13 października 2026 roku - Patryk Daniel Garkowski
Dnia 13 października 2026 roku wybrałem się w podróż do rozległego lasu sosnowego po to, aby dokonać naukowej obserwacji żyjących tam organizmów grzybowych. Ciekawiło mnie, jakie grzyby spotkam w tym miesiącu, o tej porze roku, w owej leśnej przestrzeni.
Ja bardzo nie lubię zbierać ani spożywać naturalnie rosnących grzybów. Jedynymi tego rodzaju organizmami, jakie jadam, są pieczarki.
Oto pieczarki chętnie jem, kiedy są one pieczonymi składnikami pysznej pizzy albo apetycznej zapiekanki. Grzybów trujących obawiam się wielce. Natomiast uprawiane przez ludzi przemysłowo pieczarki stanowią grzyby jadalne, nie są one trujące, uważam je za apetyczne, smaczne, kiedy są, tkwią one w pizzach bądź w zapiekankach.
Kiedy byłem już od pewnego czasu w lesie i zdążyłem zaobserwować rosnące tam pewne grzyby, nagle napotkałem na swojej drodze jakiegoś chłopca - w wieku około osiemnastu albo siedemnastu lat. Najpewniej on wagarował, nie poszedł do szkoły, lecz nie chciałem w to za bardzo wnikać. On trzymał w swojej lewej ręce wiklinowy koszyk, w którym nie dostrzegłem jakichkolwiek grzybów zebranych, w prawej zaś ręce trzymał on nóż i powoli nim wywijał, ruszał, nie aż tak bardzo szybko. Kiedy poruszał owym ostrym narzędziem, to zasygnalizował mi, iż pragnie mnie skrzywdzić - to było dla mnie jasne, tak zinterpretowałem owe zachowanie przystojnego niegodziwca. On uśmiechał się arogancko, wydawał się wręcz podekscytowany faktem, iż napotkał obcego mu człowieka, na którym mógłby się wyżyć dogłębnie, zapewniając sobie satysfakcję, a także rozkosz.
Młodzieniec rzeczony zbliżał się do mnie, zmniejszał dystans fizyczny pomiędzy nami.
A gdy już był on bardzo bliziutko mnie, to przestał ruszać swym nożem, ale nadal trzymał go w dłoni.
- Dzień dobry - od razu przywitałem się z tym cudzożywnym organizmem płci męskiej.
- Wypierdalaj z tego lasu, natychmiast! To mój rewir, to mój las, czy ty rozumiesz, ty głąbie?! - oznajmił ten szalenie agresywny chłopaczek, który wzbudził we mnie lęk.
- Każdy ma prawo tu przebywać i zbierać, obserwować grzybki, mój kochany chłopczyku - próbowałem tłumaczyć, ale bezskutecznie.
- Ty nie masz prawa tu wstępu, bo ja ci tego zabraniam! - tak mi odpowiedział owy odrażający oraz arogancki łotr, mogący w każdej chwili mnie zamordować bez żadnych świadków oraz skrupułów.
- A jak stąd nie pójdę, to co wtedy? Co wówczas zrobisz, uczynisz, mój drogi? - zapytałem, okazując wielkie przejęcie. Nie chciałem w żadnym razie sprowokować tego młodzieńca do inicjacji przemocy fizycznej, nie, nie. Ja po prostu zapytałem go tylko.
- Skopię cię mocno! A może nawet zabiję cię moim nożem - oczywiście na sam koniec tortur i udręk... - zagroził młody, społecznie wykolejony przestępca, zamyślając się. Był on wyraźnie podekscytowany.
- Nie boję się ciebie, kochany chłopczyku! Nie wyrządziłbyś mi żadnej krzywdy, ponieważ nie jesteś aż taki zły, podły, aż tak bezbrzeżnie, kolosalnie przesiąknięty niegodziwością! A zresztą, czy ty nie powinieneś być teraz w szkółce, najdroższy?
Czy jednak tak było w istocie? Czy ten potwór byłby w stanie uśmiercić mnie nożem? Z pewnością byłby w stanie posunąć się do takiej przeokropnej zbrodni!
Dwie sekundy później ten przeokropny, młody człowiek schował nóż w bezpieczne miejsce - do pokrowca, do kieszeni, a następnie zaczął mnie kopać swoimi nogami. Również uderzał mnie zaciśniętymi w pięści swoimi dłońmi, ale jednak przede wszystkim kopał mnie swymi nogami. Chłopiec był wysokiego wzrostu. Uderzył mnie pięścią w brzuch kilka razy.
Uściślając, kopiąc mnie, ów cudzożywny organizm najczęściej wybierał za cel moją pupę. Oto ten chłopiec najczęściej kopał mnie w moją delikatną pupkę, lecz inne części mojego ciała również doznawały ataków okazującego brutalność łotra. Doprawdy, ten potwór wpadł w jakiś istny szał!
Choćby z otwartej dłoni uderzał on mnie mocno w moją buziulkę.
