okulary, ażeby one się nie uszkodziły. Noszę futerał na okulary. 

   Zaraz, za moment oboje przebywaliśmy w jego sporawym pokoju. 

   Młody mężczyzna nakazał mi, żebym lizał jego brudne, obrzydliwe wojskowe buciory, łącznie z ich podeszwami. On opluwał mnie, wyzywał, dręczył... Zdjął w pewnej chwili swój pasek i uderzał mnie, lał mnie tym przedmiotem w moją pupę, w moje plecy, w mój brzuch i nie tylko w te części mojego delikatnego, wrażliwego ciała. Ja - jednostka wybitna - musiałem się podporządkować temu ścierwu, temu plującemu, temu tryskającemu arogancją, wysokiemu prostakowi. 

   Nazywał mnie na przykład lewacką szmatą, lewacką kurwą, lewakiem czy choćby ciotą i gejem, pedałem. Dręczenie mnie, poniżanie mnie, takie podłe traktowanie wyraźnie ekscytowało go, uszczęśliwiało, zapewniało mu ogromną przyjemność, rozkosz. Odnotowałem w pamięci, że jego pewne wyzwiska, skierowane w moją stronę, zabarwione były politycznie, odnosiły się do polityki. 

   Następnie chłopiec okleił mnie bardzo klejącą, srebrną taśmą, czyli zmumifikował mnie. Czułem się wówczas, tak unieruchomiony, jak jakiś robak. Ręce przylegały mi do tułowia, a moje stopy zostały złączone razem - przy pomocy bardzo, potwornie klejącej taśmy. Zostałem larwą, robakiem, dżdżownicą! Nie mogłem wstać ani uciec oprawcy! W każdej chwili mógł on mnie uśmiercić, niekoniecznie swym nożem. Mógł mi on choćby zmiażdżyć, używając swej masy, szyję lub głowę. To jest potężny młodzieniec - wysoki i szczupły, chudziutki.

   Oto musiałem lizać buty młodzieńca, wąchać jego przepocone, znoszone skarpetki i lizać bose, spocone stopy owego młodego mężczyzny. Potwór rozkoszował się swoimi okrutnymi działaniami. Chętnie kopał on mnie swoimi nogami i chętnie on używał swych pięści do bicia mnie - jego ofiary. Z kolei z otwartej dłoni uderzał mnie w twarz - między innymi te plaskacze (tak zwane liście) były bardzo bolesne.

   Potem wchodził on na mnie. Na moje plecki i na mój brzuszek - oklejone wstrętną taśmą. Przekręcał mnie, zmieniał mą pozycję oschle, z obojętnością, jakbym był zwykłym przedmiotem. Dalej, wciąż stawiał mi on swoje stopy - zarówno w skarpetkach męskich, jak i bose, na mojej głowie, buzi. 

   Wkrótce potem odpoczywał, siedząc na krześle i trzymając na mojej buzi swoje dolne kończyny. Zarówno jego buty, jak i stopy bardzo straszliwie śmierdziały, tak samo jak jego przepocone, ohydne skarpetki. Musiał on tych skarpetek nie zmieniać przez bardzo wiele dni... Tak uznałem jako wielki znawca tego zagadnienia.

   Po upływie dość długiego czasu on wygnał mnie, wygonił ze swojego mieszkania kilkoma kopniakami. I to już wszystko. 

   Musiałem samemu odnaleźć właściwą drogę. W końcu dotarłem na dworzec. Ten dzień okazał się dla mnie kolosalnie, bezbrzeżnie przykry.












Charakterystyka herbu szlacheckiego Garko - Patryk Daniel Garkowski

 



Charakterystyka herbu szlacheckiego Garko - Patryk Daniel Garkowski

Herb szlachecki Garko składa się z dwóch elementów składowych:

1) z tarczy - obramowanej złotem i mającej jedno, pojedyncze pole o purpurowej/fioletowej tynkturze (barwie),

2) z korony - złotej i wysadzanej zielonymi kamieniami szlachetnymi.

Oto w purpurowym polu znajduje się sześć brzuchatych, dwuusznych, pozbawionych pokryw naczyń kuchennych/konsumpcyjnych, złotych/wykonanych ze złota, wysadzanych zielonymi, oszlifowanymi kamieniami szlachetnymi - szmaragdami; oto każde z tych naczyń zawiera w sobie po sześć zielonych szmaragdów. Reprezentacyjne, bogato zdobione obiekty, przedmioty są z wyglądu identyczne, takie same względem siebie. U góry, do tarczy posiadającej jedno, pojedyncze, purpurowe pole, przylega złota korona otwarta, z heraldycznymi motywami liliowymi, ozdobiona zielonymi szmaragdami o różnych kształtach. Dwa centralnie usytuowane w koronie szmaragdy wyznaczają pionową oś symetrii w całym szlacheckim herbie rodu Garko.   

