Patryk Daniel Garkowski
wtorek, 17 listopada 2026
17 listopada 2026 roku - Patryk Daniel Garkowski
środa, 11 listopada 2026
(całość zapisków dziennikowych) 11 listopada 2026 roku - Patryk Daniel Garkowski
Dnia 11 listopada 2026 roku pojechałem do stolicy naszego państwa - do Warszawy, żeby z odpowiedniej odległości móc zaobserwować, przeanalizować Marsz Niepodległości. Nie było mi to jednak dane... Uprowadził mnie bowiem i poniżał mnie w swym mieszkaniu pewien okrutny chłopak, dlatego nie mogłem dokonać naukowej obserwacji owego obrzydliwego ludzkiego zbiorowiska, motłochu. Zaś odpowiedni dystans to taki, w którym nie musiałbym stanowić elementu, składnika tegoż tłumu.
Wiem jednak, że owy pochód uczestników rozpoczął się, wyruszył w dzień Święta Niepodległości o godzinie 14.30. Frekwencja zaś wyniosła około 200-250 tysięcy osób, do 250 tysięcy person. W związku z tą uroczystością występowała duża ilość policyjnych funkcjonariuszy.
Marsz, złożony z bardzo wielu ludzi, miał udać się na błonia Narodowego Stadionu - to miał być ostatni etap owego pochodu. Dało się zauważyć, że różni ludzie po przejściu pewnego dystansu odłączali się, schodzili z głównej trasy Marszu Niepodległości.
Oto marszowe czoło dotarło na błonia Stadionu Narodowego około o godzinie 16.30. To ludzkie zgromadzenie skupiło środowiska skrajnej prawicy. Podczas przedstawionego tutaj, w tym dzienniku, Marszu Niepodległości niektórzy ludzie odpalali - wbrew zakazowi - race oraz dymne świece. Mam tu na myśli różne wyroby pirotechniczne.
A chociaż ja nie przyłączyłem się do pochodu, chociaż nie szedłem przy uczestnikach Marszu Niepodległości, to i tak nie czułem się w ogóle bezpiecznie.
Do zupełnego braku u mnie poczucia bezpieczeństwa doprowadził okrutny, arogancki, młody łajdak, który mnie uprowadził, a potem poniżał, dręczył w swoim mieszkaniu. W całej tej zawierusze, w całym tym zamieszaniu udało mu się mnie uprowadzić, zmusić mnie, żebym z nim poszedł. I nikt tego nie zauważył.
Nie wyobrażam sobie, jakbym mógł kroczyć, iść w takim tłoku, w takim kłębowisku ludzkich ciał, jakbym mógł stać się chwilowym elementem obrzydliwego motłochu, bezbrzeżnie licznego społecznego zbioru. Obrzydliwego, bo tak skupionego, skondensowanego, zatłoczonego.
Oto ciała szły przy ciałach - bardzo, niezmiernie blisko siebie. Byłoby dla mnie niemożliwością dołączyć do rzeczonego pochodu, byłoby to dla mnie straszne i bardzo obrzydliwe. Bardzo nie lubię uczestniczyć w patriotycznych zbiorowiskach oraz manifestacjach. Uwielbiam przebywać sam w domu.
Ale żeby móc dokonywać naukowych badań, analiz, to trzeba do ludzi jednak z domu wychodzić..., czyż nieprawda?
Zresztą, uważam, że na planecie Ziemi powinno być tylko jedno, pojedyncze państwo - państwo światowe - gdzie wszyscy ludzie porozumiewaliby się w pięknym, przewspaniałym języku angielskim. Oczywiście, tak nigdy się nie stanie, to jasne dla mnie. Oto nigdy na Ziemi nie powstanie takie państwo planetarne, świadczące o najwyższym możliwym poziomie rozwoju ludzkiej państwowości... W jednym, pojedynczym państwie światowym nie byłoby naturalnie uroczystości w rodzaju Święta Niepodległości.
Pragnąłem z maksymalnie wielkiej odległości, z odpowiednio daleka naukowo obserwować ten przeokropny, odrażający marsz, motłoch. Niestety, nie było mi to dane... Zostało mi to bowiem uniemożliwione zupełnie przez pewnego okrutnego chłopca w wieku osiemnastu albo dziewiętnastu lat. Chcę tu, w moim dzienniku, szczegółowo opisać, przedstawić, co takiego mi się stało, pragnę ja opisać, zademonstrować w mych dziennikowych zapiskach tego młodego potwora, tego oprawcę. Nigdy go nie zapomnę! Zapewniam.
