wtorek, 17 listopada 2026

17 listopada 2026 roku - Patryk Daniel Garkowski

 










17 listopada 2026 roku - Patryk Daniel Garkowski

  Niedawno rozpoczęła się emisja trzeciego sezonu arcyciekawego, widowiskowego, fantastycznego serialu pt.: "Władca Pierścieni: Pierścienie Władzy". Obejrzałem już, jak na razie, cztery odcinki trzeciego sezonu tego serialiku fantasy. Pragnę przedstawić tutaj moje refleksje, spostrzeżenia, przemyślenia, dotyczące tych odcinków serialu, już udostępnionych widzom, wyemitowanych. Szczególną uwagę w tym wpisie blogowym pragnę poświęcić dwóm postaciom: bohaterowi realistycznemu/prawdopodobnemu Theo, którego egzystencja podlega obecnie, w trzecim sezonie serialiku, nader dramatycznym przemianom, jak również pięknemu, walecznemu Celebornowi - postaci fantastycznej, mężowi  Galadrieli.   
  Oto akcja trzeciego sezonu rzeczonego serialu rozgrywa się, ma miejsce aż pięć lat po wydarzeniach ukazanych w drugim sezonie. Upływ czasu dostrzec można, gdy uwzględni się zarówno sytuację polityczną, militarną w przedstawionym świecie, jak i również zmiany w fizycznym wyglądzie bohaterów, w ich sposobach postępowania. Pięć lat to dla człowieka okres stosunkowo długi, a dla elfa, istoty długowiecznej, to zapewne zaledwie króciutka, niewielka chwilka egzystencjalna. Zresztą w trzecim sezonie podjęto tę problematykę, ponieważ ukazano odmienne doświadczanie upływu czasu przez przedstawicieli różnych gatunków czy też ras Śródziemia.
  Oto możemy zaobserwować, jak zwiększa się militarna potęga Saurona i jego krainy Mordoru. Jego siły, składające się zarówno z orków, jak i poddanych mu ludzi, działają aktywnie, są posłuszne okrutnemu władcy Sauronowi. Wojska tego pozbawionego serca i empatii przywódcy dokonują kolejnych podbojów i niszczą istniejący porządek, budzą przerażenie wśród ludności, przynoszą śmierć, cierpienie, zniewolenie. Nasilenie, zintensyfikowanie brutalności w trzecim sezonie serialu jest dla mnie szczególnie widoczne. Oto śmierć jest w trzecim sezonie zjawiskiem częstym, wszechobecnym, towarzyszącym zarówno walczącym wojownikom, jak i zwyczajnym ludziom, zwykłym, bezbronnym istotom. 
  Warto pamiętać, że Sauron jeszcze nie wykuł Jedynego Pierścienia, który ma mu zapewnić dominację, władzę nad pozostałymi tak zwanymi Pierścieniami Władzy. Obserwujemy zatem pewien etap dochodzenia do wielkiej potęgi w przypadku Saurona. Zło rozprzestrzeniające się w świecie przedstawionym - w Śródziemiu - nie osiągnęło jeszcze swej ostatecznej, zamierzonej przez Saurona postaci. Wyrobiony, wykonany przez Saurona pierścień okazał się niewypałem, ponieważ kiedy pewien ork musiał ten pierścień założyć, to ów poddany spalił się, uległ spopieleniu.
  Jedną z najbardziej interesujących dla mnie, a jednocześnie najbardziej tragicznych postaci serialu okazuje się Theo - chłopiec, młodzieniec znany widzom z poprzednich sezonów. Obecnie, w sezonie trzecim, jest on wyraźnie starszy, to młody mężczyzna. Ma on długie, niefajne włosy. Jest dojrzalszy biologicznie i bardziej męski, ale równocześnie kolosalnie zbrzydł. Nie jest już tak przystojny jak niegdyś, dawniej - w sezonie pierwszym i drugim. Oto wraz z upływem pięciu lat zaszły w jego organizmie naturalne zmiany rozwojowe, związane z przechodzeniem ku dorosłości. Pragnę zauważyć, że zmieniła się diametralnie jego aparycja, zmienił się wielce jego wygląd buzi. Theo nie wygląda już na tak przystojną personę, tak ładnie, jak w dwóch poprzednich sezonach. Jego twarz utraciła swój dawniejszy, chłopięcy wdzięk, stała się brzydsza. Przeobrażeniu jego fizjonomii twarzy towarzyszy również głęboka przemiana życiowego położenia młodzieńca, jego osobowości. 
  Początkowo Theo pracuje jako robotnik, przy wyrębie drzew, w Pelargirze - kolonii znajdującej się pod kontrolą, pod władzą ekspansywnego Númenoru. Warunki życia oraz wykonywania prac (związanych z pozyskiwaniem drewna) nie są tam dobre, godne ani przyjemne. Bardzo niepokojąco przedstawia się sytuacja ludzi zatrudnionych przy wyrębie drzew, a Theo należy właśnie do tej grupy ludzi. Oto robotnicy, którzy nie wykonują swych obowiązków właściwie, dostatecznie szybko, poddawani są fizycznemu karaniu. Otrzymują oni cięgi w plecy, a zatem bolesne uderzenia w te części ciała. Takie postępowanie stanowi przykład okrutnego traktowania ludności pracującej, robotniczej. Zamiast spawiedliwego, godnego traktowania robotników, zamiast zapewniania godziwych, właściwych warunków pracy i bytowania, stosowana jest okrutna przemoc wobec tych biednych ludzi. Ciało ludzkie staje się przedmiotem, celem karzących oddziaływań; w kolonii tej wymusza się posłuszeństwo, wydajność i dyscyplinę poprzez stosowanie bolesnych uderzeń - fizycznych kar.
  Oto młody mężczyzna Theo funkcjonuje w rzeczywistości, w której ciężka praca fizyczna, podporządkowanie i przemoc splatają, łączą się ze sobą. Nic dziwnego, że tak bardzo chce on odmienić swe życie, swój los i wraz z grupką ludzi decyduje się udać do mrocznego Mordoru, bezpośrednio do Saurona - kuszącego wręczaniem ludziom magicznej biżuterii - tytułowych Pierścieni Władzy, które zniewalają umysły ich nosicieli. Theo pragnie wyrwać się ze swego niezadowalającego go położenia, chce on polepszyć swój los, swą marną egzystencję. Theo, doświadczający ucisku, złego traktowania, zwrócił się jednak o pomoc do jeszcze potężniejszego ciemiężyciela - do Saurona rządzącego Mordorem. Mroczny władca nie liczy się wcale ze swoimi poddanymi, nie liczy się z życiem poszczególnych orków. 
  Przedstawiono, zademonstrowano w tym sezonie serialu okoliczności przybycia Thea do Mordoru. Najpierw młodzieniec podnosi z ziemi list, będący wezwaniem do przybycia na ziemie Saurona. Wezwanie to nie jest przeznaczone dla niego, nie jest skierowane do prostego robotnika, toteż Theo nie posiada żadnego upoważnienia, aby na jego podstawie uczestniczyć w planowanym spotkaniu. Mimo to Theo postanawia wykorzystać nadarzającą się sposobność, okazję - on wraz z grupką innych prostych ludzi udaje się do Saurona, do Mordoru. 