Oto w skład zwężającej się ku dołowi tarczy obwiedzionej/obramowanej złotem wchodzi jedno, pojedyncze pole - o barwie purpurowej/fioletowej. W tarczy tynkturą zatem okazuje się purpura.

W polu owym znajduje się sześć złotych naczyń dwuusznych - garnków/garnców albo czar, które zachwycają, które ozdobiono zielonymi szmaragdami (dopracowanymi, starannie obrobionymi elementami jubilerskimi). Naczynia owe ułożono w następującym układzie przestrzennym (zaczynając od góry): 1 - 2 - 2 - 1. 

Oto złote garnki bądź brzuchate czary zostały rozmieszczone symetrycznie - pomiędzy nimi można poprowadzić dwie osie symetrii - jedną oś pionową i jedną oś poziomą. To zatem kompozycja symetryczna. Układ naczyniowy okazuje się rytmiczny - jedno naczynie bowiem (godło) pojawia się sześciokrotnie. Przedstawione w herbie garnki/garnce albo czary nie łączą się ze sobą uchwytami.  Uchwyty tych reprezentacyjnych, drogocennych i przepięknych naczyń okazują się łukowato wygięte. Każde ukazane, przedstawione pojedyncze naczynie, wykonane ze szczerego złota, zostało ozdobione sześcioma zielonymi, drogocennymi szmaragdami o kształtach sześciokątów. Nie są to zwyczajne, pospolite naczynia o funkcji użytkowej/praktycznej. O ich funkcjach: ozdobnej, estetycznej i reprezentacyjnej świadczy wszakże zastosowany materiał, czyli złoto. Brzuchate, złote obiekty, przedmioty, pozbawione górnych pokryw, zawierają w sobie części dolne, stykające się z podłożem, toteż tak zwane stopy, które wydają się zaokrąglone.   

Obecne w tarczy identyczne, takie same elementy - naczynia - mogą odnosić się do zasobności, do gromadzenia zasobów, dóbr, do gościnności, uczynności oraz do prospołeczności przedstawicieli tegoż wysoko postawionego rodu. A wiadomo przecież, że dalecy przodkowie, mogący posługiwać się rozpatrywanym, poddanym tu opisowi herbem, wspomagali ludzi biednych, ubogich i potrzebujących pomocy, cierpiących i skrzywdzonych, w tym dzieci, młodych mężczyzn, jak również młode kobiety. Wznosili, organizowali, zakładali szpitale i przytułki.

Z herbem łączy się legenda o sześciu przybyszach, którzy byli wielce, bezbrzeżnie spragnieni i głodni, potrzebowali pomocy, tymczasowego schronienia. Oto pomoc została im niezwłocznie, natychmiast udzielona. Zapewniono tym ludziom gościnę. A bez udzielenia, ofiarowania pomocy legendarni ci ludzie mogliby umrzeć bardzo prędko, zważywszy na okoliczności.

Olśniewający, dostojny i majestatyczny herb szlachecki rodu Garko zachwyca wzrok. Obfituje on w szczegóły niezwiązane z wojną, ze zbrojnymi konfliktami, potyczkami. Jako element godłowy figuruje przedmiot codziennego użytku - naczynie kuchenne czy też konsumpcyjne. 

Centrum pola o purpurowej tynkturze okazuje się puste, niezapełnione, tak samo jak tarczowe trzy obrzeża - puste, jedynie zabarwione, są: lewy górny róg tarczy, prawy górny jej róg, a także dół tej części herbu. Identyczne, złote czary albo garnki/garnce tak zostały usytuowane w obrębie przestrzeni tarczowej, że nie stykają się one ze sobą wcale, zupełnie - są one zatem odseparowane od siebie nawzajem.    

Tarczę ową wieńczy złota korona wysadzana szmaragdami o różnych kształtach. Cechuje się ona heraldycznymi motywami liliowymi. To korona otwarta, a nie zamknięta. Jako symbol, odnosi się ona do dostojeństwa, majestatu oraz do wielkości, potęgi całego szlacheckiego rodu, zajmującego wysoką społeczną pozycję w przeszłości. Korona rzeczona symbolizuje dostojeństwo, a także władzę.