Oto w pewnym momencie krzyknął do mnie z daleka nieznajomy młodzieniec, stojący w jakimś mrocznym, nieoświetlonym przejściu, zaułku. Owe przejście posiada ściany z dwóch stron, a na dodatek od góry przykrywa je zabudowanie - sklepienie.
Pomyślałem, że chłopcu coś się stało poważnego, że potrzebuje udzielenia mu pierwszej pomocy.
Jednakże, w istocie, on nie potrzebował ode mnie pomocy! Oto pierwszym, poważnym celem tego wabiącego chłopca okazało się odseparowanie mnie od wielkiego zbioru społecznego, czyli od całego Marszu Niepodległości. W całej tej zawierusze nikt inny prócz mnie nie usłyszał, nie dostrzegł chłopaka. I zresztą, przecież przebywałem wtedy daleko od tłumu, zbiór ten nie zwracał na mnie żadnej, najmniejszej, jakiejkolwiek uwagi.
Kiedy na niego spojrzałem, od razu domyśliłem się, że musi on mieć albo osiemnaście lat, albo dziewiętnaście. Ubrany był on jak członek jakiejś bojówki bądź bandy. Podobnie do harcerza, jak gdyby naprawdę nim był. Nie dowiedziałem się jednak tego... Może zalicza się on do członków jakiejś agresywnej i brutalnej organizacji, bojówki? Doprawdy ja nie wiem. Z pewnością to wykolejeniec społeczny, zdemoralizowany, młody człowiek. On wymaga resocjalizacji bezsprzecznie.
Jeszcze pragnę się tutaj odnieść do problematyki harcerzy. Przecież oni muszą umieć, oni umieją wykonywać mocne węzły, potrafią oni wiązać dobrze, znakomicie. Kiedyś pewien chłopiec-harcerz związał mnie i zastosował takie węzły, że nie mogłem się uwolnić samodzielnie. Byłem zdany na jego łaskę! A on, ten podły człowiek, kpił sobie wtedy ze mnie, kpił, szydził z mojego położenia rozpaczliwego, on poniżał mnie, on dokuczał mi wielce. Pluł na mnie, kopał mnie, kazał mi lizać, wielbić jego buty, a także stopy, wąchać jego przepocone skarpety.
Powróćmy jednak do młodzieńca, który do mnie krzyczał - spotkanego w Święto Niepodległości, w Warszawie. Miał on na sobie, zapewne szorstką i niewygodną, ciemnozieloną koszulę na długi rękaw, z nieprzyjemnym do noszenia kołnierzykiem, krótkie, ciemnozielone spodenki, jak również długie, ciemnozielone skarpety, zwane getrami. Getry te były podciągnięte aż do kolan przystojnego, aczkolwiek brutalnego i okrutnego, prymitywnego organizmu. Oprócz tego chłopak miał na spodenkach założony czarny pasek - przedmiot ten niebawem stanie się diametralnie istotnym rekwizytem, w następnych scenach (dostarczy mi on wielkich fizycznych oraz psychicznych cierpień; oto zwyrodnialec, kanalia zleje, zbije mnie tym pasem brutalnie i ordynarnie). Wyprzedzając fakty, bieg zdarzeń, oznajmiam w tym miejscu zapisków, iż oto chłopak użyje tego paska do bicia mnie, nie tylko po mojej biednej pupie...
Pragnę również koniecznie odnieść się do butów owego młodzieńca, gdyż to istotna, ważna dla mnie materia.
Otóż miał on buty wysokie, wojskowe. Takie zwą się glanami. W kolorze czarnym. Były one stanowczo brudne, ja dostrzegłem zaschnięte na nich błotko. Jak gdyby ten niedbający o zmienianie skarpetek młody mężczyzna dużo poruszał się w terenie... Musiał i musi on opuszczać stolicę kraju, wyjeżdżać. Może gdzieś na wsi ćwiczy on sobie, biega, co jakiś czas? Może u tego chłopczyka zachodziła i zachodzi nadal socjalizacja zwana wyprzedzającą czy też antycypującą? - tak przez drobną chwilkę sobie rozważałem. Może on ma zamiar w przyszłości zostać żołnierzem? Ach, ten organizm płci męskiej wydał mi się osobliwy, nieprzeciętny.