  Theo nie udaje się do Mordoru samotnie, towarzyszy mu niewielka grupa prostych ludzi, pragnących poprawy swojego położenia, losu. W zamian za owe, tytułowe, pierścienie przybysze gotowi są wzniecić bunt przeciwko dominacji Númenoru. Można oznajmić, że proponują oni Sauronowi swoistą transakcję polityczną: otrzymanie Pierścieni Władzy, nadprzyrodzonej, wielkiej mocy w zamian za podjęcie działań destabilizujących istniejący porządek ludzkiej władzy. Jednakże Sauron nie zamierza obdarować wszystkich przybyłych prostych ludzi. On postanawia, że tylko jeden z ubiegających się o pierścień przybyszy otrzyma upragniony, pożądany, magiczny przedmiot, dar, a będzie nim zwycięzca śmiertelnego pojedynku. Tam, na miejscu, Theo musi pojedynkować się, walczyć na śmierć i życie ze swymi towarzyszami podróży. Zgodnie z wolą Saurona tylko jedna osoba ma otrzymać magiczny pierścień, zmieniający jego nosiciela/powiernika w sługę, w niewolnika. Ludzie muszą zatem walczyć między sobą na śmierć i życie. Ostatecznie Sauron pomaga Theo - zabija, przebija bronią jego konkurenta. Dlatego Sauron zdecydował się zaingerować w tym pojedynku - uratował on Thea, ponieważ dostrzegł na ręce przegrywającego właśnie młodzieńca znak po magicznym artefakcie. Zaintrygowało to bardzo dążącego do stworzenia Jedynego Pierścienia przywódcę.
  Jest to sytuacja moralnie odrażająca. Pragnący odmienić własny los człowiek zostaje postawiony przed koniecznością zabijania innych ludzi, którzy przecież także przybyli do Mordoru z nadzieją na poprawę własnej egzystencji. Pozbawiony serca i dobroci, okrutny, niegodziwy Sauron doprowadza do sytuacji, w której nieszczęśnicy stają się swoimi wzajemnymi wrogami. 
  Sauron wymusza również od posłańców z Rhûn, by walczyli oni pomiędzy sobą - oto finalnie, w konfrontacji, wygrywa człowiek o imieniu Khamûl. Staje się po założeniu magicznego pierścienia zarówno pozbawiony szpetoty, ran, klątwy nałożonej przez Czarodzieja, długowieczny, silny, potężny, jak i również staje się on po prostu niewolnikiem Saurona - natychmiast po założeniu pierścienia już musi mu służyć, wykonywać jego polecenia, rozkazy wszelkie. 
  To samo dotyczy Thea - on także po założeniu pierścienia staje się niewolnikiem Saurona i przeistacza się w tak zwanego Nazgnagôla (czyli w sługę Saurona, sługę Pierścienia Władzy, który jeszcze nie jest upiorem zwanym Nazgûlem). Od razu po założeniu poszczególnych pierścieni ich ludzcy nosiciele zachowują swoje wspomnienia, osobowości, ale muszą wykonywać wszystkie polecenia Saurona, muszą być posłuszni jego woli. Mogą mieć jeszcze wewnętrzne rozterki i nie są jeszcze straszliwymi upiorami. Cechują się ludzką aparycją, fizjonomią. A zatem to jeszcze nie upiory w chwilę po założeniu pierścieni.    
  Ostatecznie Theo otrzymuje, przyjmuje Pierścień Władzy (to oczywiście przedmiot fantastyczny/nieprawdopodobny/nierealistyczny w tym przedstawionym, ciekawym, rozbudowanym wielce świecie). Lecz oto upragniony przedmiot nie przynosi mu prawdziwego wyzwolenia, szczęścia. Przeciwnie, ta magiczna biżuteria staje się narzędziem zniewolenia, uzależnienia, podporządkowania woli. Już Theo musi służyć Sauronowi, kiedy nosi na dłoni zapewniający nadnaturalne właściwości posiadaczowi pierścień. 
  W trzecim sezonie przedstawione zostają początki przemieniania obdarzonych magicznymi Pierścieniami Władzy ludzi w istoty określane mianem Nazgnagôli. Są to sługi Saurona, sługi pierścieni. Otrzymane, założone magiczne te przedmioty wywierają na ich nosicieli potężny wpływ magiczny, eliminują czy znacząco ograniczają wolną wolę, samodzielność, pozwalają Sauronowi sprawować nad ludzkimi istotami kontrolę. 
  Theo pragnął wolności, niezależności, poprawienia własnej sytuacji, tymczasem w wyniku przyjęcia pierścienia stał się on niewolnikiem nowego, przerażającego pana - bezlitosnego Saurona. Chłopak chciał poprawy swego życia, pragnął przeciwstawić się dominacji Númenoru, wyzyskowi ze strony tej metropolii wyspowej, lecz znalazł się pod wpływem nowego władcy, którego zamierzenia okazują się nad wyraz złowrogie.
  Jednym z najbardziej tragicznych następstw owej przemiany Thea okazuje się śmierć elfa Arondira - Sauron nakazuje temu bohaterowi, by zabił elfa, a Theo musi słuchać swojego władcy - zatem on zabija Arondira. A przecież Arondir był znajomym Thea, był postacią ważną w życiu młodzieńca. Nie był dla Thea przypadkowym, obcym elfim wojownikiem. Pomiędzy tymi bohaterami powstała pewna więź. W poprzednich sezonach łączyły ich określone stosunki społeczne, wspólne przeżycia, doświadczenia, rozwinęła się pomiędzy tymi bohaterami emocjonalna więź. Oto Arondir pozostawał związany emocjonalnie z matką młodzieńca. I oto elf ten zostaje zabity przez Thea, działającego pod wpływem potężnej mocy pierścienia - musi on bez sprzeciwów słuchać Saurona. Jest to zdarzenie ogromnie przykre, szokujące, przejmujące. Oto Theo, dotychczas kojarzony z chłopięcym dojrzewaniem, z poszukiwaniem własnej drogi życiowej, z rozwijaniem się, z rozmaitymi trudnościami osobistymi, staje się zabójcą, wojownikiem posłusznym Sauronowi, sprawcą śmierci istoty, która nie była mu obojętna.
  Oto Theo okazuje się bohaterem serialu, który stał się ofiarą mechanizmu zniewolenia. Zabija, wyrządza innym krzywdę, albowiem wypełnia po prostu rozkazy Saurona. Nosi on pierścień, który go zniewala. Jest zatem powiernikiem straszliwego pierścienia.
  Theo pragnie poprawić swój los, uwolnić się od podporządkowania społecznego, ale wybiera drogę prowadzącą ku jeszcze straszniejszemu zniewoleniu. 
  Sauron wykorzystuje ludzkie niezadowolenie, cierpienia oraz nadzieje do realizowania własnych, zwłowrogich celów. Pierścienie, które miały przynieść obdarowanym potęgę, korzyści, okazują się jedynie środkami sprawowania nad nimi kontroli totalnej.  