Można zatem stwierdzić, że w konstrukcji herbu szlacheckiego Garko ważną funkcję pełnią zdobienia jubilerskie (herb obfituje bowiem w kamienie szlachetne szmaragdy, pełno jest ich w poddanym charakterystyce wytworze plastycznym). Również ważną funkcję pełni w całym herbie (znaku plastycznym) liczba 6. W tarczy bowiem znajduje się sześć złotych garnków/garnców/czar, a każde z tych naczyń zawiera w sobie po sześć szmaragdów. Na dodatek szmaragdy w godłach ulokowane, zawarte okazują się sześciokątnymi figurami geometrycznymi. Tutaj liczba sześć może się odnosić do sześciu cnót, zalet, pozytywnych cech charakteru dostojników przynależących do rodu.

W herbie mamy do czynienia z trzema występującymi w nim barwami: z kolorem złotym, z kolorem purpurowym/fioletowym, a także z kolorem zielonym. Kolory te współgrają ze sobą. Złoty i fioletowy/purpurowy stanowią bez wątpienia barwy królewskie, kolory władzy. O ile zaś kolor złoty i zielony stanowią barwy ciepłe, to kolor fioletowy/purpurowy stanowi barwę zimną. Dzięki zastosowaniu takiej właśnie kolorystyki powstało interesujące z plastycznego punktu widzenia zjawisko barwnego kontrastu. Prócz tego w przedstawieniu, w obiekcie zastosowano światłocień. I na ten aspekt należy, warto zwrócić uwagę w analizie.

Oto dalecy przodkowie, zaliczający się do rzeczonego rodu, mogli zajmować się rzemiosłem, przede wszystkim garncarstwem. Z tą możliwą rodową przeszłością historyczną korespondują obecne w herbie szczerozłote garnki/garnce czy też czary - o bogatej jubilerskiej ornamentyce. Naczynia te są stanowczo przedmiotami reprezentacyjnymi, ozdobnymi - nie są przeznaczone absolutnie do korzystania z nich, do picia z nich płynów, chociażby smakowitych, pożywnych i sycących zup. A zatem obecne w godle elementy plastyczne nawiązują czy mogą nawiązywać do odległej przeszłości szlacheckiego rodu.

Oto cały herb szlachecki pasuje pięknie do nazwiska: Garkowski - z tym nazwiskiem, czyli z tą nazwą, herb owy harmonizuje wyśmienicie.







Chaos w Konstytucyjnym Trybunaliku - Patryk Daniel Garkowski

 




wtorek, 10 listopada 2026

(całość piosenki) Chaos w Konstytucyjnym Trybunale - Patryk Daniel Garkowski

Chaos w Konstytucyjnym Trybunale

Patryk Daniel Garkowski


W Konstytucyjnym Trybunale

trwa straszny chaos i zamieszanie.


Chaos, chaos i zamieszanie

w Konstytucyjnym Trybunale.


W Konstytucyjnym Trybunale

trwa straszny chaos i zamieszanie.


Chaos, chaos i zamieszanie

w Konstytucyjnym Trybunale.


Ta instytucja czeka na naprawę.

Teraz w niej panuje straszne zamieszanie.


Ta instytucja prosi o naprawę.

Teraz w niej panuje wstrętne zamieszanie.





(całość piosenki) Czemu niektórzy noszą noże?! Patryk Daniel Garkowski

 














Czemu niektórzy noszą noże?!
Patryk Daniel Garkowski

Czemu niektórzy noszą noże?!
Ja bardzo, bardzo noży się boję.
Ja bardzo, bardzo noży się boję.
Dlaczego niektórzy noszą noże?!

Noże, noże są nader ostre!
Noże, noże są również groźne!
Noże, noże, noże, noże
ostre, ostre, ostre, ostre!

Jednak niektórzy chłopacy je noszą!
Oni do swoich szkół je przynoszą!
I z ich pomocą kolegom grożą!
Myślą, że z nimi to oni tam rządzą...

Czemu niektórzy noszą noże?!
Ja bardzo, bardzo noży się boję.
Ja bardzo, bardzo noży się boję.
Dlaczego niektórzy noszą noże?!

Nie można przynosić noży do szkoły.
Wie o tym każdy chłopaczek mądry.

Noże, nożyki są wielce ostre!
Noże, nożyki są bardzo groźne!