wtorek, 24 lutego 2026
czwartek, 19 lutego 2026
(całość wiersza) Cień na ścianie - Patryk Daniel Garkowski
Cień na ścianie - Patryk Daniel Garkowski
Och, ja widzę cień na ścianie!
On nasuwa na myśl spanie.
Ale również i deptanie!
Buziulki
butami
uciskanie...,
przez chłopca
lekkie
przydeptywanie...
(odpowiednio jednak delikatne!)
Tak wolę przyjąć sobie właśnie!
O wiele lepsze jest to niż spanie!
O wiele, o wiele to ciekawsze!
Znacznie, znacznie, och, znacznie...
Och, ja wiem, ja wiem, ja wiem...
Wielce przebujną mam wyobraźnię!
Nie jest widoczny tu żaden chłopaczek.
Nie jest to żadne deptanie,
ale
stanowczo
to
nudne
kogoś
spanie...,
po dniu ciężkim
odpoczywanie...
Owszem, być może...,
jednakże, mimo wszystko,
w tym niezwykłym, analizowanym optycznym zjawisku
buzię depcze wysoki chłopaczek,
będący tego
niezwykłego cienia
istotnym
i integralnym
dodatkiem!
Tak, tak!
To zależy tylko ode mnie,
co uznam, iż jest cieniem...
A choć chłopaczek jest niewidoczny,
to nic, zupełnie, wcale nie szkodzi!
Może być przecież bardzo łatwiutko,
bez przeszkód przeze mnie wyobrażony...
Ten pan ma buziulkę troszkę spłaszczoną,
jakby przez chłopca
dość rozkwaszoną
i
poniżoną...
Cóż więc ten cienik mi przypomina?
Ach, buzię zdeptaną przez złego chłopczyka!
Tak, tak.
Tak, tak.
Tak, tak!
Właśnie zamknięte ofiara ma oczy,
gdyż buzię jej dręczy swym butem chłopczyk...
To żaden sen jest dobry i błogi,
lecz stan
to
cierpień
długi,
okropny!
Deptać lubią buziulki chłopcy!
Lubią na twarzach stawiać buciory!
Brudne,
wielce
brudne
buciory!
A także bose, spocone stopy!
Tak, tak!
Brudne buciory, spocone stopy!
stawiają ludziom na twarzach chłopcy!
Pan wcale nie śpi sobie słodko!
Mu prosto w oczy zaświeca słonko!
Ten cień mi w pełni przypomina
bardzo
biednego pana,
którego buzia
jest właśnie
deptana!,
spłaszczana!
Och, tak!
Tak, tak.
Tak, tak.
Deptana przez chłopca bezbrzeżnie podłego
i odpowiednio
wysokiego,
rozjuszonego,
aroganckiego
i bardzo
wściekłego,
a i w dodatku
ogromnie
zdenerwowanego,
sfrustrowanego,
wyładowywać
frustracje,
wręcz
na cały
świat,
chcącego...,
pragnącego...
Przydeptywana
butami
przez okrutnego
młodzieńca
właśnie
się
taka
stała
buziuleńka...
Och, tak.
Tak, tak.
Tak, tak!
Jakby więc nieco jest rozkwaszona
i nieco ona jest spłaszczona,
gdyż właśnie bucik się w nią wciska
podłego nieziemsko chłopczyka...
Z kolei chłopiec jest zadowolony,
iż tak ofiarę swą upokorzył!
Tak ja go sobie wyobrażam.
To jest istota wielce arogancka...
Ów chłopiec wielce jest arogancki,
ale w deptaniu jest delikatny...
Nie chce on swojej ofiary zabić,
nie chce poważnie swej larwy zranić.
Biednemu panu nic się nie stało!
Deptanie było dla niego frajdą!
Tak właśnie pragnę sobie wyobrazić.
O zdrowie pana nie muszę się martwić!
Ach,
buziuleńka
delikatnie
przydeptana,
intensywnie,
chociaż lekko,
niczym ziemia udeptana
przez
wspaniałego,
wysokiego
chłopaczka
prędziutko
wróci
do
stanu
równowagi...
O to nie trzeba się w ogóle martwić...
Nie, nie.
Na stałe z pewnością się ona nie odkształci!
ani nie skaleczy!,
ani nie rozpłaszczy!,
ani się ona nie rozkwasi,
ani ta buzia się poważnie nie zrani!
Nie trzeba się o to zupełnie martwić.
Owa buziulinka szybko powróci do normalnego trybu życia!
Zaś chłopczyk kochany
odejdzie
w swych
brudnych,
cuchnących
bucikach...
Buziulka ofiary
normalnie,
standardowo
stawi
się,
za moment,
za chwilkę,
w swojej
ciężkiej,
przeokropnej
i
wstrętnej
pracy...,
gdzie będzie musiała
komunikować
się
z obrzydłymi
ludzkimi
organizmami...,
gamoniami...