  Ludzie, otrzymawszy od Saurona magiczne pierścienie, zyskują niezwykłe własciwości, jakich nie posiadali wcześniej. Po raz pierwszy założywszy te artefakty magiczne, zaczynają podlegać procesowi przeobrażania, obejmującego zarówno ich ciała, jak i psychikę, wolę, sposób postrzegania otaczającej rzeczywistości, a także stosunek do Saurona. Ludzie, który dopiero co założyli te zniewalające ich pierścienie, nadal posiadają swoje ludzkie ciała, zachowują własne wspomnienia, osobowości i przynajmniej pewien zakres wolnej woli oraz samodzielności w podejmowaniu decyzji, kiedy nie są skrępowani bezpośrednimi rozkazami Saurona. Otrzymane, noszone pierścienie wiążą ich egzystencje z Sauronem. Czarodziejskie pierścienie są w możności zapewniać ich posiadaczom, nosicielom chociażby niezwykłą, nadnaturalną siłę. Zapewniają te pierścienie wieczne życie i eliminują procesy starzenia. Wśród zwyczajnych ludzi, podatnych na starzenie się, na degradację biologiczną, nieuchronność śmierci, na choroby i cierpienia takie właściwości pierścieni mogą wzbudzać ogromne zainteresowanie. A Sauron to perfidnie, podle wykorzystuje. 
  Przecież człowiek, który ma organizm słaby, schorowany czy okaleczony albo dotknięty klątwą oszpecającą całe ciało, może pragnąć zdrowia i sił, witalności, regeneracji. Zaś człowiek pozbawiony politycznego znaczenia może łaknąć potęgi, marzyć o niej. Człowiek obawiający się śmierci może naturalnie pragnąć przedłużenia swojego żywota poza zwyczajne, typowe granice tyczące się ludzkiej egzystencji. Oto Sauron doskonale wykorzystuje owe pragnienia, obiecuje ludziom możliwości, właściwości oraz zdolności, których dotychczas nie posiadali. Demonstruje, przedstawia pierścienie jako bezcenne dary, podczas gdy w istocie stanowią one złowrogie narzędzia służące realizacji jego własnych, egoistycznych zamierzeń. Sauron nie dba o innych ludzi, o inne istoty humanoidalne, w tym nie dba, nie troszczy się o swoich poddanych orków.
  Khamûl to jeden z ludzi, który otrzymuje pierścień od Saurona. Posiadał on ciało dotknięte straszliwą klątwą, oszpecone. Klątwę zaś rzucił na niego i jego przodków  Czarodziej. To przekleństwo obciążało późniejsze pokolenia, pozostawiając na ciałach tych ludzi szpecące rany, pęcherze. Dlatego nosili oni maski na twarzach i szczelnie okrywali swoje ciała. Khamûl miał choćby ręce o wyglądzie nader odrażającym, nieprzyjemnym. Widoczne uszkodzenia jego skóry nadawały jego ciału wygląd istoty ciężko dotkniętej cierpieniem. Lecz kiedy mężczyzna zakłada magiczny pierścień na palec, to od razu, natychmiast rozpoczyna się uzdrowienie, rewitalizacja, gwałtowna przemiana tego człowieka, związana jednakowoż z boleściami, z cierpieniem. Widoczne wcześniej uszkodzenia skóry zaczynają ustępować, znikają, ciało nagle posiada normalny, zdrowy wygląd, choćby ręce są normalne i nieoszpecone, także twarz jest normalna i nieoszpecona ranami, pęcherzami. Oto człowiek dotknięty odrażającymi wytworami skórnymi, którego na przykład ręce, twarz nosiły ślady działania klątwy, staje się nagle mężczyzną o zdrowym wyglądzie ciała, o zdrowej, nieoszpeconej twarzy i o zdrowych, nieoszpeconych dłoniach. Dokonuje się natychmiastowo odnowienie jego cielesnej powłoki. Dawne wytwory skórne, będące oznakami klątwy, znikają pod wpływem magicznego przedmiotu, czyli pierścienia. Warto jednak pamiętać, że przemiana tego mężczyzny nie następuje w sposób całkowicie bezbolesny. Khamûl doświadcza cierpienia. Magiczna moc pierścienia przeniknęła całą jego egzystencję, oddziaływała na jego ciało, przekształciła wielce jego istnienie. 
  Nazgnagôle należą do dwóch sfer rzeczywistości jednocześnie: do świata materialnego, dostępnego zwyczajnym istotom oraz do nadnaturalnego wymiaru istnienia. I ludzki organizm, ciało nosiciela pierścienia musi przystosować się do funkcjonowania w tych dwóch światach, sferach. 
  Zdumiewająca jest również obietnica niekończącego się, wiecznego życia. Oto człowiek, który wcześniej musiał liczyć się z własną śmiertelnością, otrzymuje perspektywę istnienia trwającego wiecznie, a przynajmniej znacznie dłużej, aniżeli pozwalają na to naturalne właściwości ludzkiego organizmu. To z pewnością kuszące. Nie dziwi wcale, że różni ludzie tak pragnęli, tak pragną tych pierścieni. Ale czy nieśmiertelność, za którą trzeba zapłacić utratą wolności i wolnej woli rzeczywiście jest dobrym, pięknym darem? To co zewnętrznie wygląda na dobrodziejstwo, dobro, stanowi jedynie element zniewolenia istoty ludzkiej pierścień noszącej, posiadającej. 
  Zważyć trzeba - przedstawiona przemiana Khamûla nie oznacza, iż każdy człowiek, który otrzymał i nosi Pierścień Władzy, musi stać się fizycznie piękniejszy. Uzdrawiający skutek obserwujemy wyraźnie właśnie w jego konkretnym przypadku, ponieważ artefakt uwalnia tego człowieka od następstw klątwy magicznej, rzuconego przekleństwa. W przypadku innych obdarowanych ludzi otrzymana moc może ujawniać się w odmienny sposób, na przykład pierścień może zapewniać moc oddziaływania na innych ludzi, zapewniać moc wpływania na innych słownie, ustnie. Odziany w ciemny pancerz jeden z ludzkich nosicieli pierścieni, kiedy walczy z Galadrielą, to pokazuje ogromną siłę fizyczną, ogromne, niezwykłe zdolności bojowe, nadludzkie umiejętności w walce. To groźny wojownik, którego samo opancerzenie może wzbudzać ogromne, kolosalne przerażenie. 
  Nie można zapominać, iż ludzie noszący te zniewalające ich pierścienie, nadal mają swoje wspomnienia, swoje osobowości, nadal mogą doświadczać wewnętrznych rozterek, obaw, emocji. Nie są oni całkowicie bezwolnymi narzędziami, jednakże bezpośrednio wyrażone rozkazy Saurona muszą po prostu wykonywać, spełniać, urzeczywistniać. Nie od razu są to upiory. To świadczy o tym, że przemiany ludzkich nosicieli pierścieni to w istocie procesy rozłożone w czasie. To nie są od razu po założenu pierścieni upiory. Nadal mają ci nosiciele, posiadacze, powiernicy pierścieni ludzkie twarze i ludzkie sposoby zachowywania się, przeżywają właściwe dla ludzi emocje i jak ludzie oni reagują. Najpewniej stopniowo, w czasie będą tracili oni swe ludzkie cechy czy raczej resztki swych ludzkich cech.  