Jego założony strój bez wątpienia stanowił przejaw patriotycznej manifestacji. Ów podły chłopiec miał wbity do swojej koszuli czerwono-biały, wstrętny, odrażający kotylion, który jasno zasygnalizował mi, że ten młody łotr, przestępca przyłączy się zaraz do obrzydliwego kłębowiska ludzkich ciał, do motłochu, tłumu.
Nigdy bym nie chciał mieć na odzieży takiej patriotycznej ozdoby!, na pewno! Zresztą przecież takie kotyliony uszkadzają odzież, noszone ubranka. Szpilki przebijają materiały odzieżowe. I nie jestem wcale patriotą! Gdybym mógł wybrać, to wolałbym egzystować w państwie, gdzie jest, panuje język angielski, wolałbym żyć, mieszkać w Wielkiej Brytanii albo w Stanach Zjednoczonych, albo w Australii. Ale nie ma tu co gdybać, wybierać najlepszego możliwego państwa z tych trzech do życia... Ja uważam się za obywatela całego świata! Tak.
Sądziłem, mniemałem, że potwór przyłączy się do dużego zbiorowiska ludzkiego. Tak się jednak nie stało. Młodzieniec ten wcale nie miał, nie żywił zamiaru dołączyć do wielkiego tłumu. Być może więc jego strój cechował się funkcją wabiącą? Nie mogę tego wykluczyć. Ta kanalia cechuje się wysoką inteligencją.
- Przepraszam pana! Czy może pan tutaj na chwileczkę podejść?! - krzyczało do mnie to ubrane jak harcerz zwierzę, żądne sprawiania bólu i żądne przeróżnych, okrutnych rozrywek. Z obawy, że coś się właśnie stało złego, przytrafiło owemu obywatelowi, jak i również po prostu ze zwykłej uprzejmości, grzeczności, postanowiłem podejść do tego uroczego, pięknego mężczyzny. Po krótkiej chwili zapytałem go:
- O co chodzi, mój drogi chłopcze?! Czy coś ci się stało? Czemu ty mnie zawołałeś?
Ponieważ ten młody łajdak stał w okropnie mrocznym zaułku i ponieważ udało mu się odseparować mnie całkowicie od odległego krańca, od dalekich obrzeży ludzkiego tłumu, mógł mi on teraz bez jakichkolwiek obaw, bez jakichkolwiek przeszkód zagrozić swym nożem. Oto przystojny chłopiec wyjął swój ostry nóż i skierował niebezpieczny przedmiot prosto w moją stronę - ostrzem, a następnie prędko rozkazał bardzo brutalnym i władczym tonem głosu:
- Masz iść ze mną, ty lewacka kurwo! Idziemy! Raz, dwa!
- Jak ty śmiesz tak się do mnie odzywać, młody łotrze! Myślałem, że coś ci się stało, młodzieńcze. Jakieś kuku. Po co, czemu mam iść z tobą? Dlaczego? Jak śmiesz tak się zachowywać, mój kochany chłopczyku? Dokąd mam iść wraz z tobą? - myślałem, że może chłoptaś zrezygnuje ze swojego niegodziwego zamiaru, planu, lecz myliłem się - on kontynuował swe okrutne przedsięwzięcie z najwyższą, dziką rozkoszą.
- Pójdziesz teraz grzecznie do mojego mieszkania, znajdującego się tu, niedaleko. Moich rodziców nie ma aktualnie w domu. Nie musisz się więc obawiać tych dorosłych, głupiutkich, cnotliwych organizmów. Przebywam w mej mieszkalnej jednostce zupełnie sam. Mieszkanie moje stanowi zupełnie puste.
- A gdzie są oni, mój najdroższy? Ile ty w ogóle masz lat?
(Nawet takich bandziorów muszę zawsze pytać o wiek, kiedy dążą oni do dominacyjnych interakcji społecznych, niezależnie od tego, czy krótkotrwałych, czy długotrwałych. Leży w moim zwyczaju pytać młodych, nieznajomych, obcych mi mężczyzn o ich wiek, kiedy z nimi rozmawiam, kiedy doznają zaszczytu konwersacji ze mną, kiedy mam, żywię co do nich pewne poważne nadzieje...)