Twarze ludzi,
chociażby
starszych,
nad wyraz chętnie depczą chłopaczki!
Tak, tak!
Należało
na to
podczas
analizy,
mej
interpretacji
niezwykłego,
chwilowego
zjawiska
optycznego,
a zatem
cienia
zważyć...
Z kolei ten drugi cień
(widoczny po mojej prawej stronie)
nie obchodzi mnie zupełnie wcale.
On, w przeciwieństwie do lewego optycznego zjawiska,
nie zachęca mnie do fantazjowania ani do rozmyślań...
On nie zaabsorbował mojej uwagi, nawet na drobną chwilkę.
Tak jak ten pierwszy, za moment zresztą zniknie...
To stanowi nieuniknione,
mój drogi,
kochany,
najmilszy
chłopcze...
Ach, mnóstwo cieni powstaje na świecie... -
i to jest dobre oraz potrzebne.
Oto mogę wybrać sobie chłopca,
który najbardziej mnie pociąga...
Powinien być to młodzieniec piękny,
okrutny,
arogancki,
bezczelny
i o jasnych włoskach...
Choć przecież, w istocie,
nie jest ze mnie persona,
w tej materii,
wybrzydzająca!
wtorek, 17 lutego 2026
poniedziałek, 9 lutego 2026
(całość wiersza) O chłopcu zawiązującym sobie sznurówki butów - Patryk Daniel Garkowski
O chłopcu zawiązującym sobie sznurówki butów - Patryk Daniel Garkowski
Przyszedł i postawił na mnie swe nogi.
Jego cudne buty miały brudne podeszwy...
Jeden i drugi był brudny but chłopca.
Mogłem to wszystko dostrzec z bardzo bliska...
Raz jedną, raz drugą nogę
on na mnie
postawił
swobodnie,
jak i arogancko...
Trwało to tylko przez krótki moment...
Trwało to tylko przez drobną chwilę.
Zawiązując sobie sznurówki,
ów chłopiec stał w pochylonej pozie.
Jego podeszwy śmierdzących butów
niezmiernie były brudne i piękne!
Tak bardzo chciałem lizać mu podeszwy,
kiedy on wiązał sobie sznurówki!
Ale nie mogłem - jestem tylko pustakiem.
Nie mam zbyt wielkich możliwości...
Mogę mieć jedynie nadzieję,
iż chłopczyk ten o mnie będzie pamiętał,
mimo że jestem jedynie pustakiem...,
mimo że jestem jedynie rzeczą...
niedziela, 8 lutego 2026
(całość wiersza) O robotnicy gromadzącej mnóstwo książek w swoim małym mieszkanku - Patryk Daniel Garkowski
O robotnicy gromadzącej mnóstwo książek w swoim małym mieszkanku - Patryk Daniel Garkowski
Pewna pani robotnica,
okularnica
(jej miejsce pracy to była fabryka),
gruba,
wstrętna,
przysadzista,
emocjonalnie niestabilna,
wyglądająca
jak
żaba,
kałamarnica,
istna,
istna
czarownica,
okropna, obwisła
padlina,
stosy książek zgromadziła...
Ileż ich ona pomieściła!
owa zgryźliwa chomica!
Gdyby odwiedził ktoś jej mieszkanko,
mógłby zapoznać się z jej złą manią...
Książki natychmiast drogę mu zajdą,
albowiem wszędzie się one walają!
Książeczek stosy,
książek zwaliska...
Tam książek istna jest lawina!
Ów pani to książek jest zakładniczka!
Z ilością książek ona przesadziła...
Półki od książek się zapadają!
Książki z ledwością regały dźwigają!
Zaś gdyby spadły, to tej purchawce
tłustą, ohydną buzię rozkwaszą!
Och, tak.
Bardzo w mieszkanku tym jest ciasno.
Półki aż z bólu ciężko wzdychają!:
- Uch, jaki ciężar! Ach, jak nas boli!
Już dosyć książek, już dosyć, dosyć!!
Błagamy, prosimy, nie kupuj więcej książek!
Ty spasła krowo, w nich w końcu utoniesz!!
Regały okropnie się denerwują:
- Nigdzie nie możesz ruszyć swą dupą!
Znowu kupiłaś z papieru paskudztwo!?
Ach, co ty masz pod kopułą?!
Radzi kobiecie cierpiące biurko:
- Ty głupi molu, rusz spasłą główką!!
Zbyt wiele trzymasz na mnie książeczek!
Od nich ja kisnę, ja cierpię, blednę.
Zaś jeden z regałów ma takie pretensje:
- Ach, tutaj książek okropny jest bezkres!
Dźwiganie ciężarów nie jest przyjemne!
Powinnaś mieć to na względzie!
Powinnaś mieć to na względzie,
a nie wkładać książek, ile wlezie!
Ech!
Ale ten wstrętny molik książkowy
na takie słowa jest bardzo odporny...