  Oto Pierścienie Władzy jawią się zatem jako przedmioty, artefakty o dwoistej naturze - zarazem są złe, złowrogie, zniewalające, wymuszają posłuszeństwo wobec Saurona, jak i równocześnie wywierają dobroczynne działanie, zapewniają życie wieczne, siłę, witalność. Chociaż mogą uleczyć oszpecone, zniszczone ciało i zapewnić potężną siłę fizyczną, bojową, chociaż mogą przedłużać w nieskończoność życie nosicieli, to nie gwarantują ani prawdziwej wolności, ani moralnego dobra, ani wewnętrznego spokoju. Odbierają wolność, przez te pierścienie noszące je persony stają się niewolnikami Saurona i muszą go słuchać cały czas. Ludzie, którzy otrzymali od Saurona pierścienie i zaczęli je nosić, choć uzyskali nadnaturalną potęgę, moc, niezwykłe właściwości cielesne, to utracili to, co ogromnie cenne - własną wolę, niezależność, możliwość samodzielnego decydowania o sobie.   
  Historia Thea pokazuje, unaocznia, iż pragnienie odmiany, poprawienia własnego życia, losu może doprowadzić młodego człowieka do czynów, których następstwa okażą się straszliwe i nieodwracalne.         
  Inną istotną w trzecim sezonie postacią, której pragnę poświęcić niemało uwagi w tym wpisie blogowym, jest Celeborn - elf, mężczyzna będący małżonkiem Galadrieli. Oto w trzecim sezonie możemy wreszcie bliżej poznać tego przystojnego bohatera, którego nieobecność w dwóch poprzednich sezonach mogła dziwić, dawać się we znaki, budzić u widzów ciekawość, zaintrygowanie. Galadriela - żona owego elfa - to jedna z najważniejszych postaci w serialu, a jej egzystencja nie sprowadza się przecież tylko i wyłącznie do prowadzenia walk, do wykonywania niebezpiecznych misji. Choć to elfka odważna, wojownicza, to także, również i cierpiąca na samotność bohaterka, miłości pragnąca kobieta z krwi i kości. Posiada ona osobistą historię uczuciową, wspomnienia, pragnienia. Utraciła zarówno brata swojego, jak i męża. 
  W trzecim sezonie okazuje się jednak, że Celeborn żyje i jest trzymany w lochach, w strasznych, nieludzkich warunkach, mianowicie w twierdzy orków usytuowanej na północy. Kiedyś Galadriela pokochała Celeborna; tych dwojga połączyła miłość. W trzecim sezonie dowiadujemy się, w jakich okolicznościach doszło do poznania Galadrieli i Celeborna. Widz otrzymuje możliwość spojrzenia na ich wzajemną, rozwijającą się relację, na ich stosunki. Przywołanie sceny dotyczącej ich poznania się, pierwszego spotkania - to retrospekcja - czyli odniesienie się do przeszłości, do fabuły, do wspomnienia czy większej ilości wspomnień. 
  Z kolei teraźniejszość tych dwojga naznaczona jest straszną wojną, cierpieniem i samotnością, nieustanną działalnością złowrogiego Saurona.
  Celeborn to nie tylko mąż elfki Galadrieli, ale to również odrębna osoba, posiadająca własne doświadczenia, własny charakter, własne emocje i własną życiową historię. Dobrze, że piękny, bardzo bogaty w szczegóły serialik tę postać w ogóle ukazał, wyeksponował. Dowiadujemy się w trzecim sezonie, jakie jest dramatyczne, ciężkie położenie tego bohatera płci męskiej, elfa. Oto ten mężczyzna, przez długi czas uznawany przez Galadrielę za utraconego na zawsze, zostaje odnaleziony w niezwykle nieprzyjaznym dla elfów miejscu, w orkowej twierdzy, gdzie przez długi czas doświadczał niewoli. Jest on więziony przez orków, brutalnie traktowany. Celeborn przebywa w lochu, ale zostaje z nich uwolniony.   
  Wieloletnie pozbawienie wolności stanowi doświadczenie nader ciężkie, wyniszczające, pozbawiające jednostkę możliwości decydowania o własnej egzystencji. Niewola oznacza przecież ograniczenie swobody przemieszczania się, narzucanie warunków bytowych, oddzielenie od bliskich i zerwanie codziennych społecznych więzi. Celeborn, pomimo przynależności gatunkowej (to wszakże długowieczny, dostojny, mądry, inteligentny elf), nie jest istotą niezdolną do cierpienia. Jego elfia natura nie sprawia przecież, że więzienie, rozłąka czy osamotnienie tracą znaczenie. Warto rozważyć, jak takie doświadczenia mogły wpłynąć na jego psychikę, na jego charakter. Czy mężczyzna pozostaje taki sam jak przed uwięzieniem, przed rozłąką z Galadrielą? Czy przeżyte cierpienia zmieniły jego stosunek do otaczającego świata? Czy powrót do ukochanej kobiety, ponowna z nią relacja - czy to może przynieść elfowi poczucie bezpieczeństwa, szczęścia, stabilizacji? Może następne odcinki te wszystkie materie, kwestie wyjaśnią dogłębnie.
  Czekam na następne odcinki tego pięknego serialiku z niecierpliwością! 
  Elfi małżonkowie (czyli Galadriela i Celeborn) ponownie znajdują się blisko siebie po bardzo długiej, bolesnej rozłące... Ich ponowne spotkanie następuje jednak w warunkach, okolicznościach dalekich od spokoju, ciepła społecznego, w warunkach, okolicznościach dalekich od stanu bezpieczeństwa. Nie mogą oni po prostu rozpocząć beztroskiego wspólnego życia, ponieważ wokół nich nadal rozciąga się przestrzeń opanowana przez groźne, niepzyjacielskie siły. Grozi im śmierć. Znajdują się w twierdzy wroga. Czyha na nich bezlitosny Sauron, orkami rządzący twardą ręką. 
  W mojej ocenie wprowadzenie wątku dotyczącego Celeborna wzbogaca serialik. Ten wątek przesycony uczuciowością, romantyzmem postrzegam jako bardzo wartościowy. Dzięki obecności tego wątku, postać Galadrieli ma możliwość ujawnienia nowych aspektów osobowości, elementów. Zaś sam Celeborn może stać się ważnym bohaterem w serialu nie tylko z uwagi na swój związek małżeński.
  Celeborn wnosi do serialu ciekawą problematykę. Oto jego pojawienie się pozwala ukazać Galadrielę nie tylko jako waleczną przedstawicielkę elfickiej rasy/efickiego gatunku, ale także jako kobietę kochającą, tęskniącą, doświadczającą samotności, rozłąki, wzruszeń. Losy tych małżonków sygnalizują, że nawet pośród wojen, podbojów oraz okrucieństw istnieją uczucia, wspomnienia, a także społeczne więzi.