- Mam osiemnaście lat, ty żałosny psie, kundlu i robalu. Moi rodzice wyjechali z Warszawy kilka dni temu, na wieś, ale to niech cię nie obchodzi, jasne? - wtedy to pozbawiony dobrego serca łajdak schował swój nóż do pokrowca, a następnie do kieszeni. Nie chciał on mnie zranić swą bronią wielce ostrą.
- Mój kochany, ja chciałem teraz sobie dokonywać naukowej, socjologicznej obserwacji Marszu Niepodległości. Przeszkodziłeś mi w moich naukowych badaniach i rozważaniach. Powinieneś się wstydzić! Wstydź się, wstydź... Takie uroczystości nieczęsto się zdarzają, sam rozumiesz... Specjalnie przyjechałem do Warszawy z bardzo daleka...
- W dupie to mam, co ty chciałeś, co ty chcesz, głupi idioto! Zamknij ryj, ty lewacka szmato, bo inaczej cię skopię albo nawet zamorduję! Jeszcze zobaczę, pomyślę, co z tobą zrobię, uczynię niebawem... - rzekł tajemniczo owy potencjalny morderca.
- Ależ nawet tak nie mów, mój kochany! Nie można grozić innym ludziom, obywatelom, nie, nie. Na pewno nie uczyniłbyś mi żadnej, jakiejkolwiek krzywdy, ty tylko tak mówisz, ty tylko tak oznajmiasz. Pozwól, że cię spytam. Czy ty jesteś harcerzem albo bojówkarzem jakimś, bandziorem przynależącym do określonej, wykolejonej społecznie grupy? Zdradź mi to prędko, bardzo cię proszę! Do jakiej organizacji, grupy ty przynależysz, o nieznajomy?
Wtedy, nagle, ten bezbrzeżnie brutalny, arogancki chłopaczek, zapewne zafascynowany prawicową ideologią i wyznający najprawdopodobniej prawicowe wartości, systemy, kopnął mnie bardzo mocno w moją biedną pupkę! Bardzo mnie to zabolało! Ała! Wojskowe, czarne, przypominające skórzane buty owego podłego łotra stanowią bardzo solidne i ich posiadacz może dzięki nim serwować swoim ofiarom bardzo bolesne kopniaki.
Wtedy, w konsekwencji, postanowiłem milczeć, by nie narażać się na dalsze, silne, mocarne uderzenia. Ani na nic gorszego..., oczywiście. Czasami lepiej nie mówić nic... W takiej sytuacji lepiej nie prowokować, lepiej nie denerwować bandziora, przestępcy. A chłopcy potrafią być szalenie impulsywni i działać pod wpływem chwili oraz własnych emocji. Lepiej takich organizmów nie prowokować, nie zmuszać do czynienia aktów przemocy.
Oto szliśmy przez jakiś czas w milczeniu. Ten potwór mnie prowadził, szedł on blisko, przy mnie. Bardzo bliziutko mnie on kroczył. I po drodze brutalny, młody łotr patrzył się w swój telefon, korzystał z tego elektronicznego urządzenia. Całkiem zirytowało mnie to. Postanowiłem oznajmić ustną konstrukcję infantylistyczną:
- Jak się idzie, to nie można korzystać z telefoniku! - powiedziałem. W efekcie, po upływie około dwóch sekund, bezbrzeżnie podły oprawca kopnął mnie w moją pupinę ponownie.
Nie odzywałem się już więcej do tego młodego mężczyzny, póki nie zaprowadził mnie on do swojego ubogiego, obskurnego mieszkanka. Jakże jest tam biednie i okropnie! Doprawdy, nie zastałem tam żadnych luksusów.
W jego mieszkalnej jednostce w istocie nie było nikogo prócz nas. Byliśmy tam całkiem sami, samiutcy. Potwór miał teraz, aktualnie wspaniałą, wyśmienitą okazję, żeby mnie dręczyć, upokarzać, poniżać, by stosować zarówno przemoc fizyczną, jak i psychiczną wobec mnie...
Odczuwałem lęk, przerażenie. Co też mi zrobi ten niegodziwy łajdak?! Bardzo bałem się o swą egzystencję!
- A dlaczego ty w moim mieszkaniu chodzisz na dwóch nogach? Ty masz poruszać się na czworaka, lewacki kundlu! Masz również rozebrać się do naga i schować swoje okulary, żeby się nie uszkodziły jakkolwiek podczas naszej długotrwałej społecznej interakcji. Zabieram cię do mojego pokoju, czy rozumiesz? Masz być zaraz na golasa, ja czekam...
