Patryk Daniel Garkowski
wtorek, 17 listopada 2026
17 listopada 2026 roku - Patryk Daniel Garkowski
środa, 11 listopada 2026
Charakterystyka herbu szlacheckiego Garko - Patryk Daniel Garkowski
Charakterystyka herbu szlacheckiego Garko - Patryk Daniel Garkowski
Herb szlachecki Garko składa się z dwóch elementów składowych:
1) z tarczy - obramowanej złotem i mającej jedno, pojedyncze pole o purpurowej/fioletowej tynkturze (barwie),
2) z korony - złotej i wysadzanej zielonymi kamieniami szlachetnymi.
Oto w purpurowym polu znajduje się sześć brzuchatych, dwuusznych, pozbawionych pokryw naczyń kuchennych/konsumpcyjnych, złotych/wykonanych ze złota, wysadzanych zielonymi, oszlifowanymi kamieniami szlachetnymi - szmaragdami; oto każde z tych naczyń zawiera w sobie po sześć zielonych szmaragdów. Reprezentacyjne, bogato zdobione obiekty, przedmioty są z wyglądu identyczne, takie same względem siebie. U góry, do tarczy posiadającej jedno, pojedyncze, purpurowe pole, przylega złota korona otwarta, z heraldycznymi motywami liliowymi, ozdobiona zielonymi szmaragdami o różnych kształtach. Dwa centralnie usytuowane w koronie szmaragdy wyznaczają pionową oś symetrii w całym szlacheckim herbie rodu Garko.
Oto w skład zwężającej się ku dołowi tarczy obwiedzionej/obramowanej złotem wchodzi jedno, pojedyncze pole - o barwie purpurowej/fioletowej. W tarczy tynkturą zatem okazuje się purpura.
W polu owym znajduje się sześć złotych naczyń dwuusznych - garnków/garnców albo czar, które zachwycają, które ozdobiono zielonymi szmaragdami (dopracowanymi, starannie obrobionymi elementami jubilerskimi). Naczynia owe ułożono w następującym układzie przestrzennym (zaczynając od góry): 1 - 2 - 2 - 1.
Oto złote garnki bądź brzuchate czary zostały rozmieszczone symetrycznie - pomiędzy nimi można poprowadzić dwie osie symetrii - jedną oś pionową i jedną oś poziomą. To zatem kompozycja symetryczna. Układ naczyniowy okazuje się rytmiczny - jedno naczynie bowiem (godło) pojawia się sześciokrotnie. Przedstawione w herbie garnki/garnce albo czary nie łączą się ze sobą uchwytami. Uchwyty tych reprezentacyjnych, drogocennych i przepięknych naczyń okazują się łukowato wygięte. Każde ukazane, przedstawione pojedyncze naczynie, wykonane ze szczerego złota, zostało ozdobione sześcioma zielonymi, drogocennymi szmaragdami o kształtach sześciokątów. Nie są to zwyczajne, pospolite naczynia o funkcji użytkowej/praktycznej. O ich funkcjach: ozdobnej, estetycznej i reprezentacyjnej świadczy wszakże zastosowany materiał, czyli złoto. Brzuchate, złote obiekty, przedmioty, pozbawione górnych pokryw, zawierają w sobie części dolne, stykające się z podłożem, toteż tak zwane stopy, które wydają się zaokrąglone.
Obecne w tarczy identyczne, takie same elementy - naczynia - mogą odnosić się do zasobności, do gromadzenia zasobów, dóbr, do gościnności, uczynności oraz do prospołeczności przedstawicieli tegoż wysoko postawionego rodu. A wiadomo przecież, że dalecy przodkowie, mogący posługiwać się rozpatrywanym, poddanym tu opisowi herbem, wspomagali ludzi biednych, ubogich i potrzebujących pomocy, cierpiących i skrzywdzonych, w tym dzieci, młodych mężczyzn, jak również młode kobiety. Wznosili, organizowali, zakładali szpitale i przytułki.
Z herbem łączy się legenda o sześciu przybyszach, którzy byli wielce, bezbrzeżnie spragnieni i głodni, potrzebowali pomocy, tymczasowego schronienia. Oto pomoc została im niezwłocznie, natychmiast udzielona. Zapewniono tym ludziom gościnę. A bez udzielenia, ofiarowania pomocy legendarni ci ludzie mogliby umrzeć bardzo prędko, zważywszy na okoliczności.
Olśniewający, dostojny i majestatyczny herb szlachecki rodu Garko zachwyca wzrok. Obfituje on w szczegóły niezwiązane z wojną, ze zbrojnymi konfliktami, potyczkami. Jako element godłowy figuruje przedmiot codziennego użytku - naczynie kuchenne czy też konsumpcyjne.