  Ciekawym bohaterem trzeciego sezonu okazuje się również ork Marnûkh, który sprzymierzył się z elfami, z Galadrielą i zdradził swój gatunek - orków, zdradził on Saurona. Oto stworzenie humanoidalne kojarzone przede wszystkim z brutalnością, prymitywnością, obrzydliwością, bezwzględnością, służbą zwłowrogiej potędze ujawnia zupełnie inne właściwości swojej natury. Podczas wędrówki wraz z Galadrielą i Arondirem ork Marnûkh tworzy i recytuje, oznajmia swoim dwóm towarzyszom krótki wiersz, tren o poległym orku. To pokazuje, że orkowie potrafią być wrażliwi i że potrafią tworzyć sztukę. Ork ułożył króciutki wierszyk poświęcony zmarłemu towarzyszowi, druhowi, jego śmierć nie stanowiła dla niego obojętnego faktu. Oto ów akt poetyckiej twórczości to sposób wyrażenia uczuć, sposób na zachowanie pamięci o zmarłym, sposób na nadanie szczególnego znaczenia doświadczeniu straty. Orkowie też przeżywać mogą czyjąś śmierć. Dzięki wprowadzeniu, dzięki psychicznej konstrukcji tej postaci w serialu przełamano stereotypowe wyobrażenie orka - jako istoty pozbawionej ludzkich emocji, pozbawionej zdolności głębszego przeżywania emocji, wrażliwości czy pozbawionej subtelności. Dzięki swojej poetyckiej wypowiedzi ork wyraził swój stan uczuciowy. Czyż krótki wiersz/tren poświęcony poległemu towarzyszowi z tego samego gatunku nie dowodzi, iż również przedstawiciel orkowego gatunku/orkowej rasy może odczuwać smutek, stratę, cierpienie? Czyż nie stanowi wystarczającego dowodu na to, iż nawet w środowisku przepełnionym brutalnością mogą występować właściwe dla ludzi emocje, uczucia, doznania, że może być w takim środowisku, kręgu społecznym tworzona artystyczna twórczość? 
  W trzecim sezonie możemy także przyjrzeć się początkom osady elfów zwanej Rivendell. Oto widzimy początki tej elfickiej osady. To odmienna jednostka osadnicza, to odmienne środowisko osadnicze w porównaniu z podziemnym miastem krasnoludów Khazad-dûm, które kiedyś opisałem. Przede wszystkim Rivendell nie znajduje się pod ziemią - to jedna z najbardziej oczywistych, rzucających się w oczy różnic pomiędzy tymi dwoma osadniczymi jednostkami. Ponadto w elfiej osadzie dominującym, istotnym materiałem budulcowym okazuje się drewno. A przecież w podziemnym mieście krasnoludów bardzo istotne były wydrążone w skałach groty, hale, kamienne materiały, skały. Podziemne miasto krasnoludów jest o wiele bardziej monumentalne od niedawno założonej, wspaniale oświetlanej przez naturalne światło dnia, przez słońce elfickiej osady, usytuowanej w malowniczym, pięknym otoczeniu przyrody.
  Inną jeszcze ciekawą materią, poruszoną na początku trzeciego sezonu serialu, jest upływ czasu w rodzinie krasnoluda Durina i jego małżonki krasnoludki Disy. Oto ich dzieci (potomstwo królewskiej pary) są już znacznie starsze niż w poprzednim sezonie. One urosły, rozwinęły się fizycznie, przeszły przez kolejne etapy dziecięcego dojrzewania. Postęp ich wieku wywołuje swego rodzaju zaskoczenie u Elronda, który przecież jako elf inaczej doświadcza naturalne upływanie lat. Durin oznajmia Elrondowi interesującą myśl o tym, że dla elfów oraz gór czas zdaje się wlec, podczas gdy wszystkim pozostałym ucieka. W owej pięknej wypowiedzi dostrzec można refleksję egzystencjalną, odnoszącą się do przemijania. 
  Oto góry pozostają w krajobrazie przez bardzo, bezbrzeżnie, ogromnie długi czas, podlegają one przemianom powolnym, geologicznym, całkowicie, zupełnie niedostrzegalnym podczas pojedynczego ludzkiego żywota. Elfy mogą istnieć przez niezwykle długi czas, przez bezbrzeżnie długie okresy egzystować mogą (ale choć nie starzeją się one, to mogą umierać na skutek obrażeń, morderstw, wojen). Z kolei dla ludzi, jak i dla krasnoludów już kilka lat to może być czas, okres bardzo długi. Dla tych dwóch gatunków czy ras kilkanaście bądź kilkadziesiąt lat potrafi stanowić istotną część całego żywota, calutkiej egzystencji. Zdziwienie Elronda dorastaniem dzieci Durina i Disy ukazuje odmienność perspektyw czasowych, właściwych poszczególnym gatunkom czy rasom Śródziemia.
  Zauważyłem oprócz tego, że w trzecim sezonie, w obejrzanych przeze mnie czterech odcinkach, w ogóle nie ma poruszanego wątku Harfootów (hobbitów). Twórcy serialu zrezygnowali z tego wątku zupełnie. Jest to istotna różnica w porównaniu z dwoma wcześniejszymi sezonami, w jakich to przygody przedstawicieli owej rasy stanowiły ważny serialiczny składnik, istotną część akcji.
  Jednocześnie zauważyłem, że w trzecim sezonie występuje, moim zdaniem, chyba nieco więcej elementów zabawnych, humorystycznych, komediowych niż w dwóch poprzednich sezonach. W trzecim sezonie mamy do czynienia z osobliwym kontrastem - otóż w trzecim sezonie serialu zestawiono elementy zabawne, komediowe z elementami okrutnymi, z motywem okrucieństwa oraz z motywem śmierci. Tragiczne wydarzenia, przejmujące widza, wzbudzające smutek, przerażenie, zdarzenia makabryczne, okrutne łączą się w trzecim sezonie serialu z sytuacjami zabawnymi, łagodzącymi napięcie, dramatyczny nastrój. Lecz takie kontrastowanie, zestawianie ze sobą nawzajem tragedii i komizmu może zapewniać widzom odpoczynek psychiczny, uwolnienie od nieustającego napięcia i przeżywania emocjonalnego poszczególnych wydarzeń. 
  Pragnę też zwrócić uwagę na język wypowiedzi u poszczególnych bohaterów, w tym u elfów. Określone ich wypowiedzi zawierają archaizmy, zauważyłem to. Nierzadko wypowiedzi poszczególnych postaci, choćby elfów czy krasnoludów, odbiegają od współczesnej mowy, od dzisiejszego porozumiewania się - w świecie rzeczywistym, naszym. Obecność takich środków językowych, toteż archaizmów, jak i konstrukcji archaizmowych kreuje atmosferę w fantastycznym świecie przedstawionym. Archaizowanie wypowiedzi łączy się tutaj z nieprawdopodobnością, z brakiem realizmu elementów przedstawionego świata. Stosowanie archaizmów w trzecim sezonie to zabieg artystycznie, językowo uzasadniony.
  Choć Śródziemie w trzecim sezonie to przestrzeń zła, konfliktów, okrucieństwa, podbojów, niegodziwości, to równocześnie jest to miejsce, w którym nadal obecne są przyjaźń, miłość, pamięć i nadzieja na lepszą przyszłość...
  Cztery pierwsze odcinki owego serialu zaintrygowały mnie, zainspirowały do przemyśleń. 
  Z niecierpliwością czekam na dalsze odcinki serialu, których jeszcze, w tej chwili, nie mogę obejrzeć, ponieważ ich nie udostępniono.