Oto musiałem wykonać wszystkie polecenia tego brutalnego, aroganckiego bandyty. Zresztą i tak schowałbym okulary do mojego futerału, do mojego plecaczka, nawet jakby mi tego nie powiedział - to dla mnie jest oczywiste.
To dla mnie tak oczywiste, jasne, że po prostu nie wspominam o tej prostej, elementarnej czynności w moich różnych dziennikowych zapiskach. Na mojej drodze życia często spotykam, napotykam tego rodzaju młodych łotrów, bandziorów i kiedy przychodzi już czas na poniżanie mnie, to od razu chowam moje okulary, ażeby one się nie uszkodziły. Noszę futerał na okulary.
Zaraz, za moment oboje przebywaliśmy w jego sporawym pokoju.
Młody mężczyzna nakazał mi, żebym lizał jego brudne, obrzydliwe wojskowe buciory, łącznie z ich podeszwami. On opluwał mnie, wyzywał, dręczył... Zdjął w pewnej chwili swój pasek i uderzał mnie, lał mnie tym przedmiotem w moją pupę, w moje plecy, w mój brzuch i nie tylko w te części mojego delikatnego, wrażliwego ciała. Ja - jednostka wybitna - musiałem się podporządkować temu ścierwu, temu plującemu, temu tryskającemu arogancją, wysokiemu prostakowi.
Nazywał mnie na przykład lewacką szmatą, lewacką kurwą, lewakiem czy choćby ciotą i gejem, pedałem. Dręczenie mnie, poniżanie mnie, takie podłe traktowanie wyraźnie ekscytowało go, uszczęśliwiało, zapewniało mu ogromną przyjemność, rozkosz. Odnotowałem w pamięci, że jego pewne wyzwiska, skierowane w moją stronę, zabarwione były politycznie, odnosiły się do polityki.
Następnie chłopiec okleił mnie bardzo klejącą, srebrną taśmą, czyli zmumifikował mnie. Czułem się wówczas, tak unieruchomiony, jak jakiś robak. Ręce przylegały mi do tułowia, a moje stopy zostały złączone razem - przy pomocy bardzo, potwornie klejącej taśmy. Zostałem larwą, robakiem, dżdżownicą! Nie mogłem wstać ani uciec oprawcy! W każdej chwili mógł on mnie uśmiercić, niekoniecznie swym nożem. Mógł mi on choćby zmiażdżyć, używając swej masy, szyję lub głowę. To jest potężny młodzieniec - wysoki i szczupły, chudziutki.
Oto musiałem lizać buty młodzieńca, wąchać jego przepocone, znoszone skarpetki i lizać bose, spocone stopy owego młodego mężczyzny. Potwór rozkoszował się swoimi okrutnymi działaniami. Chętnie kopał on mnie swoimi nogami i chętnie on używał swych pięści do bicia mnie - jego ofiary. Z kolei z otwartej dłoni uderzał mnie w twarz - między innymi te plaskacze (tak zwane liście) były bardzo bolesne.
Potem wchodził on na mnie. Na moje plecki i na mój brzuszek - oklejone wstrętną taśmą. Przekręcał mnie, zmieniał mą pozycję oschle, z obojętnością, jakbym był zwykłym przedmiotem. Dalej, wciąż stawiał mi on swoje stopy - zarówno w skarpetkach męskich, jak i bose, na mojej głowie, buzi.
Wkrótce potem odpoczywał, siedząc na krześle i trzymając na mojej buzi swoje dolne kończyny. Zarówno jego buty, jak i stopy bardzo straszliwie śmierdziały, tak samo jak jego przepocone, ohydne skarpetki. Musiał on tych skarpetek nie zmieniać przez bardzo wiele dni... Tak uznałem jako wielki znawca tego zagadnienia.
Po upływie dość długiego czasu on wygnał mnie, wygonił ze swojego mieszkania kilkoma kopniakami. I to już wszystko.
Musiałem samemu odnaleźć właściwą drogę. W końcu dotarłem na dworzec. Ten dzień okazał się dla mnie kolosalnie, bezbrzeżnie przykry.