Centrum pola o purpurowej tynkturze okazuje się puste, niezapełnione, tak samo jak tarczowe trzy obrzeża - puste, jedynie zabarwione, są: lewy górny róg tarczy, prawy górny jej róg, a także dół tej części herbu. Identyczne, złote czary albo garnki/garnce tak zostały usytuowane w obrębie przestrzeni tarczowej, że nie stykają się one ze sobą wcale, zupełnie - są one zatem odseparowane od siebie nawzajem.
Tarczę ową wieńczy złota korona wysadzana szmaragdami o różnych kształtach. Cechuje się ona heraldycznymi motywami liliowymi. To korona otwarta, a nie zamknięta. Jako symbol, odnosi się ona do dostojeństwa, majestatu oraz do wielkości, potęgi całego szlacheckiego rodu, zajmującego wysoką społeczną pozycję w przeszłości. Korona rzeczona symbolizuje dostojeństwo, a także władzę.
Można zatem stwierdzić, że w konstrukcji herbu szlacheckiego Garko ważną funkcję pełnią zdobienia jubilerskie (herb obfituje bowiem w kamienie szlachetne szmaragdy, pełno jest ich w poddanym charakterystyce wytworze plastycznym). Również ważną funkcję pełni w całym herbie (znaku plastycznym) liczba 6. W tarczy bowiem znajduje się sześć złotych garnków/garnców/czar, a każde z tych naczyń zawiera w sobie po sześć szmaragdów. Na dodatek szmaragdy w godłach ulokowane, zawarte okazują się sześciokątnymi figurami geometrycznymi. Tutaj liczba sześć może się odnosić do sześciu cnót, zalet, pozytywnych cech charakteru dostojników przynależących do rodu.
W herbie mamy do czynienia z trzema występującymi w nim barwami: z kolorem złotym, z kolorem purpurowym/fioletowym, a także z kolorem zielonym. Kolory te współgrają ze sobą. Złoty i fioletowy/purpurowy stanowią bez wątpienia barwy królewskie, kolory władzy. O ile zaś kolor złoty i zielony stanowią barwy ciepłe, to kolor fioletowy/purpurowy stanowi barwę zimną. Dzięki zastosowaniu takiej właśnie kolorystyki powstało interesujące z plastycznego punktu widzenia zjawisko barwnego kontrastu. Prócz tego w przedstawieniu, w obiekcie zastosowano światłocień. I na ten aspekt należy, warto zwrócić uwagę w analizie.
Oto dalecy przodkowie, zaliczający się do rzeczonego rodu, mogli zajmować się rzemiosłem, przede wszystkim garncarstwem. Z tą możliwą rodową przeszłością historyczną korespondują obecne w herbie szczerozłote garnki/garnce czy też czary - o bogatej jubilerskiej ornamentyce. Naczynia te są stanowczo przedmiotami reprezentacyjnymi, ozdobnymi - nie są przeznaczone absolutnie do korzystania z nich, do picia z nich płynów, chociażby smakowitych, pożywnych i sycących zup. A zatem obecne w godle elementy plastyczne nawiązują czy mogą nawiązywać do odległej przeszłości szlacheckiego rodu.
Oto cały herb szlachecki pasuje pięknie do nazwiska: Garkowski - z tym nazwiskiem, czyli z tą nazwą, herb owy harmonizuje wyśmienicie.
wtorek, 10 listopada 2026
(całość piosenki) Chaos w Konstytucyjnym Trybunale - Patryk Daniel Garkowski
Chaos w Konstytucyjnym Trybunale
Patryk Daniel Garkowski
W Konstytucyjnym Trybunale
trwa straszny chaos i zamieszanie.
Chaos, chaos i zamieszanie
w Konstytucyjnym Trybunale.
W Konstytucyjnym Trybunale
trwa straszny chaos i zamieszanie.
Chaos, chaos i zamieszanie
w Konstytucyjnym Trybunale.
Ta instytucja czeka na naprawę.
Teraz w niej panuje straszne zamieszanie.
Ta instytucja prosi o naprawę.
Teraz w niej panuje wstrętne zamieszanie.
(całość piosenki) Czemu niektórzy noszą noże?! Patryk Daniel Garkowski
środa, 14 października 2026
(całość wpisu dziennikowego) 14 października 2026 roku - Patryk Daniel Garkowski
14 października 2026 roku - Patryk Daniel Garkowski
Dnia 14 października 2026 roku ponownie wybrałem się do sosnowego lasu. Tym razem przyniosłem ze sobą materiały, żeby na miejscu, już w lesie, zrobić prowizoryczne, tymczasowe stoisko grzybowe, pomocowe, informacyjne.