środa, 11 listopada 2026

Charakterystyka herbu szlacheckiego Garko - Patryk Daniel Garkowski

 



Charakterystyka herbu szlacheckiego Garko - Patryk Daniel Garkowski

Herb szlachecki Garko składa się z dwóch elementów składowych:

1) z tarczy - obramowanej złotem i mającej jedno, pojedyncze pole o purpurowej/fioletowej tynkturze (barwie),

2) z korony - złotej i wysadzanej zielonymi kamieniami szlachetnymi.

Oto w purpurowym polu znajduje się sześć brzuchatych, dwuusznych, pozbawionych pokryw naczyń kuchennych/konsumpcyjnych, złotych/wykonanych ze złota, wysadzanych zielonymi, oszlifowanymi kamieniami szlachetnymi - szmaragdami; oto każde z tych naczyń zawiera w sobie po sześć zielonych szmaragdów. Reprezentacyjne, bogato zdobione obiekty, przedmioty są z wyglądu identyczne, takie same względem siebie. U góry, do tarczy posiadającej jedno, pojedyncze, purpurowe pole, przylega złota korona otwarta, z heraldycznymi motywami liliowymi, ozdobiona zielonymi szmaragdami o różnych kształtach. Dwa centralnie usytuowane w koronie szmaragdy wyznaczają pionową oś symetrii w całym szlacheckim herbie rodu Garko.   

Oto w skład zwężającej się ku dołowi tarczy obwiedzionej/obramowanej złotem wchodzi jedno, pojedyncze pole - o barwie purpurowej/fioletowej. W tarczy tynkturą zatem okazuje się purpura.

W polu owym znajduje się sześć złotych naczyń dwuusznych - garnków/garnców albo czar, które zachwycają, które ozdobiono zielonymi szmaragdami (dopracowanymi, starannie obrobionymi elementami jubilerskimi). Naczynia owe ułożono w następującym układzie przestrzennym (zaczynając od góry): 1 - 2 - 2 - 1. 

Oto złote garnki bądź brzuchate czary zostały rozmieszczone symetrycznie - pomiędzy nimi można poprowadzić dwie osie symetrii - jedną oś pionową i jedną oś poziomą. To zatem kompozycja symetryczna. Układ naczyniowy okazuje się rytmiczny - jedno naczynie bowiem (godło) pojawia się sześciokrotnie. Przedstawione w herbie garnki/garnce albo czary nie łączą się ze sobą uchwytami.  Uchwyty tych reprezentacyjnych, drogocennych i przepięknych naczyń okazują się łukowato wygięte. Każde ukazane, przedstawione pojedyncze naczynie, wykonane ze szczerego złota, zostało ozdobione sześcioma zielonymi, drogocennymi szmaragdami o kształtach sześciokątów. Nie są to zwyczajne, pospolite naczynia o funkcji użytkowej/praktycznej. O ich funkcjach: ozdobnej, estetycznej i reprezentacyjnej świadczy wszakże zastosowany materiał, czyli złoto. Brzuchate, złote obiekty, przedmioty, pozbawione górnych pokryw, zawierają w sobie części dolne, stykające się z podłożem, toteż tak zwane stopy, które wydają się zaokrąglone.   

Obecne w tarczy identyczne, takie same elementy - naczynia - mogą odnosić się do zasobności, do gromadzenia zasobów, dóbr, do gościnności, uczynności oraz do prospołeczności przedstawicieli tegoż wysoko postawionego rodu. A wiadomo przecież, że dalecy przodkowie, mogący posługiwać się rozpatrywanym, poddanym tu opisowi herbem, wspomagali ludzi biednych, ubogich i potrzebujących pomocy, cierpiących i skrzywdzonych, w tym dzieci, młodych mężczyzn, jak również młode kobiety. Wznosili, organizowali, zakładali szpitale i przytułki.

Z herbem łączy się legenda o sześciu przybyszach, którzy byli wielce, bezbrzeżnie spragnieni i głodni, potrzebowali pomocy, tymczasowego schronienia. Oto pomoc została im niezwłocznie, natychmiast udzielona. Zapewniono tym ludziom gościnę. A bez udzielenia, ofiarowania pomocy legendarni ci ludzie mogliby umrzeć bardzo prędko, zważywszy na okoliczności.

Olśniewający, dostojny i majestatyczny herb szlachecki rodu Garko zachwyca wzrok. Obfituje on w szczegóły niezwiązane z wojną, ze zbrojnymi konfliktami, potyczkami. Jako element godłowy figuruje przedmiot codziennego użytku - naczynie kuchenne czy też konsumpcyjne. 

Centrum pola o purpurowej tynkturze okazuje się puste, niezapełnione, tak samo jak tarczowe trzy obrzeża - puste, jedynie zabarwione, są: lewy górny róg tarczy, prawy górny jej róg, a także dół tej części herbu. Identyczne, złote czary albo garnki/garnce tak zostały usytuowane w obrębie przestrzeni tarczowej, że nie stykają się one ze sobą wcale, zupełnie - są one zatem odseparowane od siebie nawzajem.    

Tarczę ową wieńczy złota korona wysadzana szmaragdami o różnych kształtach. Cechuje się ona heraldycznymi motywami liliowymi. To korona otwarta, a nie zamknięta. Jako symbol, odnosi się ona do dostojeństwa, majestatu oraz do wielkości, potęgi całego szlacheckiego rodu, zajmującego wysoką społeczną pozycję w przeszłości. Korona rzeczona symbolizuje dostojeństwo, a także władzę.