Charakterystyka herbu szlacheckiego Garko - Patryk Daniel Garkowski
Charakterystyka herbu szlacheckiego Garko - Patryk Daniel Garkowski
Herb szlachecki Garko składa się z dwóch elementów składowych:
1) z tarczy - obramowanej złotem i mającej jedno, pojedyncze pole o purpurowej/fioletowej tynkturze (barwie),
2) z korony - złotej i wysadzanej zielonymi kamieniami szlachetnymi.
Oto w purpurowym polu znajduje się sześć brzuchatych, dwuusznych, pozbawionych pokryw naczyń kuchennych/konsumpcyjnych, złotych/wykonanych ze złota, wysadzanych zielonymi, oszlifowanymi kamieniami szlachetnymi - szmaragdami; oto każde z tych naczyń zawiera w sobie po sześć zielonych szmaragdów. Reprezentacyjne, bogato zdobione obiekty, przedmioty są z wyglądu identyczne, takie same względem siebie. U góry, do tarczy posiadającej jedno, pojedyncze, purpurowe pole, przylega złota korona otwarta, z heraldycznymi motywami liliowymi, ozdobiona zielonymi szmaragdami o różnych kształtach. Dwa centralnie usytuowane w koronie szmaragdy wyznaczają pionową oś symetrii w całym szlacheckim herbie rodu Garko.
Oto w skład zwężającej się ku dołowi tarczy obwiedzionej/obramowanej złotem wchodzi jedno, pojedyncze pole - o barwie purpurowej/fioletowej. W tarczy tynkturą zatem okazuje się purpura.
W polu owym znajduje się sześć złotych naczyń dwuusznych - garnków/garnców albo czar, które zachwycają, które ozdobiono zielonymi szmaragdami (dopracowanymi, starannie obrobionymi elementami jubilerskimi). Naczynia owe ułożono w następującym układzie przestrzennym (zaczynając od góry): 1 - 2 - 2 - 1.
Oto złote garnki bądź brzuchate czary zostały rozmieszczone symetrycznie - pomiędzy nimi można poprowadzić dwie osie symetrii - jedną oś pionową i jedną oś poziomą. To zatem kompozycja symetryczna. Układ naczyniowy okazuje się rytmiczny - jedno naczynie bowiem (godło) pojawia się sześciokrotnie. Przedstawione w herbie garnki/garnce albo czary nie łączą się ze sobą uchwytami. Uchwyty tych reprezentacyjnych, drogocennych i przepięknych naczyń okazują się łukowato wygięte. Każde ukazane, przedstawione pojedyncze naczynie, wykonane ze szczerego złota, zostało ozdobione sześcioma zielonymi, drogocennymi szmaragdami o kształtach sześciokątów. Nie są to zwyczajne, pospolite naczynia o funkcji użytkowej/praktycznej. O ich funkcjach: ozdobnej, estetycznej i reprezentacyjnej świadczy wszakże zastosowany materiał, czyli złoto. Brzuchate, złote obiekty, przedmioty, pozbawione górnych pokryw, zawierają w sobie części dolne, stykające się z podłożem, toteż tak zwane stopy, które wydają się zaokrąglone.
Obecne w tarczy identyczne, takie same elementy - naczynia - mogą odnosić się do zasobności, do gromadzenia zasobów, dóbr, do gościnności, uczynności oraz do prospołeczności przedstawicieli tegoż wysoko postawionego rodu. A wiadomo przecież, że dalecy przodkowie, mogący posługiwać się rozpatrywanym, poddanym tu opisowi herbem, wspomagali ludzi biednych, ubogich i potrzebujących pomocy, cierpiących i skrzywdzonych, w tym dzieci, młodych mężczyzn, jak również młode kobiety. Wznosili, organizowali, zakładali szpitale i przytułki.
Z herbem łączy się legenda o sześciu przybyszach, którzy byli wielce, bezbrzeżnie spragnieni i głodni, potrzebowali pomocy, tymczasowego schronienia. Oto pomoc została im niezwłocznie, natychmiast udzielona. Zapewniono tym ludziom gościnę. A bez udzielenia, ofiarowania pomocy legendarni ci ludzie mogliby umrzeć bardzo prędko, zważywszy na okoliczności.
Olśniewający, dostojny i majestatyczny herb szlachecki rodu Garko zachwyca wzrok. Obfituje on w szczegóły niezwiązane z wojną, ze zbrojnymi konfliktami, potyczkami. Jako element godłowy figuruje przedmiot codziennego użytku - naczynie kuchenne czy też konsumpcyjne.