Oto postanowiłem udzielać pomocy ludziom - poprzez udzielanie im wartościowych informacji na temat grzybów, zasobów leśnych, zasobów leśnego runa. Chociaż aż tak bardzo nie znam się na grzybach krajowych, to chciałem po prostu pomagać ludziom, zbieraczom grzybów. Jednocześnie przyniosłem ze sobą wagę, żeby kontrolować, ile grzybów zebrali poszczególni obywatele. Nie może być tak, że jeden, pojedynczy grzybiarz zbierze, pozyska, odetnie zbytnio wiele grzybków, ponieważ wówczas nie starczyłoby rzeczonych zasobów, dóbr leśnych dla innych ludzi. Postanowiłem, że gdyby ktoś zebrał zbyt wiele grzybów, za dużą ich ilość, to udzielę takiej personie natychmiast słownego upomnienia, taką osobę pouczę ja łagodnie.
Gdy już skonstruowałem, wykonałem prowizoryczne, ale solidne, tekturowe, różowe stoisko grzybowe, przez pewien czas rozkoszowałem się ciszą leśnego zbiorowiska. Bardzo lubię samotność.
W pewnym momencie przechodził blisko mnie jakiś chłopiec - w wieku około osiemnastu albo dziewiętnastu lat, który zebrał bardzo wiele, zanadto wiele grzybków. Był on ubrany w przylegające do ciała, czarne spodnie dresowe oraz w czarną kurtkę. Wyglądał mi na łotra, bandytę, kryminalistę. Trzymał on koszyk z wikliny. Z kolei nóż miał schowany i tej ostrej rzeczy nie widziałem wówczas.
- Stój, grzybiarzu! - krzyknąłem, a on usłyszał.
- O co chodzi? - zapytał eksploatator, niszczyciel leśnego runa.
Po upływie kilkunastu sekund ten młodzieniec stał już przy mnie, przy moim przepięknym stanowisku.
- Mój kochany, ja muszę teraz sprawdzić, czy nie pozyskałeś, czy nie zebrałeś zbyt dużej ilości grzybków! Proszę, ty zechciej mi odpowiedzieć, dlaczego zbierałeś w ogóle grzyby? Czy nie powinieneś ty być w kochanej szkółce? Czemu ty w ogóle zainicjowałeś proces grzybobrania?
- A chuj cię to, ty kurwo.
- Ajajaj, ale nie mów tak brzydko, najmilszy chłopczyku. Kulturalny chłopaczek nie używa takiego słownictwa. Kochany chłopiec musi zachowywać się poprawnie, prawidłowo, gdy przebywa w lesie, tak, tak.
- Rozjebać ci łeb?! - zagroził arogancki grzybiarz, który bezsprzecznie się wściekł przepotwornie.
- A ile masz lat, obywatelu?
- Osiemnaście lat mam, a co, ty głupia dziwko?
- Po prostu spytałem. A więc, mój kochany, proszę, połóż swe grzyby na tej oto wadze, którą przygotowałem. Ja odmierzę, czy nie zebrałeś ich za dużo. Rozumiesz? Nie może być tak, że dla innych ludzi grzybków nie starczy - taka sytuacja byłaby niedopuszczalna, prawda?
- Co ty nie powiesz... - kpił ze mnie młody kryminalista.
Oto chłopiec nie wykonał polecenia. Zamiast położyć na wadze swe zebrane leśne zasoby, on odłożył swój kosz, wyciągnął on nóż, po czym oznajmił groźnie, tonem nieznoszącym sprzeciwu:
- Kładź się na tym zasranym, żałosnym, ciotowatym stoisku plecami, inaczej cię zabiję moim nożem!
Oczywiście musiałem wykonać to początkowe, padłe polecenie. Byłem bardzo, ogromnie przerażony. W każdym momencie groziła mi śmierć z wykrwawienia!
W dzisiejszych czasach różni chłopacy noszą ze sobą noże, co jest okropne. Czemu niektórzy noszą noże?!
Delikatnie położyłem wagę na ziemi, tak aby nie uszkodziła się ona podczas dominacyjnej interakcji, po czym położyłem się na stoisku tak, że leżałem na nim plecami. Wyraziłem wtedy gotowość do przyklejenia, oklejenia mnie taśmą.
Musiałem wykonywać polecenia oprawcy, słuchać go. Zależało i zależy mi na przetrwaniu na tej planecie, jak najdłużej to tylko możliwe. Ale i tak w końcu, kiedyś nadejdzie mój kres... W końcu nadejdzie kres mojej egzystencji na planecie Ziemi...