Można zatem stwierdzić, że w konstrukcji herbu szlacheckiego Garko ważną funkcję pełnią zdobienia jubilerskie (herb obfituje bowiem w kamienie szlachetne szmaragdy, pełno jest ich w poddanym charakterystyce wytworze plastycznym). Również ważną funkcję pełni w całym herbie (znaku plastycznym) liczba 6. W tarczy bowiem znajduje się sześć złotych garnków/garnców/czar, a każde z tych naczyń zawiera w sobie po sześć szmaragdów. Na dodatek szmaragdy w godłach ulokowane, zawarte okazują się sześciokątnymi figurami geometrycznymi. Tutaj liczba sześć może się odnosić do sześciu cnót, zalet, pozytywnych cech charakteru dostojników przynależących do rodu.

W herbie mamy do czynienia z trzema występującymi w nim barwami: z kolorem złotym, z kolorem purpurowym/fioletowym, a także z kolorem zielonym. Kolory te współgrają ze sobą. Złoty i fioletowy/purpurowy stanowią bez wątpienia barwy królewskie, kolory władzy. O ile zaś kolor złoty i zielony stanowią barwy ciepłe, to kolor fioletowy/purpurowy stanowi barwę zimną. Dzięki zastosowaniu takiej właśnie kolorystyki powstało interesujące z plastycznego punktu widzenia zjawisko barwnego kontrastu. Prócz tego w przedstawieniu, w obiekcie zastosowano światłocień. I na ten aspekt należy, warto zwrócić uwagę w analizie.

Oto dalecy przodkowie, zaliczający się do rzeczonego rodu, mogli zajmować się rzemiosłem, przede wszystkim garncarstwem. Z tą możliwą rodową przeszłością historyczną korespondują obecne w herbie szczerozłote garnki/garnce czy też czary - o bogatej jubilerskiej ornamentyce. Naczynia te są stanowczo przedmiotami reprezentacyjnymi, ozdobnymi - nie są przeznaczone absolutnie do korzystania z nich, do picia z nich płynów, chociażby smakowitych, pożywnych i sycących zup. A zatem obecne w godle elementy plastyczne nawiązują czy mogą nawiązywać do odległej przeszłości szlacheckiego rodu.

Oto cały herb szlachecki pasuje pięknie do nazwiska: Garkowski - z tym nazwiskiem, czyli z tą nazwą, herb owy harmonizuje wyśmienicie.







Chaos w Konstytucyjnym Trybunaliku - Patryk Daniel Garkowski

 




wtorek, 10 listopada 2026

(całość piosenki) Chaos w Konstytucyjnym Trybunale - Patryk Daniel Garkowski

Chaos w Konstytucyjnym Trybunale

Patryk Daniel Garkowski


W Konstytucyjnym Trybunale

trwa straszny chaos i zamieszanie.


Chaos, chaos i zamieszanie

w Konstytucyjnym Trybunale.


W Konstytucyjnym Trybunale

trwa straszny chaos i zamieszanie.


Chaos, chaos i zamieszanie

w Konstytucyjnym Trybunale.


Ta instytucja czeka na naprawę.

Teraz w niej panuje straszne zamieszanie.


Ta instytucja prosi o naprawę.

Teraz w niej panuje wstrętne zamieszanie.





(całość piosenki) Czemu niektórzy noszą noże?! Patryk Daniel Garkowski

 














Czemu niektórzy noszą noże?!
Patryk Daniel Garkowski

Czemu niektórzy noszą noże?!
Ja bardzo, bardzo noży się boję.
Ja bardzo, bardzo noży się boję.
Dlaczego niektórzy noszą noże?!

Noże, noże są nader ostre!
Noże, noże są również groźne!
Noże, noże, noże, noże
ostre, ostre, ostre, ostre!

Jednak niektórzy chłopacy je noszą!
Oni do swoich szkół je przynoszą!
I z ich pomocą kolegom grożą!
Myślą, że z nimi to oni tam rządzą...

Czemu niektórzy noszą noże?!
Ja bardzo, bardzo noży się boję.
Ja bardzo, bardzo noży się boję.
Dlaczego niektórzy noszą noże?!

Nie można przynosić noży do szkoły.
Wie o tym każdy chłopaczek mądry.

Noże, nożyki są wielce ostre!
Noże, nożyki są bardzo groźne!


środa, 14 października 2026

(całość wpisu dziennikowego) 14 października 2026 roku - Patryk Daniel Garkowski

 


14 października 2026 roku - Patryk Daniel Garkowski

   Dnia 14 października 2026 roku ponownie wybrałem się do sosnowego lasu. Tym razem przyniosłem ze sobą materiały, żeby na miejscu, już w lesie, zrobić prowizoryczne, tymczasowe stoisko grzybowe, pomocowe, informacyjne. 

   Oto postanowiłem udzielać pomocy ludziom - poprzez udzielanie im wartościowych informacji na temat grzybów, zasobów leśnych, zasobów leśnego runa. Chociaż aż tak bardzo nie znam się na grzybach krajowych, to chciałem po prostu pomagać ludziom, zbieraczom grzybów. Jednocześnie przyniosłem ze sobą wagę, żeby kontrolować, ile grzybów zebrali poszczególni obywatele. Nie może być tak, że jeden, pojedynczy grzybiarz zbierze, pozyska, odetnie zbytnio wiele grzybków, ponieważ wówczas nie starczyłoby rzeczonych zasobów, dóbr leśnych dla innych ludzi. Postanowiłem, że gdyby ktoś zebrał zbyt wiele grzybów, za dużą ich ilość, to udzielę takiej personie natychmiast słownego upomnienia, taką osobę pouczę ja łagodnie.

   Gdy już skonstruowałem, wykonałem prowizoryczne, ale solidne, tekturowe, różowe stoisko grzybowe, przez pewien czas rozkoszowałem się ciszą leśnego zbiorowiska. Bardzo lubię samotność. 

   W pewnym momencie przechodził blisko mnie jakiś chłopiec - w wieku około osiemnastu albo dziewiętnastu lat, który zebrał bardzo wiele, zanadto wiele grzybków. Był on ubrany w przylegające do ciała, czarne spodnie dresowe oraz w czarną kurtkę. Wyglądał mi na łotra, bandytę, kryminalistę. Trzymał on koszyk z wikliny. Z kolei nóż miał schowany i tej ostrej rzeczy nie widziałem wówczas.

- Stój, grzybiarzu! - krzyknąłem, a on usłyszał.

- O co chodzi? - zapytał eksploatator, niszczyciel leśnego runa.

   Po upływie kilkunastu sekund ten młodzieniec stał już przy mnie, przy moim przepięknym stanowisku.

- Mój kochany, ja muszę teraz sprawdzić, czy nie pozyskałeś, czy nie zebrałeś zbyt dużej ilości grzybków! Proszę, ty zechciej mi odpowiedzieć, dlaczego zbierałeś w ogóle grzyby? Czy nie powinieneś ty być w kochanej szkółce? Czemu ty w ogóle zainicjowałeś proces grzybobrania? 

- A chuj cię to, ty kurwo.

- Ajajaj, ale nie mów tak brzydko, najmilszy chłopczyku. Kulturalny chłopaczek nie używa takiego słownictwa. Kochany chłopiec musi zachowywać się poprawnie, prawidłowo, gdy przebywa w lesie, tak, tak.