Położyłem się na chłodnej ziemi i błagałem go o litość, o zaprzestanie tego aktu przemocy, ale on tylko się śmiał, widząc moją błagalną postawę, kpił z tego. Wyśmienicie się bawił, bez wątpienia. Dalej mnie on kopał, wchodził mi na brzuch i na moje plecy. Podstawiał mi on do lizania swoje bardzo brudne, mokre, wilgotne buty, a zwłaszcza podeszwy swojego obrzydliwego obuwia. Oto lizałem buty owego okrutnego chłopca, nie tylko podeszwy jego przeokropnych buciorów. Niegodziwy młodzieniec wchodził mi na plecy, brzuch, kazał się odkręcać, zmieniać pozycję, opluwał mnie, a także wyzywał. Przejawiał on koszmarny dynamizm.
W pewnym momencie zdjął swoje buty i podstawiał, podtykał mi je pod nos - do obwąchiwania ich wnętrza - niczym jakiemuś psu. Zarówno wąchałem jego buty od środka, jak i wówczas lizałem podstawiane mi pod nos podeszwy bucików łotra. Musiałem okazać posłuszeństwo, ponieważ groziła mi śmierć. Ten pozbawiony dobrego serca potwór nakazał mi obwąchiwać, wielbić jego czarne, wielce, ogromnie przepocone skarpetki, które miał na swoich stopach. Przez krótki czas wkładał mi swoje ohydne skarpety do buzi, co było dla mnie bardzo, ogromnie nieprzyjemnym sensorycznym doświadczeniem. Tego nie znoszę. Potrzebuję móc stale oddychać przez usta, albowiem mój nos się nierzadko zatyka.
Na koniec oprawca pozwolił mi łaskawie wylizać jego bose, spocone stopy. Lecz to było pod sam koniec tej poniżającej mnie, dominacyjnej interakcji społecznej - jak gdyby to miała być dla mnie jakaś nagroda... Ależ to wstrętna i odrażająca była nagroda!, tak sobie pomyślałem wówczas.
Oznajmić w tym miejscu pragnę, iż paznokcie, okolice paznokci u stóp tego młodzieńca były aż czarne... Stwierdziłem w swych myślach, że od dawna brutalny oraz brudny chłopak swoich stóp nie mył w ogóle, wcale...
Co istotne, w czasie tego aktu poniżania, podczas dominacyjnych czynności chłopiec poddany opisowi miał swój nóż schowany w pokrowcu i równocześnie w kieszeni, dzięki czemu nie stresował się on tak, że nóż mnie skaleczy, że ten nóż wyrządzi mi jakąkolwiek krzywdę. Chłopiec mógł skoncentrować się na dominowaniu, na intensywnym poniżaniu mnie. A gdyby cały czas on trzymał ostry nóż w swojej dłoni, to musiałby bez przerwy uważać, żeby ta rzecz mu nie wypadła, chociażby w momencie największego emocjonalnego napięcia, w momencie czy w fazie największego podekscytowania.
Kiedyś, wiele lat temu, obserwowałem szpaka, który pochwycił w dziobek materiał roślinny, najpewniej do wyścielania gniazda pod daszkiem, ale w momencie, gdy wylądował przed tym gniazdem, to trzymając w dziobie ten materiał, zaczął wydawać odgłosy - i wówczas jak gdyby zapomniał o tym przyniesionym materiale wyścielającym, upuścił go, i ten materiał zleciał w dół... Choć ludzie mają znacznie bardziej rozwinięte i bardziej rozbudowane nerwowe układy, to jednak wielu z nich nie różni się aż tak bardzo od latającego ptactwa...
Mam tu na myśli, że ludzie potrafią tak bardzo skupiać się na swych czynnościach, że o pewnych rzeczach, sprawach mogą po prostu zapominać. Potrafią przerywać swe czynności, właśnie wykonywane, ażeby zajmować się czymś zupełnie innym.
Zauważyłem, iż ten okrutny chłopiec miał lekko zaróżowione policzki, kiedy mnie on poniżał, dręczył, upokarzał, torturował. Ewidentnie dręczenie mnie sprawiało mu olbrzymią, niewyobrażalną przyjemność, satysfakcję.
Bałem się, że łotr posunie się do ostateczności - czyli że uśmierci mnie podle, bez serca, iż zmiażdży mi (wywołując mą śmierć w straszliwych mękach) głowę, a także szyję, jak gdybym był tylko grzybem, choćby purchawicą czy na przykład dorodną purchawką.
Po zakończeniu tej niemiłej dla mnie interakcji społecznej, młody człowiek odszedł, najprawdopodobniej opuścił on las sosnowy jak najszybciej, ażeby uniknąć odpowiedzialności mu grożącej.
Nigdy tego łotra ja nie zapomnę.
Zechciałem w moim dzienniku go przedstawić, opisać.





