Łotr natomiast schował swój nóż, a następnie wyciągnął klejącą, brązową taśmę i zaczął on mnie brutalnie, bez zachowania ani odrobiny delikatności, przyklejać do rzeczonego prowizorycznego stanowiska grzybowego, w taki sposób, że leżałem na tekturowym stole i nie mogłem się wkrótce, zaraz podnieść. Odczuwałem obawę, że całość się zaraz przewróci, zapadnie, a ja wraz z nią. Materiał, który chłopiec zastosował, był bardzo, straszliwie klejący. Arogancki chłopak obchodził się ze mną (czyli z jego ofiarą) bezbrzeżnie szorstko, bez zachowania ani odrobinki delikatności... On nie przejmował się, iż całość może się zapaść pod mym ciężarem.
Gdy już ten potwór przykleił mnie dokładnie do tymczasowego stoiska, tak że leżałem na nim plecami, przyklejony do chybotliwej tektury, to zaczął on mnie wyzywać i mnie opluwać obficie, gęstymi melami. Chłopaczek wyciągnął nóż i zaczął grozić mi, że mnie uśmierci tym przedmiotem niebawem, już wkrótce. Organizm płci męskiej nazywał mnie grzybem do zdeptania, robakiem, larwą, mumią, a także dżdżownicą. Groził, że zdepcze mnie jak purchawkę, że zmiażdży mi moją główkę, moją szyjkę swą obutą stopą.
Oprawca zdjął swojego jednego buta i przykładał mi go do nosa, tak abym wąchał i lizał tę ohydną rzecz osobistą. Następnie ten wielce niegodziwy, przeokropny człowiek wszedł mi na brzuszek i deptał mnie złośliwie. To była straszliwa męka.
Moje cierpienia fizyczne nie ustawały. Nie miały one, doprawdy, końca.
Potem musiałem wielbić stopy straszliwego oprawcy, wąchać jego skarpetki, lizać bose stopy młodzieńca. Trwało to bardzo długo.
Na koniec młody mężczyzna zdjął spodnie, majtki i nakazał mi ssać jego rozrodczy organ. Oto penisa musiałem ssać, a jądra (jajka chłopca) lizać. Prócz tego co jakiś czas łotr odwracał się i wypinał, podstawiał mi do twarzy swoją nad wyraz jędrną, kształtną, pozbawioną owłosienia pupę, tak że musiałem lizać i całować również jego ohydny, młody, spocony odbyt. Ach, to był koszmar! Dobrze jednak, że ten chłopaczek nie zechciał, nie odczuł potrzeby zrobienia akurat wtedy kupy... Bo co wtedy by było? Otóż zdefekowałby się prosto do mojej otwartej buzi - i musiałbym to wszystko zjeść jak pies.
Na koniec połknąłem posłusznie, niczym piesek, kundelek, jego wyemitowaną do wnętrza mojej buzi młodzieńczą, białą, bardzo obfitą spermę. Smak tej wydzieliny okazał się okropny! Prawie że zwymiotowałem od owej kleistej cieczy.
Uważam, że uwalnianie przez mężczyznę spermy to niszczące przyjemności, rozkosze marnotrawstwo. Kiedy w męskim rozrodczym układzie znajduje się dużo, wiele spermy, to mężczyzna może czerpać rozkosze całymi godzinami, natomiast zaraz po uwolnieniu nasienia wielkich, intensywnych rozkoszy już przeżywać nie można, tak od razu po wytrysku. Bardzo króciutka chwilka przyjemności nie jest tego warta, absolutnie. Ja w ogóle się nie masturbuję, dzięki czemu stale mogę odczuwać przyjemne napięcie, przyjemną seksualną żądzę - cały czas!
Po zakończeniu tych wszystkich obrzydliwych czynności młody i arogancki potwór uwolnił mnie od brązowej taśmy klejącej, pakowej, on odkleił mnie od stanowiska, zapewnił mi on swobodę, a następnie odszedł bez słowa.
Nigdy nie zapomnę tego okrutnego i podłego człowieka! Postanowiłem napisać o nim w mym kochanym dzienniczku, ażeby nigdy nie zapomnieć tego pozbawionego serca mężczyzny, jak również tego okropnego, koszmarnego dnia. Tutaj pragnę odnieść się do funkcji pamięciowej i wspomnieniowej wytworów, zapisów dziennikowych, a także pamiętnikowych.
Ach, ty łotrze podły, okrutny i bez serca!
Jak można być takim podłym człowiekiem?!
Czy ty nie masz sumienia, arogancki łotrze?!
Moje życie to są jedynie kłujące ciernie. Droga mej egzystencji okazuje się wypełniona strasznymi, niedoprowadzającymi do szczęścia, kłującymi cierniami. Praktycznie na każdym mym kroku napotykam jakiegoś młodego, podłego, okrutnego mężczyznę, bandytę, chłopczyka...













