- Rozjebać ci łeb?! - zagroził arogancki grzybiarz, który bezsprzecznie się wściekł przepotwornie.

- A ile masz lat, obywatelu?

- Osiemnaście lat mam, a co, ty głupia dziwko?

- Po prostu spytałem. A więc, mój kochany, proszę, połóż swe grzyby na tej oto wadze, którą przygotowałem. Ja odmierzę, czy nie zebrałeś ich za dużo. Rozumiesz? Nie może być tak, że dla innych ludzi grzybków nie starczy - taka sytuacja byłaby niedopuszczalna, prawda?

- Co ty nie powiesz... - kpił ze mnie młody kryminalista.

   Oto chłopiec nie wykonał polecenia. Zamiast położyć na wadze swe zebrane leśne zasoby, on odłożył swój kosz, wyciągnął on nóż, po czym oznajmił groźnie, tonem nieznoszącym sprzeciwu:

- Kładź się na tym zasranym, żałosnym, ciotowatym stoisku plecami, inaczej cię zabiję moim nożem!

   Oczywiście musiałem wykonać to początkowe, padłe polecenie. Byłem bardzo, ogromnie przerażony. W każdym momencie groziła mi śmierć z wykrwawienia! 

   W dzisiejszych czasach różni chłopacy noszą ze sobą noże, co jest okropne. Czemu niektórzy noszą noże?!

   Delikatnie położyłem wagę na ziemi, tak aby nie uszkodziła się ona podczas dominacyjnej interakcji, po czym położyłem się na stoisku tak, że leżałem na nim plecami. Wyraziłem wtedy gotowość do przyklejenia, oklejenia mnie taśmą.

   Musiałem wykonywać polecenia oprawcy, słuchać go. Zależało i zależy mi na przetrwaniu na tej planecie, jak najdłużej to tylko możliwe. Ale i tak w końcu, kiedyś nadejdzie mój kres... W końcu nadejdzie kres mojej egzystencji na planecie Ziemi...

   Łotr natomiast schował swój nóż, a następnie wyciągnął klejącą, brązową taśmę i zaczął on mnie brutalnie, bez zachowania ani odrobiny delikatności, przyklejać do rzeczonego prowizorycznego stanowiska grzybowego, w taki sposób, że leżałem na tekturowym stole i nie mogłem się wkrótce, zaraz podnieść. Odczuwałem obawę, że całość się zaraz przewróci, zapadnie, a ja wraz z nią. Materiał, który chłopiec zastosował, był bardzo, straszliwie klejący. Arogancki chłopak obchodził się ze mną (czyli z jego ofiarą) bezbrzeżnie szorstko, bez zachowania ani odrobinki delikatności... On nie przejmował się, iż całość może się zapaść pod mym ciężarem.   

   Gdy już ten potwór przykleił mnie dokładnie do tymczasowego stoiska, tak że leżałem na nim plecami, przyklejony do chybotliwej tektury, to zaczął on mnie wyzywać i mnie opluwać obficie, gęstymi melami. Chłopaczek wyciągnął nóż i zaczął grozić mi, że mnie uśmierci tym przedmiotem niebawem, już wkrótce. Organizm płci męskiej nazywał mnie grzybem do zdeptania, robakiem, larwą, mumią, a także dżdżownicą. Groził, że zdepcze mnie jak purchawkę, że zmiażdży mi moją główkę, moją szyjkę swą obutą stopą. 

   Oprawca zdjął swojego jednego buta i przykładał mi go do nosa, tak abym wąchał i lizał tę ohydną rzecz osobistą. Następnie ten wielce niegodziwy, przeokropny człowiek wszedł mi na brzuszek i deptał mnie złośliwie. To była straszliwa męka. 

   Moje cierpienia fizyczne nie ustawały. Nie miały one, doprawdy, końca.

   Potem musiałem wielbić stopy straszliwego oprawcy, wąchać jego skarpetki, lizać bose stopy młodzieńca. Trwało to bardzo długo.

   Na koniec młody mężczyzna zdjął spodnie, majtki i nakazał mi ssać jego rozrodczy organ. Oto penisa musiałem ssać, a jądra (jajka chłopca) lizać. Prócz tego co jakiś czas łotr odwracał się i wypinał, podstawiał mi do twarzy swoją nad wyraz jędrną, kształtną, pozbawioną owłosienia pupę, tak że musiałem lizać i całować również jego ohydny, młody, spocony odbyt. Ach, to był koszmar! Dobrze jednak, że ten chłopaczek nie zechciał, nie odczuł potrzeby zrobienia akurat wtedy kupy... Bo co wtedy by było? Otóż zdefekowałby się prosto do mojej otwartej buzi - i musiałbym to wszystko zjeść jak pies.

   Na koniec połknąłem posłusznie, niczym piesek, kundelek, jego wyemitowaną do wnętrza mojej buzi młodzieńczą, białą, bardzo obfitą spermę. Smak tej wydzieliny okazał się okropny! Prawie że zwymiotowałem od owej kleistej cieczy. 

   Uważam, że uwalnianie przez mężczyznę spermy to niszczące przyjemności, rozkosze marnotrawstwo. Kiedy w męskim rozrodczym układzie znajduje się dużo, wiele spermy, to mężczyzna może czerpać rozkosze całymi godzinami, natomiast zaraz po uwolnieniu nasienia wielkich, intensywnych rozkoszy już przeżywać nie można, tak od razu po wytrysku. Bardzo króciutka chwilka przyjemności nie jest tego warta, absolutnie. Ja w ogóle się nie masturbuję, dzięki czemu stale mogę odczuwać przyjemne napięcie, przyjemną seksualną żądzę - cały czas!    

   Po zakończeniu tych wszystkich obrzydliwych czynności młody i arogancki potwór uwolnił mnie od brązowej taśmy klejącej, pakowej, on odkleił mnie od stanowiska, zapewnił mi on swobodę, a następnie odszedł bez słowa. 

   Nigdy nie zapomnę tego okrutnego i podłego człowieka! Postanowiłem napisać o nim w mym kochanym dzienniczku, ażeby nigdy nie zapomnieć tego pozbawionego serca mężczyzny, jak również tego okropnego, koszmarnego dnia. Tutaj pragnę odnieść się do funkcji pamięciowej i wspomnieniowej wytworów, zapisów dziennikowych, a także pamiętnikowych. 

   Ach, ty łotrze podły, okrutny i bez serca! 

   Jak można być takim podłym człowiekiem?! 

   Czy ty nie masz sumienia, arogancki łotrze?!

   Moje życie to są jedynie kłujące ciernie. Droga mej egzystencji okazuje się wypełniona strasznymi, niedoprowadzającymi do szczęścia, kłującymi cierniami. Praktycznie na każdym mym kroku napotykam jakiegoś młodego, podłego, okrutnego mężczyznę, bandytę, chłopczyka...