Ciągle kupuje książeczek stosy;
jej nowych książek nigdy nie dosyć!
Wokół książeczek wykonuje loty.
Książki na półkach, regałach tłoczy.
Wciska książeczki na siłę, na siłę.
Już te książeczki się pną przy suficie!
Nie chce organizm przejrzeć na oczy.
Nie umie pragnień trzymać na wodzy...
Wokół książeczek ta pani lata.
Bezmyślnie strony książek przewraca.
Jedną książeczkę sobie przegląda
i nagle inną ten molik wyciąga.
Wyciąga, chowa, wyciąga, chowa.
Taka jest książek tej pani dola...
Wyciąga, chowa, wyciąga, chowa.
Nie jest ta pani ani trochę mądra...
W mieszkanku tego książkowego mola
tkwią książek
potworne
złoża.
Tonie ta pani
w książeczek
stosach,
tonie w ich strasznych stosach!
Wszędzie w mieszkaniu są książek zarośla.
I wiele książek pokrywa folia...
Niektórych książek nie rozpakowuje,
tylko je rzuca za siebie z hukiem!
Książki w mieszkaniu się wszędzie walają.
Bardzo jest trudny w mieszkaniu transport.
Choć ledwie się pani w mieszkanku przeciska,
to ciągle kupuje z papieru świństwa...
Trudno jest darzyć tą panią sympatią...
Odpychającą jest wielce babą!
Nowe książeczki pieniążki pożerają.
Pani popadła w okropną skrajność.
Żadna z niej bibliofilka!
To jedynie: robotnica!,
głupia, wstrętna lafirynda!
i zarozumiała świnia!
Książek, książek chomikowanie
uzależnieniem po prostu mi pachnie.
Ta pani ma w swoim mieszkaniu bajzel.
Rozrzuca książki gdzie popadnie.
I ciągle nowych książeczek pragnie!
Z książek formuje za hałdą hałdę...
Za hałdą hałdę, za hałdą hałdę...
Jest to, doprawdy, bardzo niefajne!
Z książeczek nader wysokie hałdy
stały się jakby geologicznymi formami.
Och, doprawdy.
Patologiczne to gromadzenie.
Więcej książeczek, więcej książeczek!
Więcej książeczek, więcej książeczek!
Aż nie pomieści mieszkanko już więcej...
Zaburzana półkowa tektonika.
Książki kupuje kałamarnica,
ohydna, obrzydła, otyła robotnica,
odstręczająca i nader bezmyślna.
A przecież ona wiedzieć powinna,
iż czas na książki okrutnie wpływa...
Po pewnym czasie z papieru książki
zmienią się, zmienią w niesmaczne prochy.
Nie są przecież wieczne książki.
Wszystko dąży do nicości...
A co się stanie z owymi książkami
po śmierci kobiety, po śmierci tej chamki?
Czy te jej książki zostaną wyrzucone?
Antykwariaty je kupią za grosze?
Za grosze, za grosze, podkreślam, za grosze!
Wszystko rozkłada się w końcu w przyrodzie...
Ta pani chomiczka o tym w ogóle nie myśli.
Cieszy się, kiedy na książki ma zniżki...
Ciągle i ciągle książeczki kupuje.
Ma krzywe zęby i brzydką buzię.
Czyż ona myśli, że stanie się mądra,
gdy będzie książek poszerzać swe złoża?,
gdy się pozwoli na książki naciągać?,
gdy je kupować będzie wciąż skora?
Ach, nadal będzie tylko robotnicą,
mrówką wstrętną
i gadziną,
molem,
muchą,
lafiryndą,
ćmą
otyłą,
a co więcej
cielesną,
ohydną,
obrzydłą
ruiną!
Tak, tak!
Ów patologiczne gromadzenie książek,
w istocie, uznaję za straszną chorobę.
Ale ta krowa choroby nie jest świadoma!
Gromadzi ciągle książeczek złoża...
Ciągle książeczki zawzięcie kupuje
i z tym - co dziwne - dobrze się czuje...
Od książek kupowania ona jest uzależniona.
Uzależnienia to typ i rodzaj.
Będzie dalej w swej obsesji trwała,
póki nie zostanie śmiercią zasypana.
A kiedy wejdą ludzie do jej mieszkanka,
zobaczą książek piętra i stada...
Piętra i stada, piętra i stada.
Czyszczenia będzie mieszkanko wymagać!
Może te książki będą aż fruwały
(wyswobodzone od swojej złej pani)?!
Przerażą się ludzie, ile książek zgromadziła
ta stara, okropna, bezmyślna chomica!
Coś będzie trzeba z książkami zrobić.
Mieszkanko zasiedlą nowi lokatorzy.
Będzie to familia - sądzę - nowoczesna,
nie szukająca w książeczkach szczęścia!
Subskrybuj:
Komentarze (Atom)