Centrum pola o purpurowej tynkturze okazuje się puste, niezapełnione, tak samo jak tarczowe trzy obrzeża - puste, jedynie zabarwione, są: lewy górny róg tarczy, prawy górny jej róg, a także dół tej części herbu. Identyczne, złote czary albo garnki/garnce tak zostały usytuowane w obrębie przestrzeni tarczowej, że nie stykają się one ze sobą wcale, zupełnie - są one zatem odseparowane od siebie nawzajem.
Tarczę ową wieńczy złota korona wysadzana szmaragdami o różnych kształtach. Cechuje się ona heraldycznymi motywami liliowymi. To korona otwarta, a nie zamknięta. Jako symbol, odnosi się ona do dostojeństwa, majestatu oraz do wielkości, potęgi całego szlacheckiego rodu, zajmującego wysoką społeczną pozycję w przeszłości. Korona rzeczona symbolizuje dostojeństwo, a także władzę.
Można zatem stwierdzić, że w konstrukcji herbu szlacheckiego Garko ważną funkcję pełnią zdobienia jubilerskie (herb obfituje bowiem w kamienie szlachetne szmaragdy, pełno jest ich w poddanym charakterystyce wytworze plastycznym). Również ważną funkcję pełni w całym herbie (znaku plastycznym) liczba 6. W tarczy bowiem znajduje się sześć złotych garnków/garnców/czar, a każde z tych naczyń zawiera w sobie po sześć szmaragdów. Na dodatek szmaragdy w godłach ulokowane, zawarte okazują się sześciokątnymi figurami geometrycznymi. Tutaj liczba sześć może się odnosić do sześciu cnót, zalet, pozytywnych cech charakteru dostojników przynależących do rodu.
W herbie mamy do czynienia z trzema występującymi w nim barwami: z kolorem złotym, z kolorem purpurowym/fioletowym, a także z kolorem zielonym. Kolory te współgrają ze sobą. Złoty i fioletowy/purpurowy stanowią bez wątpienia barwy królewskie, kolory władzy. O ile zaś kolor złoty i zielony stanowią barwy ciepłe, to kolor fioletowy/purpurowy stanowi barwę zimną. Dzięki zastosowaniu takiej właśnie kolorystyki powstało interesujące z plastycznego punktu widzenia zjawisko barwnego kontrastu. Prócz tego w przedstawieniu, w obiekcie zastosowano światłocień. I na ten aspekt należy, warto zwrócić uwagę w analizie.
Oto dalecy przodkowie, zaliczający się do rzeczonego rodu, mogli zajmować się rzemiosłem, przede wszystkim garncarstwem. Z tą możliwą rodową przeszłością historyczną korespondują obecne w herbie szczerozłote garnki/garnce czy też czary - o bogatej jubilerskiej ornamentyce. Naczynia te są stanowczo przedmiotami reprezentacyjnymi, ozdobnymi - nie są przeznaczone absolutnie do korzystania z nich, do picia z nich płynów, chociażby smakowitych, pożywnych i sycących zup. A zatem obecne w godle elementy plastyczne nawiązują czy mogą nawiązywać do odległej przeszłości szlacheckiego rodu.
Oto cały herb szlachecki pasuje pięknie do nazwiska: Garkowski - z tym nazwiskiem, czyli z tą nazwą, herb owy harmonizuje wyśmienicie.
wtorek, 10 listopada 2026
(całość piosenki) Chaos w Konstytucyjnym Trybunale - Patryk Daniel Garkowski
Chaos w Konstytucyjnym Trybunale
Patryk Daniel Garkowski
W Konstytucyjnym Trybunale
trwa straszny chaos i zamieszanie.
Chaos, chaos i zamieszanie
w Konstytucyjnym Trybunale.
W Konstytucyjnym Trybunale
trwa straszny chaos i zamieszanie.
Chaos, chaos i zamieszanie
w Konstytucyjnym Trybunale.
Ta instytucja czeka na naprawę.
Teraz w niej panuje straszne zamieszanie.
Ta instytucja prosi o naprawę.
Teraz w niej panuje wstrętne zamieszanie.
(całość piosenki) Czemu niektórzy noszą noże?! Patryk Daniel Garkowski


















































